Δύο + μία μεσαιωνικὲς γυναῖκες στὸν Ἰωάννη Σκυλίτζη

  1. Μιὰ ἀνώνυμη Ρωμιά. Τῆς βγάλαν τὸ καπέλο οἱ Ὑπερβόρειοι.

«…Κάποιος ἀπὸ τοὺς Βαράγγους ποὺ εἶχαν σκορπιστεῖ στῶν Θρακησίων τὸ Θέμα γιὰ νὰ ξεχειμωνιάσουν, συνάντησε στὴν ἐρημιὰ κάποια γυναίκα ντόπια καὶ προσπαθοῦσε νὰ τὴς κλέψει τὴν ἁγνότητα. Ἀλλὰ ἐπειδὴ δὲν τὴν κατάφερνε μὲ λόγια καὶ ἤδη ἔβαζε καὶ βία, ἐκείνη τράβηξε τὸ ξίφος του, κτύπησε στὴν καρδιὰ τὸν βάρβαρο κι εὐθὺς τὸν ἔριξε νεκρό. Ὅταν διαδόθηκε τὸ νέο στὰ περίχωρα, ἀφοῦ μαζεύτηκαν οἱ Βάραγγοι, πρῶτα βράβευσαν μὲ ἕνα στεφάνι τὴ γυναίκα, παραχωρώντας σὲ αὐτὴν καὶ ὅλη τὴν περιουσία τοῦ βιαστῆ. Ἔπειτα ἔριξαν ἄταφο ἐκεῖνον».

  1. Μιὰ ἀριστοκράτισσα ἀνώνυμη, χήρα καὶ παραλίγο ζωντοχήρα (πιθανὸν καὶ μοναχή). Ἀπὸ ἀγάπη:

«…Ἔγινε καὶ σύσκεψη περὶ τοῦ βασιλιᾶ καὶ ὅλοι ἀποφάσισαν νὰ ἐκλεγεῖ ἔνας βασιλιὰς ποὺ νόμιμα θὰ πάρει τὴ Ζωή. Καὶ ἐκείνη ἔσπευδε γιὰ ἄντρα της νὰ πάρει τὸν κατεπάνω Κωνσταντίνο, ποὺ τὸν ἀποκαλοῦσαν Ἀρτοκλίνη, ἀπὸ τὴ θέση ὅπου εἶχε ὑπηρετήσει. Γιατὶ ἦταν ἄνδρα ὄμορφος, ἐνῶ εἶχε διαδοθεῖ πὼς στὰ κρυφὰ εἶχε δεσμὸ μὲ τὴ Ζωή. Ἀλλ’ ἡ γυναίκα του τὸν ἔστειλε στὸν ἄλλο κόσμο μὲ φαρμάκι, ὄχι ἐπειδὴ δὲν αἰσθανόταν γιὰ τὸν ἄνδρα της στοργή, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἐπρόκειτο ἐνόσω ἐκείνη ἀκόμα ζοῦσε, νὰ τὸν χάσει».

  1. Μιὰ βασιλοπούλα Βουλγαροπούλα. Αὐτὴ κάνει τὰ πάντα γιὰ τὸν ἀγαπημένο της:
Ὁ γάμος τῆς Μιροσθλάβας καὶ τοῦ Ἀσώτιου. Ὁ Σαμουὴλ καμαρώνει.

Ὁ γάμος τῆς Μιροσθλάβας καὶ τοῦ Ἀσώτιου. Ὁ Σαμουὴλ καμαρώνει.

«…Ὁ Σαμουὴλ σὰν ἔφθασε στὰ μέρη του δίνει γαμπρὸ στὴ θυγατέρα του τὸν γιὸ τοῦ Ταρωνίτη, τὸν Ἀσώτιο, ἐλευθερώνοντας αὐτὸν ἀπὸ τὰ δεσμὰ τῆς αἰχμαλωσίας. Γιατὶ τὸν εἶχε ἐρωτευτεῖ ἠ Μιροσθλάβα, ἡ κόρη του, καὶ ἀπειλοῦσε νὰ δώσει τέλος στὴ ζωή της, ἂν νομίμως δὲν τὸν παντρευτεῖ. Κι ἀφοῦ τέλεσε τοὺς γάμους τὸν στέλνει μαζὶ μὲ τὴ γυναίκα του στὸ Δυρράχιο, γιὰ νὰ φρουρεῖ τάχα τὴ χώρα. Καὶ κεῖνος μόλις ἔφτασε ἐκεῖ, συζήτησε μὲ τὴ γυναίκα του, τὴν ἔπεισε καὶ ἔφυγε μαζί της πρὸς τὰ πλοῖα τῶν Ρωμαίων ποὺ παρέπλεαν γιὰ νὰ φρουροῦν τὰ μέρη ἐκεῖνα. Μέσω αὐτῶν ἔφτασε σῶος στὸν βασιλιά, τιμήθηκε μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ μαγίστρου, ἡ δὲ γυναίκα του ἔγινε πατρικία ζωστή»
Ἰωάννη Σκυλίτζη, Χρονογραφία (Μίλητος), Μιχαὴλ Δ’, 4 καὶ Κων/νος Θ’, 1, Βασίλειος Β’, 24

Advertisements
This entry was posted in Βούλγαροι, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, κοινωνία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s