Παιδιά, παιδεία, παϊδάκια

Μυριάδες φορὲς ἔχουμε ἀκούσει ὅτι ὑπάρχει ἔλλειψη παιδείας στὴ χώρα αὐτή. Ὅ,τι κι ἂν σημαίνει αὐτό, ἀπὸ τὸ 15% γιὰ τὴν παιδεία ὣς τὸ νὰ εἶσαι εὐγενικὸς μὲ τὸν γείτονά σου.

Ἀλλὰ ἔτσι ξεχνᾶμε τὸ πιὸ σημαντικό. Τὰ βιβλία, ἡ παιδεία καὶ τὸ ἦθος δὲν χάνονται.  Ἔλλειψη παιδιῶν ὑπάρχει. Ἐννοῶ νέων παιδιῶν, ποὺ γεννιοῦνται καὶ ἀναπληρώνουν τὶς γενιὲς ποὺ φεύγουν.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι γιὰ τὴν ἁπλὴ ἀναπλήρωση τῶν γενιῶν, δηλαδὴ νὰ παραμένει ὁ πληθυσμὸς ἴδιος μετὰ ἀπὸ μιὰ γενιά, χρειάζονται 2,1 παιδιὰ ἀνὰ γυναίκα. Διαφορετικά, ὁ πληθυσμὸς ὄχι ἁπλῶς μειώνεται, ἀλλὰ ἡ μείωσή του εἶναι σὲ διάστημα μιᾶς-δυὸ γενιῶν ἀπότομη καὶ δίχως δυνατότητα νὰ αὐξηθεῖ ὁ πληθυσμός (ἐκτὸς κι ἂν ξαφνικὰ ἀρχίσουν νὰ ἀντιστοιχοῦν 4-5 παιδιὰ ἀνὰ γυναίκα) .

Καὶ τί σημασία ἔχει; Πράγματι, τὸ ζήτημα τῆς βιολογικῆς συνέχειας τῆς κοινωνίας ἀντιμετωπίστηκε εἴτε μὲ τὸ χλευασμό του ὡς βιολογικοῦ=ζωικοῦ κι ἄρα ὡς ζητήματος ποὺ ἀπάδει σὲ μία ἐξελιγμένη κοινωνία εἴτε ὡς ἐθνικιστικὸς συντηρητισμός, ποὺ σχετίζεται μὲ τὸ κλείσιμο τῆς γυναίκας-παιδοποιοῦ στὸ σπίτι, τὴν «πατριαρχία», τὴν δημιουργία «νοικοκυραίων» κ.λπ.

Στὴν πραγματικότητα, εἶναι ἀκριβῶς ἡ ἔλλειψη νέων ἀνθρώπων αὐτὴ ποὺ γεννᾶ καὶ καθιστᾶ κοινωνικὰ κυρίαρχο τὸν συντηρητισμό.

Εἶναι προφανὲς ὅτι ὅσο πιὸ γέρος εἶναι κάποιος κι ὅσο γερνᾶ, τόσο πιὸ δύσκολα ἀλλάζει ἰδέες, ἀρνεῖται κάθε (θετικὴ) ἐξέλιξη, ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴ σύνταξη καὶ τὰ φάρμακά του, ψηφίζει αὐτοὺς ποὺ τὸν τρομοκρατοῦν μὲ τὴν ἀπειλὴ ἀποστέρησης αὐτῶν, κ.ο.κ.  Καὶ εἶναι προφανὲς ὅτι οἱ νέοι ἄνθρωποι ἀλλάζουν πιὸ εὔκολα ἀπόψεις, εἶναι πιὸ εὐεπίφοροι σὲ ἀπόψεις διαφορετικές. Ὅταν μεγαλώσουν, κάποτε παγιώνονται οἱ ἀπόψεις τους -στατιστικὰ μιλώντας- καὶ ὁ συντηρητισμὸς (ἡ ἐμμονὴ στὶς ἤδη διαμορφωμένες ἀπόψεις τους, ποὺ τότε θὰ εἶναι ἤδη ξεπερασμένες, ἂν δὲν ἦταν ἐξαρχῆς τέτοιες) ἐπικρατεῖ. Αὐτὰ δὲν εἶναι πράγματα ποὺ ἀλλάζουν, εἶναι ἕνα εἶδος πανανθρώπινου νόμου.

