Ἀνήκει στὴ Δύση ὅπως ὁ κατάδικος στὸ κελί του.

Ἡ Ἑλλάδα, ἀλλὰ ὄχι ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς ἰσότιμης συμμετοχῆς. Ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια τῆς κατοχῆς, ὅπως ἀνήκουν στὸν ἀναγνώστη τὰ παπούτσια καὶ οἱ καρέκλες του: ἀνήκουμε στὴ Δύση, ἡ Δύση κατέχει τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν κάνει ὅ,τι θέλει. Ὅ,τι θέλει.

Οὔτε φταίει κάποια πολιτικὴ ἢ πολιτισμικὴ κουλτούρα τῆς Τελευταίας Σοβιετίας: Αὐτὸ καθαυτὸ τὸ ἐπιχείρημα ὅτι «τὰ σωστὰ μέτρα δὲν ἐφαρμόζονται καὶ γι’ αὐτὸ φαίνεται ὅτι ἀποτυγχάνει ἡ οἰκονομικὰ φιλελεύθερη πολιτικὴ» εἶναι ἴδιου ἐπιπέδου σοφιστείας μὲ τὸ ἀριστερὸ ἐπιχείρημα -λίγο μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ Ὑπαρκτοῦ Σοσιαλισμοῦ- ὅτι «αὐτὸ ποὺ κατέρρευσε δὲν ἦταν ὁ πραγματικὸς σοσιαλισμὸς (γιὰ διάφορους λόγους)«. Ὅπως γράφει ὁ Παναγιώτης Κονδύλης, ἡ προσπάθεια στὸν 21ο αἰώνα εὔρυθμης πραγμάτωσης τοῦ νεοφιλελεύθερου μοντέλου παγκοσμίως θὰ ἀποδειχτεῖ μεγαλύτερη οὐτοπία ἀπὸ τὴν προσπάθεια γιὰ πραγμάτωση τοῦ κομμουνιστικοῦ μοντέλου τὸν 20ό αἰώνα.

Ὅσοι εὐρωπαϊστὲς ἀριστεροὶ ἢ νεοφιλελεύθεροι (1) χρησιμοποιοῦν τὸ ἐπιχείρημα τοῦ Ἐχθροῦ τους (μὲ ἀντεστραμμένα, ἁπλῶς, τὰ πρόσημα) εἴτε εἶναι ἀφελεῖς καὶ παραμυθιάζονται εἴτε ψεύδονται.

Γιατὶ τὸ ζήτημα εἶναι γεωπολιτικό. Ἡ Δυτικὴ Εὐρώπη ὄχι ἁπλῶς ἔχει καπηλευτεῖ τὴν ὁνομασία Εὐρώπη καὶ τὰ παράγωγά της, ὥστε Εὐρώπη νὰ σημαίνει Δυτικὴ Εὐρώπη («ἡ Δύση τελειώνει ἐκεῖ ποὺ δὲν ὑπάρχουν γοτθικοὶ ναοὶ») ὄχι μόνο ἀξιώνει ἡ εἰκόνα αὐτὴ ποὺ ἔχει γιὰ τὸν ἑαυτό της νὰ τὴν ἀποδεχτοῦν καὶ νὰ τὴν ἐσωτερικεύσουν οἱ μὴ Δυτικοὶ καὶ οἱ μὴ δυτικοὶ Εὐρωπαῖοι, ἀλλὰ ἀκριβῶς ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἀξίωσής της αὐτῆς (μιλώντας «στὸ ὄνομα τῆς Εὐρώπης», δηλαδή) θέλει νὰ καθορίζει τὴ μοίρα ὁλόκληρης τῆς Ἠπείρου μὲ κριτήριο τὰ στενὰ συμφέροντά της.

Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι δυτικοευρωπαϊκὲς χῶρες μὲ παρόμοια προβλήματα (Ἰρλανδία, Πορτογαλία, Ἱσπανία, Ἰσλανδία) ἀντιμετωπίστηκαν μὲ τέτοιο πολιτισμικὸ ρατσισμό, μίσος καὶ προκατάληψη ὅπως ἡ Ἑλλάδα. Αὐτὸ δὲν εἶναι τυχαῖο. Ὀφείλεται σὲ πολιτισμικοὺς λόγους καὶ σὲ πολιτικούς. Οἱ πολιτισμικοὶ ἦταν ἡ -ἐντέλει μεσαιωνική στὴν καταγωγὴ- ἀντιπάθεια πρὸς τοὺς «σχισματικοὺς Γραικοὺς» καὶ ἀργότερα πρὸς τὸν Μεγάλο Μπαμπούλα ποὺ πῆρε (στὰ μυαλὰ τῶν Δυτικῶν) τὴ θέση τοῦ Βυζαντίου: Τὴ Ρωσία/ΕΣΣΔ/Ρωσία. Ὁ πολιτισμικὸς αὐτὸς λόγος μειώθηκε λόγω τῆς ἀρχαιολατρίας -ὅπως παρατηρεῖ ὁ Τόινμπι- ἀλλὰ δὲν ἐξαφανίστηκε. Δηλαδή, ἡ δυτικὴ ἀρχαιολατρία μπορεῖ νὰ βοήθησε στὴν ἵδρυση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ἀλλὰ, γιὰ παράδειγμα, τὰ στενὰ κρατικὰ συμφέροντα κάθε φιλέλληνα (πολιτικοῦ καὶ μὴ) μετὰ τὴν ἵδρυση τοῦ κράτους, τὰ ὁποῖα συνίσταντο στὴ διατήρηση τῆς ἀκεραιότητας τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, ἀναπόφευκτα ἔρχονταν σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἑλληνικὰ ἐθνοκρατικά.

Ὅσον ἀφορᾶ τοὺς πολιτικοὺς λόγους, ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἡ Δύση ἀναδιπλώνεται στὸν ἑαυτό της καὶ πάει νὰ χάσει τὴν ἡγεμονία της, ἀπορρίπτει ὁτιδήποτε περιττό. Προκειμένου νὰ μὴν χάσει τὴν ἡγεμονία πρέπει νὰ ἐπιταχύνει τὴν προσπάθειά της, μιμούμενη ἀκόμη καὶ τὴν κινέζικη ἄποψη γιὰ τὰ ἐργασιακὰ δικαιώματα.

Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ ἀπόβλητα εἶναι ἡ Ἑλλάδα, ἡ ὁποία πρέπει εἴτε νὰ ὑποταχτεῖ ὡς ἀντικείμενο χωρὶς ἰδία θέληση εἴτε πρέπει νὰ πεταχτεῖ σὲ μιὰ ἐνδιάμεση ζώνη μεταξὺ Μεσανατολῆς καὶ Δύσης.

Ὅπως γράφει ὁ Ζὰκ Λὲ Γκόφφ, ἡ Ἅλωση τοῦ 1453 ἐξάλειψε τὸ κέντρο τῶν Ορθόδοξων τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καὶ συνιστᾶ «μακροπρόθεσμα τὸ τέλος μιᾶς ἀναπηρίας γιὰ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἑνότητα». Τὸ 1453, σύμφωνα μὲ τὸν Λ.Γ. «ἀπομακρύνθηκε ἕνα πιθανὸ ἐμπόδιο γιὰ τὴν ἑνότητα μιᾶς μελλοντικῆς Ευρώπης».

