Ὁ Ἐμφύλιος καὶ ἡ διαχείρισή του

Στὸ χωριό μου, συνέβησαν κάποιες μάχες κατὰ τὸν Ἐμφύλιο. Μοῦ ἔχει πεῖ ὁρισμένα ἡ γιαγιά μου, ἀλλὰ ἔχω ξεχάσει κάποια.

Τὸ πρῶτο ποὺ θυμᾶμαι ἦταν ὅταν ἦρθαν οἱ ἀντάρτες ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλὴ τοῦ σπιτιοῦ, ἡ ἀντάρτισσα ποὺ μπῆκε στὴν αὐλὴ τῆς εἶπε (τὴν ἀποκάλεσε καὶ συντρόφισσα) νὰ δώσουν κάποια πράγματα (ροῦχα, τρόφιμα) γιατὶ ἀλλιῶς θὰ ἔμπαιναν σπίτι παίρνοντας πολὺ περισσότερα. Τότε ἡ γιαγιά μου πρέπει νὰ ἦταν 23-26 χρόνων.

Ἔπειτα, ἐπειδὴ τὸ σπίτι τῶν παππούδων μου ἦταν στὴν ἄκρη τοῦ χωριοῦ, χρησίμευσε -κατὰ τὴν ἀνακατάληψη τοῦ χωριοῦ ἀπὸ τὸν κυβερνητικὸ στρατό- ὡς καλὴ θέση γιὰ πολυβολεῖο. Ἔριχναν, λοιπόν, ἀπὸ τὸν πρῶτο ὄροφο οἱ κυβερνητικοὶ κατὰ τοῦ καμπαναριοῦ ὅπου βρισκόταν οἱ ἀντάρτες, καὶ φυσικὰ οἱ τελευταῖοι ἀνταπέδιδαν. Μὲ ἀποτέλεσμα, μιὰ ἀντάρτικη βολὴ νὰ βρεῖ τὸ σπίτι, εὐτυχῶς δίχως θύματα γιὰ τὴν οἰκογένειά μου.

Σὲ μιὰ ἄλλη φάση, ὅπου -μετὰ τὴν ἐκδίωξη τοῦ ΔΣΕ- οἱ ἀντάρτες ἔφευγαν πρὸς τὰ βουνά, τὸ πολυβολεῖο (δὲν ξέρω τί ὅπλο ἀκριβῶς) χειριζόταν ἕνας φαντάρος ὁ ὁποῖος μᾶλλον δὲν εἶχε διάθεση νὰ σκοτώσει ἕναν ἀντάρτη ποὺ διακρινόταν ἐμφανῶς καθὼς διέφευγε στὰ βουνά, καὶ βάραγε «στὸ γάμο τοῦ Καραγκιόζη» ἀντὶ νὰ σκοπεύσει καλά. Ὁ ἀξιωματικός του, ὀργισμένος τότε γιὰ τὴν ἀστοχία, τὸν πετάει στὴν ἄκρη, πιάνει τὸ ὅπλο ὁ ἴδιος καὶ μὲ ἕνα χτύπημα ἀφήνει νεκρὸ τὸν ἀντάρτη, ποὺ βρισκόταν ἀρκετὲς ἑκατοντάδες μέτρα μακριά.

Ἕνα τρίτο ἐπεισόδιο ποὺ μοῦ εἶπε ἡ γιαγιά μου ἀφορᾶ κάποιον ἀντάρτη τοῦ χωριοῦ, γνωστὸ τοῦ πατέρα της, ὁ ὁποῖος κρυβόταν στὰ βουνὰ (δὲν ξέρω σὲ ποιὰ περίοδο, ἴσως μεταξὺ Δεκεμβριανῶν καὶ ἔναρξης τοῦ Ἐμφύλιου) καὶ εἶπε στὸν βοσκὸ προπαπποῦ μου ὅτι σκοπεύει νὰ παραδοθεῖ γιατὶ ἀναγέλλθηκε ἀμνηστία σὲ ὅλους. Ὁ προπαππούς μου τοῦ συνέστησε νὰ μὴν παραδοθεῖ γιατὶ θὰ ἔχει κακὸ τέλος. Ὅμως, ὁ ἀντάρτης δὲν πείστηκε, παραδόθηκε, καὶ γιὰ κακή του τύχη συνελήφθη, δικάστηκε κι ἐκτελέστηκε.