Μόνο κοινωνίες μὲ αὐξημένο ποσοστὸ νέων μποροῦν νὰ ζητήσουν κοινωνικὲς ἀλλαγές. Κοινωνίες συνταξιούχων ὄχι ἁπλῶς εἶναι καταδικασμένες νὰ σβήσουν σὲ δυὸ-τρεῖς γενιές, ἀλλὰ καὶ ἀδυνατοῦν νὰ υἱοθετήσουν ὁποιαδήποτε ριζοσπαστικὴ ἀντίληψη γιὰ τὰ πράγματα, γιατὶ ἁπλούστατα δὲν (μπορεῖ νὰ) τὶς νοιάζει κάτι πέρα ἀπὸ τὴ σύνταξη καὶ τα φάρμακα (καὶ δὲν κατηγορεῖ κανεὶς τὴν ἰδιότητα τοῦ συνταξιούχου, εἶναι φυσιολογικό).

Ὑπάρχει καὶ τὸ ζήτημα τῶν ἴδιων τῶν συντάξεων, ποὺ δὲν σχετίζεται τόσο μὲ τὸ ὅριο τῶν 55 ἢ 65 χρόνων συνταξιοδότησης οὔτε μὲ τὴν ἄποψη ὅτι «οἱ συνταξιοῦχοι δὲν πεθαίνουν» ὅπως διαπίστωσε ἕνας ὑπουργός, ὅσο -πρώτιστα- μὲ τὴν ὕπαρξη ὁλοένα λιγότερων νέων ἐργαζόμενων ποὺ θὰ δουλεύουν γιὰ ὁλοένα καὶ περισσότερους συνταξιούχους.

Ἡ ἰδεολογικὰ κυρίαρχη στὴν Ἑλλάδα Ἀριστερὰ (*) τοῦ ’68/’73 εἶχε δυὸ ἀντιφατικὲς ἀπόψεις: Ἀπὸ τὴ μία, τὴν ἄποψη γιὰ τὴ «(φοιτητικὴ) νεολαία» ὡς πρωτοπόρο τμῆμα τῆς κοινωνίας τὴν ὁποία θὰ ὁδηγοῦσε σὲ «ριζοσπαστικότερες» κοινωνικὲς ἀλλαγές (γι’αὐτὸ καὶ τὰ 15% γιὰ τὴν Παιδεία -πέρα ἀπὸ τὸν δημοκρατικὸ ἐξισωτισμό). Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὴν ἀπόλυτη περιφρόνηση γιὰ τὸ ζήτημα τῆς ὑπογεννητικότητας γιὰ τοὺς λόγους ποὺ εἰπώθηκαν.

Ὅμως, δίχως τὴν ἀναπλήρωση τῶν γενιῶν καὶ δίχως τὴν αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ θὰ μειώνεται συνεχῶς τὸ ποσοστὸ τῆς «νεολαίας» στὴν ὁποία (θεωρεῖται ὅτι) ἔχει παραδοσιακὰ ἐπιρροὴ ἡ Ἀριστερά, ἄρα χάνεται κι ἡ (μικρὴ ἐξάλλου) πραγματικὴ ἀπήχησή της στὴν κοινωνία.

