Δέκιος

399025_422419534481621_345889420_n

«…Ὁ Δέκιος ἔδιωξε καὶ πάλι τὸν Ἀντιγένη. Κι απόμεινε μόνος, νὰ κοιτάζει τὴ νύχτα ξανά. Καὶ πέρασε τότε μπροστά στὰ μάτια του μιὰ ἄσπρη φτερούγα, καμωμένη ἀπὸ φῶς χρυσὸ καὶ γαλάζιο. Κ’ ἦταν ὁ Χριστὸς ἡ φτερούγα. Κι ἁπλώθηκε κι ἁπλώθηκε καὶ μεγάλωσε καὶ τὴν περισκέπασε τὴ βασιλικὴ πολιτεία στὴ Ρώμη. Κ’ ὕστερα ἔγινε ἕνα πρόσωπο ὁ Χριστός, ἕνα γλυκὸ γαλήνιο πρόσωπο, μὲ μάτια μεγάλα καὶ φωτεινά, μὲ γένι μελαχρινὸ χωρισμένο στὰ δυό, μὲ κόμη χωρισμένη καὶ τούτη στὰ δυὸ – ἔτσι τὸν ἀντίκρισε κάποτε ὁ Δέκιος σὲ μιὰ τοιχογραφία, σ’ ἐρημικὸ τόπο χριστιανικῆς προσευχῆς ὅπου ἡ ἀνάγκη τοῦ πολέμου τὸν εἶχε φέρει νὰ ξαποστάσει. Κι αὐτὸ τὸ πρόσωπο ὁ Χριστὸς ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ εἶπε στὸ Δέκιο:
– Ὅσο κι ἂν πασκίσεις, δὲ θὰ μπορέσεις νὰ μὲ νικήσεις. Ὅλη ἡ δύναμη τοῦ κόσμου τούτου ἀντίκρυ σὲ μένα εἶναι καθὼς τὸ ἄχερο στὸν ἄνεμο τοῦ βοριᾶ.
-Ποιὸς εἶσαι σύ; τοῦ φώναξε παραλογισμένος ὁ αὐτοκράτορας.
– Εἶμαι ὁ ἀόρατος, ποὺ γίνεται ὁρατός, ὁ Θεὸς ποὺ γίνεται ἄνθρωπος, ἡ ἀγάπη ποὺ γίνεται δύναμη.
– Δὲν εἶσαι τίποτε, εἶπε ὁ Δέκιος. Εἶσαι ὁ ἄνθρωπος τοῦ ζόφου, ποὺ σέρνεται ἀπὸ λαγούμι σὲ λαγούμι κι ἀπὸ σπηλιὰ σὲ σπηλιά. Εἶσαι τὸ φίδι, ποὺ σπέρνει τὸν ὄλεθρο.
Καὶ τίναξε τὴ γροθιά του ἀπάνου του. Τὸ πρόσωπο ἔμεινε ἀσάλευτο, ἀναλλοίωτο, μέσα στὴ νύχτα, σιμά του, ἀντίκρυ του, μετέωρο, μέσα στὸν ἀγέρα, μέσα στὸ φῶς τῶν ἄστρων τῆς Ρώμης.
-Τί ἐφιάλτης! Εἶπε ὁ Δέκιος. Οἱ πόλεμοι μ’ ἔχουν κουράσει, οἱ ἔγνοιες μὲ σύντριψαν. Νυστάζουν τὰ μάτια μου καὶ πλάθουν ὁράματα.
– Εἶμαι ὁ Κύριος, εἶπε ξανὰ ὁ Χριστός, ὁ παντοτεινός, ὁ αἰώνιος. Ὑπάρχω πρὶν ὑπάρξει ἡ γῆς, θὰ ὑπάρχω κι ὅταν σβήσει ὁ ἥλιος. Εἶμαι ὁ ἐξουσιαστὴς τοῦ θανάτου καὶ τῆς ζωῆς. Δέκιε, οἱ μέρες σου ἔχουν μετρηθεῖ στὴ ζυγαριά μου καὶ βρέθηκαν λειψές!
Κρύος ἱδρώτας ἀνάβλυζε ἀπὸ τὸ μέτωπο, ἀπὸ τὰ χέρια, τὰ πόδια, τὸ καταπονεμένο κορμὶ τοῦ καίσαρα. Ἄκουσε μέσα στὴ νύχτα νὰ οὐρλιάζουν ἀλλόκοτα θηρία, καθὼς ὕαινες στὰ δάση τῆς Ἀφρικῆς. Πῆγε νὰ πέσει. Λύθηκαν οἱ ἁρμοί του. Εἶπε νὰ φωνάξει, δὲ μπόρεσε.
– Ποιὸς εἶσαι σύ, ποὺ οὐρλιάζεις, ποὺ μπορεῖς νὰ μιλεῖς στὴ μεγαλειότητά μου, χωρὶς νὰ τρέμεις;