Ὁ Λ.Γ. οὔτε «ἀνθέλληνας» οὔτε «μισέλληνας» ἦταν. Ὅμως, θέλουν-δὲ-θέλουν οἱ ἑλληνόφωνοι Εὐρωπαϊστές (2), δείχνει τὸ γεωπολιτικὸ αὐτονόητο γεγονός, ὅτι μὲ τὴν Κωνσταντινούπολη ὑπὸ βυζαντινὴ κυριαρχία θὰ ἦταν ἀδύνατο νὰ ἑνοποιηθεῖ ἡ Εὐρώπη ὑπὸ δυτικοευρωπαϊκὴ ἡγεμονία -ὅπως συμβαίνει σήμερα. Ἡ Ἀνατολικὴ Εὐρώπη δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ποτὲ ἰσότιμη μὲ τὴν Δυτική καὶ διατηρεῖται ὑποταγμένη (οἰκονομικά, πολιτισμικά κ.λπ.), μᾶς λέει μὲ τὸν τρόπο του ὁ Λ.Γ., γιὰ ὅσο διάστημα δὲν διαθέτει μιὰ «πρωτεύουσα» –καὶ τέτοια ἦταν στὸ παρελθὸν ἡ Κωνσταντινούπολη– μὲ πραγματικὴ ἰσχὺ καὶ ἀνταγωνιστικὴ πρὸς τὴν εκάστοτε δυτικὴ Ρώμη. Μιὰ τέτοια ἀνταγωνιστικὴ ἰσχὺς συνεπάγεται τὴν ἀδυναμία τῆς δυτικῆς Εὐρώπης νὰ ἐπιβάλλεται στὴν ἀνατολικὴ Εὐρώπη μὲ ὅ,τι κι ἂν συνεπάγεται ἡ ἐπιβολή (ἀκόμη καὶ τὸ νὰ κάνει τὴν ἀνατολικὴ Εὐρώπη νὰ πιστεύει ὡς Ἀλήθεια γιὰ τὴν Εὐρώπη τὴν ἐγωιστικὴ εἰκόνα ποὺ ἔχει γιὰ τὸν ἑαυτό της καὶ γιὰ τὴν Εὐρώπη ἡ Δύση, δηλ. Εὐρώπη=Δύση ὡς πολιτισμὸς καὶ πολιτικοοικονομικὴ ἰσχύς).

Καὶ γιὰ τοὺς πιὸ ἀμερόληπτους Δυτικούς, «Εὐρώπη» σημαίνει (εἴτε ὡς Εἶναι εἴτε ὡς Δέον) «δυτικὴ ἡγεμονία», σημαίνει τὴν (ρεαλιστικὴ ἢ ἐγωιστικὴ) προτροπὴ στοὺς Ἀνατολικοευρωπαίους: «ἀποδεχτεῖτε τὸ τετελεσμένο (τοῦ 1453) καὶ ἐνταχτεῖτε πρόθυμα κι ὄχι λόγω τακτικῆς σὲ μιὰ τέτοια ἱεραρχικὴ Εὐρώπη ὅπου κουμάντο κάνουμε ἐμεῖς, οἱ Δυτικοί».

Ὅπως γράφει ὁ Ν. Σταθόπουλος γιὰ τὴν «ἀμνησία» τῶν Εὐρωπαϊστῶν:

«Τόσο η «ευρωπαϊκή» Δεξιά, όσο και η «ευρωκομμουνιστική» «Αριστερά», παρουσίασαν την «ευρωπαϊκή προοπτική» ως το εκ της μοίρας ορισμένο γιατροσόφι για την εξάλειψη των ιστορικών μας παθογενειών ενώ, κατ’ ουσίαν, αυτός ο μύθος – δεδομένων και των δομικών «αναγκαιοτήτων» του καπιταλισμού και των αναπόφευκτων συνεπειών κάθε ανισόμετρης σχέσης – «νομοτελειακά» πραγματώνεται ως διασκευαστική απολυτοποίηση αυτών ακριβώς των παθογενειών…

…Ο διαρκής δανεισμός, ας πούμε, δεν ήταν μια μονιμοποιημένη «παρά φύσιν» τακτική των κυβερνώντων αλλά ο «τρόπος» οικονομικής ανάπτυξης δια της συμμετοχής «στην Ευρώπη», το εντελώς λογικό αποτέλεσμα μιας διαρκώς ελλειμματικής οικονομίας(λόγω ευρώ και άνισων ανταλλαγών). Μέσω μιας αδιέξοδης πραγματικότητας-αλλά πραγματικότητας, και όχι υποσχεσιολογικής καθεστωτικής ρητορικής- ο λαός πείστηκε για το εφικτόν των «πόθων» του….Τόσο με χειροπιαστούς τρόπους(πίστωση) όσο και φαντασιακά, οι υποτελείς τάξεις ένιωσαν «εταίροι» σε μια πατρίδα-εταιρεία, χωρίς να αντιλαμβάνονται και το φενακισμένον του πράγματος αλλά και το προδιαγεγραμμένο της καταστροφής. Σε επίπεδο συνείδησης, το κρυστάλλωμα ήταν/είναι μια επιβιωτίστικη συναίνεση.