Δηλαδή, οἱ ἄνθρωποι τέτοιων ἀντιλήψεων ροκάνιζαν καὶ ροκανίζουν τὸ κλαδὶ πάνω στὸ ὁποῖο κάθονται. Εἴτε τὸ κλαδὶ εἶναι ἡ ὕπαρξη πολλῶν νέων ἀνθρώπων εἴτε τὸ ἐθνικὸ ζήτημα (ἡ ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ γιγαντώθηκε ἐξαιτίας τῆς διακήρυξης ὅτι ἀγωνιζόταν ὑπὲρ τῆς πατρίδας καὶ τοῦ ἔθνους κατὰ τὴν Κατοχή κι ὄχι λόγω τῆς μεσοπολεμικῆς της στάσης στὸ Μακεδονικό). Γιατὶ εἶναι πολὺ βολικὸ νὰ κάνεις ἕνα ἢ δυὸ παιδιὰ γιὰ νὰ ἔχεις τὴν ἡσυχία νὰ ἀσχολεῖσαι μὲ τὰ πολιτικὰ ἢ γιὰ νὰ κάνεις ἄνετα τὰ μπάνια τοῦ λαοῦ καὶ τὶς διακοπὲς στὸ ἐξωτερικό, νὰ παριστάνεις τὸν καλλιτέχνη, τὸν στοχαστή, καὶ νὰ βρίζεις τοὺς ἠλίθιους Ἑλληναράδες (ὄχι ὅτι δὲν εἶναι).Εἶναι πολὺ εὔκολο νὰ συμβάλλεις στὴν καταστροφὴ καὶ νὰ μὴν ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι κι ἐσὺ τὴ βοηθᾶς. Καταλαβαίνω πολὺ καλὰ τὸν «συριζαῖο» (προφανῶς δὲν ἀναφέρομαι σὲ κόμματα) κι ὅλο τὸ συναφὲς σινάφι/περίγυρο ποὺ θέλει νὰ ζεῖ ἐναλλακτικά, δηλαδὴ νὰ πίνει στὰ παγκάκια μπύρες ὣς ἀργὰ (ὁ πιὸ λεφτὰς στὰ μπαράκια) καὶ νὰ κάνει τὸ μεταπτυχιακό του, τὸ ὁποῖο θὰ τὸν ξεχωρίζει ἀπὸ τοὺς θρησκόληπτους φασίστες. ΦλωροΡόκ, ρεμπετοδῆθεν, τζάζζ.  Ὁ ἑαυτός τους, ὁ τρόπος ζωῆς τους,  εἶναι ἡ προσωποποίηση τῆς εὐτυχίας, καὶ ἡ εὐτυχία δὲν θέλει παιδιά, θέλει τὴν αἰωνιότητα -ποὺ λέει κι ὁ Νίτσε. Ἡ ἐλευθερία ὡς ἀπουσία κοινωνικῆς εὐθύνης γιὰ ὁτιδήποτε.  

Κατὰ μία διαβολικὴ σύμπτωση, ἡ νοοτροπία τῶν παραπάνω δὲν διαφέρει καὶ πολὺ ἀπὸ τὴ νοοτροπία τῶν «ὀργανωσιακῶν χριστιανῶν» ποὺ «εἶναι ἀφιερωμένοι», δηλαδὴ δὲν παντρεύονται οὔτε κάνουν πολλὰ παιδιὰ παρὰ ἔχουν ἀναλάβει ἐργολαβικὰ τὸ κύρηγμα ὑπὲρ τῆς τεκνογονίας. Ἢ τὴν «ἀναρχοχριστιανικὴ» λογική, ὅτι δὲν πειράζει τίποτε διότι ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ κάνει -καὶ θὰ κάνει, γιατὶ εἴμαστε ἐκλεκτοὶ- τὰ θαύματα γιὰ νὰ λύσει τὰ προβλήματα ποὺ προκύπτουν ἀπὸ τὴν ὑπογεννητικότητα (ἀσφαλιστικό, συντηρητισμός, ἐθνικά).  Ὅλοι οἱ δρόμοι τελικὰ μποροῦν νὰ ὁδηγοῦν στὴ Βαβυλώνα.