– Ἡ μεγαλειότητά σου γεννήθηκε μέσα στὸ αἷμα, θὰ πεθάνει μέσα στὸ αἷμα. Ὁ φόνος εἶναι ὁ πατέρας της, ἡ φρίκη ἡ μάνα της. Δὲ μπορεῖς μήτε στὰ πόδια σου νὰ σταθεῖς, ἂν δὲν σκοτώσεις.
– Οἱ θεοὶ μοῦ ἐμπιστεύτηκαν τὴν τύχη τοῦ κόσμου. Εἶμαι ὁ ἄγρυπνος, ποὺ φροντίζει γιὰ τὸν ὕπνο τῶν ἄλλων. Εἶμαι ὁ ἀνήσυχος, ποὺ ἀσφαλίζει τὴ γαλήνη τῶν ἄλλων. Ἡ Ρώμη κοιμᾶται κ’ ἐγὼ ἀγρυπνῶ. Αὐτὸς εἶναι ὁ προορισμός μου, ὁ κλῆρος μου.
– Ἡ Ρώμη δὲν κοιμᾶται, προσμένει. Δὲ θὰ περάσει πολὺς καιρὸς καὶ θάρθει νὰ στηθεῖ ἀπάνου της ὁ σταυρός μου τροπαιοφόρος. Δέκιε, ἡ ὥρα τῆς σωτηρίας εἶναι σιμά. Θὰ προσπαθήσεις νὰ μὲ σκοτώσεις. Θέλω νὰ σοῦ πῶ, πὼς εἶσαι ὁ καταδικασμένος καὶ σὲ τούτη τὴ ζωὴ καὶ στὴν ἄλλη. Εἶμαι τὸ φῶς. Πῶς θὰ μποροῦσες νὰ τὸ σκοτώσεις τὸ φῶς;
– Ἀντιγένη, Ἀντιγένη! Φώναξε ὁ Δέκιος.
-Μὰ ἡ φωνή του δὲν εἶχε ἦχο· εἴταν κούφια καθὼς τὸ μαραμένο φύλλο ποὺ πέφτει ἀπὸ τὸ δέντρο τοῦ φθινοπώρου. Ὁ Ἀντιγένης κοιμόταν βαθιά, στὰ μέσα δώματα τοῦ παλατιοῦ. Εἴταν ἕνας ἀναίσθητος κ’ ἕνας κυνικὸς ὁ Ἀντιγένης.
– Ὁ Ἀντιγένης ἑτοιμάζει τὸν ἀφανισμό σου, εἶπε τὸ πρόσωπο ὁ Χριστός. Ὁ Ἀντιγένης εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ. Εἶναι ἡ κόλαση, ποὺ πῆρε μορφὴ κ’ ἦρθε νὰ σὲ τυλίγει στὸ σκοτάδι της, καθὼς ἡ μάνα τυλίγει μέσα στὰ χέρια της, μέσα στὴ ζεστὴ ἀγκαλιά της τὸ ἀρρωστημένο παιδί. Εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ πονηροῦ. Μπορεῖς, ἂν τὸ θελήσεις, καὶ τὴ στερνὴ στιγμὴ νὰ σωθεῖς. Μὰ τὸ ξέρω, πὼς δὲν εἶσαι ὁ κύριος τοῦ ἑαυτοῦ σου. Τὸ ξέρω, πὼς δὲ θὰ θελήσεις τίποτε, δὲ θὰ μπορέσεις τίποτε. Συμμάζωξε τὴ δύναμή σου καὶ πήγαινε νὰ πλαγιάσεις. Αὔριο θὰ ὑπογράψεις ἕνα διάταγμα. Καὶ τ’ ὄνομά σου θὰ μείνει ἴσαμε τὴ συντέλεια τῶν αἰώνων σὰν ὄνομα φόνου καὶ φρίκης. Δέκιε, δὲ μπορεῖς νὰ σωθεῖς!
Ὁ αὐτοκράτορας βόγγηξε. Ἡ ἀνάσα του ἔγινε σύντομη καθὼς τοῦ ἀνθρώπου ποὺ λαχανιάζει. Ὁ ἱδρώτας ἔπεφτε σὰν τὴ βροχὴ ἀπὸ τὸ σπαραγμένο κορμί του».

Ἀπὸ τὸ Ι.Μ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ, Τὰ ἑφτὰ κοιμισμένα παιδιά, κεφ. η’

This entry was posted in Ιστορίες, Σαν παραμύθια and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s