…Από τις διαλυτικές ηλιθιότητες του κάθε παπα-Σούρα και τα «λογικώς αυτονόητα» του Τζήμερου και της Κουτσίκου, από την ατεκμηρίωτα «αυτονοητοποιημένη» ηγεμονία των κατευθυνόμενων ιδεολογημάτων του «προοδευτισμού»(της αγοράς, των ΜΚΟ, των «ιδρυμάτων», των τμημάτων δημοσίων σχέσεων των πολυεθνικών, κ.λπ.) και την εκ δυσμών «μοντέρνα επιστημονικότητα» της αναπαλαίωσης των κατασκευών του Φαλμεράιερ, από το «είναι κακό να περνάς καλά;» του μετακουτσαβάκη καραλαμόγιου Κωστόπουλου και τις «αθώες» φενάκες περί «χειραφέτησης» μέσω Κοντσίτα και «συμφώνου συμβίωσης»: …»

Δὲν εἶναι, λοιπόν, ὅτι ἐμεῖς δὲν θέλουμε ἢ δὲν μποροῦμε νὰ εἴμαστε Εὐρωπαῖοι. Εἶναι πρώτιστα ὅτι οἱ Δυτικοὶ δὲν μποροῦν πιὰ καὶ δὲν θέλουν κάτι τέτοιο.

Τὸ πιὸ ξεδιάντροπο μέρος τῆς ἐπιχειρηματολογίας τῶν Εὐρωπαϊστῶν εἶναι ὅτι θέλουν νὰ μᾶς σώσουν οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι κυβερνοῦσαν τὰ τελευταῖα 35 χρόνια (εἴτε ὡς κυβέρνηση εἴτε ὡς ἀεθνικὴ κοσμοπολίτικη νοοτροπία στὰ ΑΕΙ καὶ ΜΜΕ) καὶ οἱ ὁποῖοι συνεπῶς εἶναι οἱ πρῶτοι ὑπεύθυνοι, τουλάχιστον γιατὶ ἐκμαύλισαν τὸ λαό. Δὲν μπορεῖ νὰ σὲ σώσει ὁ καταστροφέας σου, ἀκόμη κι ἂν ἔχεις κι ἐσὺ μερίδιο τῆς εὐθύνης γιὰ τὴν καταστροφή σου.

(1) νεοφιλελεύθεροι ὁπαδοὶ μὴ εὐρωπαϊστὲς δὲν ὑπάρχουν πρὸς τὸ παρόν. Θὰ προκύψουν, καὶ θὰ εἶναι τόσο «πατριῶτες» ὅσο εἶναι τώρα.

(2) Βαριὰ ἡ φράση «ἑλληνόφωνοι Εὐρωπαϊστὲς», ἀλλὰ ἂν γιὰ μία στιγμὴ κάποιος τὴν ἀντιληφθεῖ ὄχι ἀξιολογικὰ ἀλλὰ περιγραφικά, τότε θὰ καταλάβει ὅτι σωστὰ τὴν χρησιμοποιῶ. Οἱ περισσότεροι ἕλληνες Εὐρωπαϊστὲς θὰ ἤθελαν νὰ ἐξαφανιστεῖ τὸ ἑλληνικὸ ἔθνος, ὅπως καὶ τὰ ἄλλα, μέσα σὲ ἕνα δημιουργούμενο εὐρωπαϊκὸ πολύγλωσσο ἔθνος. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἁπλῶς ἑλληνόφωνοι Εὐρωπαῖοι κι Ευρωπαϊστές. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ὕστερα ὁ χαρακτηρισμὸς αὐτὸς μπορεῖ νὰ εκλαμβάνεται ἢ ὡς βρισιά ἢ ὡς ἕνα μεγάλο ὄραμα καὶ τίτλος τιμῆς.

This entry was posted in 1453, Δυτικοί and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s