Ἀντὶ νὰ συνειδητοποιηθοῦν τὰ παραπάνω, θεωρήθηκε αὐτονόητη ἀλήθεια ἡ συσχέτιση τῆς τεκνογονίας μὲ τὸν συντηρητισμό -ἐνῶ τὸ ἀντίθετο συμβαίνει:

Σὲ μιὰ κοινωνία ὅπου ὑπάρχουν ὁλοήμεροι παιδικοὶ σταθμοί, σχολεῖα, κ.λπ., δὲν τίθεται γιὰ τὴ γυναίκα ζήτημα ἐπιλογῆς μεταξὺ δουλειᾶς ἢ ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν, ἐξάρτησης ἀπὸ τὶς παλιότερες γενιές, πατριαρχίας.

Μιὰ κοινωνία ὅπου οἱ νέοι εἶναι μεγάλο ποσοστὸ τοῦ πληθυσμοῦ δὲν ἐνδίδει εὔκολα στὴν τρομοκρατία τῶν ΜΜΕ, τοῦ ΔΝΤ, γιατὶ ἁπλούστατα ἡ νεολαία δὲν ἔχει κατακάτσει ἀκόμα στὸν καναμπέ, δὲν ἔχει νὰ χάσει ἀκόμα πολλὰ πράγματα κ.ο.κ.

Φυσικά, οἱ Ἀριστεροὶ τῆς νοοτροπίας τοῦ ’68/73 σκέφτονται (**) ἀλλιῶς καὶ προβάλλουν ἢ ἐνθαρρύνουν ὁποιαδήποτε «ριζοσπαστικὴ» στάση ζωῆς (ἂς μὴν ἐπεκταθοῦμε πολὺ σ’ αὐτὸ) ἀποτρέπει ἀναγκαστικὰ ἀπὸ τὴν τεκνογονία κι ἀπὸ τὴ θεώρησή της ὡς αναγκαίας κοινωνικά. Θεωροῦν ἀνθρώπινο δικαίωμα τὴν ἔκτρωση γιατὶ τὸ ἔμβρυο δὲν εἶναι ζωντανὸ ἐνῶ ταυτόχρονα ἐνθουσιάζονται μὲ τὴν πιθανότητα ὕπαρξης ζωῆς (βακτήριων) στὸν Ἄρη ἀφοῦ ἔτσι καταρρίπτεται ὁ θρησκευτικὸς σκοταδισμός κ.ο.κ. Σκέφτονται ὅτι ἀφοῦ οἱ ἴδιοι κουτσὰ-στραβὰ βολεύτηκαν, ὡς σαραντάρηδες κι ἐξηντάρηδες, δηλαδὴ κυριαρχοῦν ἰδεολογικὰ στοὺς χώρους ὅπου δροῦν, ὅλα πᾶνε καλά.

Ἄλλοι σκέφτονται ὅτι ὁ δῆθεν συντηρητισμὸς λόγω τοῦ μικροῦ ποσοστοῦ νέων θὰ ἀντιστραφεῖ μὲ τὴν παράνομη εἰσροὴ μεταναστῶν καὶ μὲ τὰ νέα παιδιὰ τῶν ἀλλοδαπῶν ἀπὸ τὴ Μ. Ἀνατολὴ καὶ τὴν Ἀσία. Ὅμως οἱ νοοτροπίες ποὺ φέρνουν στὴν Ἑλλάδα οἱ μετανάστες, παράνομοι καὶ μή, καθὼς καὶ τὰ παιδιά τους εἶναι ἀσύγκριτα πιὸ συντηρητικὲς σὲ διάφορα ζητήματα (οἰκογένεια, θρησκεία, ἤθη, ἐργασιακὴ νοοτροπία) σὲ σχέση μὲ τὶς ὑφιστάμενες νεοελληνικές. Ἂν λ.χ. τὸ ξυλοκόπημα τῆς συζύγου στὴν Ἑλλάδα συμβαίνει ἀλλὰ θεωρεῖται σιχαμερὴ ἢ κακὴ συμπεριφορά, στὶς χῶρες τοῦ Ἰσλὰμ καὶ στὰ βάθη τῆς Ἀσίας εἶναι κάτι αὐτονόητο καὶ συμβαίνει πολὺ συχνότερα.  Ἂν λ.χ. ἡ θρησκεία παίζει ρόλο στὴ ζωὴ τῶν Ἑλλήνων, στὴ ζωὴ τῶν Μουσουλμάνων παίζει ἀσύγκριτα μεγαλύτερο ρόλο: Ἕνας Μουσουλμάνος ὀφείλει νὰ πηγαίνει τρεῖς φορὲς τὴν ἡμέρα στὸ τζαμὶ γιὰ προσευχή. Ξέρει κανεὶς πολλοὺς χριστιανοὺς Ὀρθόδοξους στὴν Ἑλλάδα ποὺ πηγαίνουν τρεῖς φορὲς τὴν ἡμέρα στὸ ναὸ γιὰ προσευχή; Ἐπιπλέον, ἐὰν ἡ εἰσροὴ -συνδυαζόμενη μὲ τὴν ἑλληνικὴ ὑπογεννητικότητα- εἶναι μεγάλη, τότε δὲν θὰ ὑπάρξει ἀφομοίωση τῶν μεταναστῶν δηλαδὴ υἱοθέτηση ἐκ μέρους τους τῶν «προοδευτικῶν» ἰδεῶν, ἀλλὰ διάδοση στὴν Ἑλλάδα τῶν πιὸ διαδεδομένων πρακτικῶν τῆς Ἀσίας. Τόσο ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι αὐξανόμενο τὸ ποσοστὸ τῶν μεταναστῶν, θὰ αὐξάνονται οἱ ἐκπρόσωποι τέτοιων ἀντιλήψεων καὶ πρακτικῶν (ἀφοῦ ἡ τεχνολογία ἀποτρέπει τὴν ἀφομοίωση καὶ τὴ λησμονιὰ τῆς παλιᾶς κουλτούρας), ὅσο καὶ ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι ὁ σὲ πλήρη (πολιτική, ἐθνική, πολιτισμική, οἰκονομικὴ) παρακμὴ Ἕλληνας θὰ μιμηθεῖ τὴ ζωτικότητα τοῦ Μουσουλμάνου καὶ Ἀσιάτη καὶ θὰ ξανακάνει ὅ,τι ἔκαναν οἱ πρόγονοί του στὰ 1900 καὶ 1800. Ἱστορικὸ προηγούμενο ὑπάρχει, ἡ υἱοθέτηση ἀσιατικῶν τρόπων βασανιστηρίων ἀπὸ τὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία (Βυζάντιο) λόγω τῆς σχέσης μὲ τὶς διάφορες βαρβαρικὲς ὀρδὲς καὶ τὰ ἀσιατικὰ κράτη τῆς Ἀνατολῆς.

Συνεπῶς, ἡ εἰσροὴ νέων ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν Μ. Ἀνατολὴ καὶ τὴν Ἀσία δὲν ἀποτελεῖ λύση γιὰ τὸ πρόβλημα τοῦ συντηρητισμοῦ τῶν Ἑλλήνων, ποὺ δὲν κάνουν παιδιά, τὸ ἀντίθετο μᾶλλον.

Ἔτσι, ἡ Ἀριστερὰ ἔχει τὴ λογική Παιδεία (, ὄχι παιδιά). Ἡ λογικὴ τῆς ἀπεριόριστης ἐμπιστοσύνης στὴν ἄπειρη ἀναμορφωτικὴ δύναμη τῆς παιδείας. Ὁ Ἀριστερὸς Πλάτωνας (!) ποὺ μᾶς φωνάζει ὅτι κανεὶς δὲν εἶναι κακὸς ἂν γνωρίζει τί εἶναι Καλό. Ἐγὼ ἔχω τὴν ἀντίθετη: Παιδιά, καὶ  (θὰ ἔρθει/γίνει αἴτημα) ἡ Παιδεία.  Ἂν εἶναι νὰ ἔχουμε Παιδεία χωρὶς παιδιά, ἂς ἐξαφανιστεῖ – ἢ σωστότερα: ἔτσι κι ἀλλιῶς θὰ ἐξαφανιστεῖ, ἀφοῦ πρῶτα παλιμπαιδίσουμε λόγω ἔλλειψης πραγματικῶν παιδιῶν. Ἔτσι κι ἀλλιῶς, τὰ «ὑψηλὰ νοήματα» τὰ ξέρουν καὶ τὰ σπουδάζουν πολὺ καλύτερα στὴ Δύση.

Σ’ ὅλα τὰ παραπάνω δὲν εἶναι λογικὴ ἀπάντηση τὸ γνωστὸ εἰρωνικὸ σύνθημα «… γιατὶ χανόμαστε«. Γιατὶ οἱ μέρες τῆς ἀφθονίας καὶ τοῦ μαζικοδημοκρατικοῦ χαβαλὲ (τὸ ἕνα προϋπέθετε τὸ ἄλλο) ποὺ ἐπέτρεπε νὰ θεωρεῖται σοβαρὸ τὸ ἀσόβαρο εἶναι μετρημένες.

Ἐπειδὴ δὲν θὰ ἤθελα νὰ θεωρηθεῖ ὡς ἐπίθεση κατὰ πασῶν τῶν Ἀριστερῶν, οὔτε πολιτικὴ ἡ ἀνάρτηση αὐτή, ἡ Δεξιά, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ συμβολή της μεταξὺ 1950-1981 στὴν μαζικοδημοκρατικὴ ἀποβλάκωση καὶ τὸν ἡδονισμὸ-ἀτομικισμό, τὰ τελευταῖα χρόνια τσάκισε τοὺς γονεῖς λ.χ. ἀκυρώνοντας τὸ ἀφορολόγητο γιὰ τὰ παιδιά. Κάνοντας δηλαδή τὸ ἀντίθετο ἀπὸ ὅ,τι θὰ ἔπρεπε: Διατήρησή του ὡς εἶχε γιὰ τὰ 1-2 παιδιὰ καὶ μηδενισμὸς ἢ ἐλάχιστη φορολογία στοὺς γονεῖς μὲ τρία ὣς πέντε-ἕξι (***) παιδιά  (τὸ ἴδιο θὰ ἔπρεπε νὰ ἰσχύει γιὰ τὸ ρεῦμα, τὰ δημοτικὰ τέλη, δάνεια, τὶς ἄδειες γιὰ διάφορες δραστηριότητες κ.λπ.). Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι οἰκονομικὰ ζητήματα, καὶ ἔχουν εἰπωθεῖ ὡς προτάσεις.

Ὣς τότε, στὴν Ἑλλάδα τοῦ 2015 ἔχουμε 250.000 ἢ 500.000 ἐκτρώσεις, 110.000 θανάτους, καὶ 94.000 γεννήσεις.

(*) Χέρι-χέρι μὲ τὴν ἄρχουσα Δεξιά, ποὺ προωθοῦσε ἐπίσης μαζικοδημοκρατικὲς λογικὲς καταναλωτισμοῦ, ἐξαμερικανισμοῦ, κι ἐνίοτε τάνκς-μπάλα-τηλεόραση.

(**) Οἱ Δεξιοὶ ἔτσι κι ἀλλιῶς δὲν σκέπτονται.

(***)  Γιατὶ μετὰ γίνεται ἐπάγγελμα.

This entry was posted in κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s