Ἡ γιαγιά μου ἔκανε λόγο καὶ γιὰ τὸ λεγόμενο παιδομάζωμα. Δὲν ἔχω ἀσχοληθεῖ μὲ τὸ ἂν ἡ δεξιὰ ἢ ἡ ἀριστερὴ ἐκδοχὴ ἀληθεύει. Πάντως, γιὰ τὸ χωριό μου φαίνεται νὰ ἀληθεύει ἡ δεξιὰ ἐκδοχή (κι αὐτὸ τὸ λέω ἔχοντας διαβάσει κι ἄλλα γιὰ τὸ τί συνέβη στὸ χωριό μου). Δηλαδή, αὐτοὶ οἱ νέοι τοῦ χωριοῦ ποὺ ἐπιστρατεύτηκαν δὲν ἦταν ὅλοι κομμουνιστὲς ἢ ὑποστηρικτὲς τοῦ ΔΣΕ ἀλλὰ ὑπῆρχαν (πολλοὶ ἢ λίγοι, δὲν ξέρω, πάντως ὑπῆρχαν) ἀρκετοὶ ποὺ κυριολεκτικὰ ἀπήχθησαν καὶ στρατολογήθηκαν γιὰ τὶς στρατιωτικὲς ἀνάγκες τοῦ ΔΣΕ. Φυσικά, θὰ μοῦ ἦταν ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφέρον ἂν μποροῦσα νὰ μάθω πόσοι στρατολογήθηκαν ὑποχρεωτικὰ καὶ ἀπὸ αὐτοὺς τί ποσοστὸ στρατολογήθηκε ἐθελοντικὰ καὶ τί βίαια.

Τέλος, ἕνα περιστατικὸ ποὺ ἀφορᾶ τὸν συνονόματο παππού μου. Σὲ κάποια χρονικὴ στιγμὴ οἱ κατέχοντες τὸ χωριὸ κυβερνητικοὶ εἶχαν ἐπιβάλει στοὺς ἄοπλους ἄνδρες  χωρικοὺς τὴν ἐπιλογὴ εἴτε νὰ συμμετέχουν σὲ ὁμάδες φύλαξης τοῦ χωριοῦ ἀπὸ ἀνταρτικὲς ἐπιθέσεις εἴτε νὰ πληρώνουν κάποιο ποσὸ ποὺ δινόταν σὲ ἐκείνους ποὺ γιὰ διάφορους λόγους  προσφέρονταν νὰ γίνουν ἐθελοντὲς φρουροί (ἡ γιαγιά μου ἀναφέρει ὅτι συνήθως ἦταν φτωχοὶ ποὺ ἤθελαν χρήματα). Ὁ παππούς μου πλήρωνε, ἀλλὰ μιὰ μέρα εἶπε στὴ γυναίκα του ὅτι δὲν θέλει νὰ δώσει ἄλλα λεφτὰ καὶ θὰ πάει γιὰ εθελοντής. Ὅπως ἀντιλαμβάνεστε, ἔπεσε στὴν ἡμέρα στὴν ὁποία οἱ ἀντάρτες ἔκαναν ἐπίθεση. Καὶ συνέλαβαν μιὰ ὁμάδα σκοπῶν μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦταν καὶ ὁ παππούς μου. Φαίνεται ὅτι ὁ ἐπικεφαλῆς τῶν ἀνταρτῶν ἐπέλεξε νὰ ἐκτελέσει μερικοὺς χωρικοὺς ἐθελοντές, ἄγνωστο μὲ ποιὸ κριτήριο, δὲν θυμᾶμαι. Ἔχω τὴν ἐντύπωση ὅτι οἱ ἄτυχοι ἦταν οἱ «τακτικοὶ» ἐθελοντές. Μεταξὺ τῶν ἀνταρτῶν ἦταν κάποιος ὁ ὁποῖος ἔλεγε στοὺς αἰχμαλώτους «ἔπρεπε νὰ ἤμουν ἐγὼ ὁ ἀρχηγός, νὰ σᾶς σκότωνα ὅλους». Ἀλλὰ ὁ ἐπικεφαλῆς ἦταν λιγότερο αἱμοβόρος. Ἐν πάση περιπτώσει, ὁ παππούς μου στάθηκε τυχερός, καί, δὲν ξέρω πῶς, ἀφέθηκε ἐλεύθερος. Μιὰ φορά, καὶ σὲ προχωρημένη ἡλικία μᾶς τὰ ἔλεγε καὶ στὸ τέλος τὸν ἔπιασαν τὰ κλάματα γιὰ κάποιον γνωστό του, ὁ ὁποῖος ἐκτελέστηκε τότε.

Ἀπ’ ὅσο ἔχω καταλάβει ἡ γιαγιά μου δὲν ἦταν πολιτικοποιημένη, μᾶλλον δεξιὰ θὰ ἦταν (προφανῶς ὅπως κι ὁ παππούς μου), χωρὶς νὰ ἔχει κάποια ἀνάμιξη (οὔτε τὴν ἔχω ἀκούσει νὰ λέει γιὰ τὸ Βενιζέλο, τὸν Κωνσταντίνο κ.λπ. κάτι), ἀλλὰ δὲν τὴν ἄκουσα ποτὲ νὰ λέει κάτι ἀντικομμουνιστικό, ἀναφερόμενη στὴν περίοδο ἐκείνη. Μάλιστα, προφανῶς λόγω τῶν ἐμπειριῶν αὐτῶν, ποτὲ δὲν τὴν ἄκουσα νὰ διαφωνεῖ μὲ κανέναν ἀπὸ τοὺς εκπροσώπους κάθε κόμματος ποὺ τὸ ’80 ὄργωναν ὅλη τὴν Ἑλλάδα στὶς προεκλογικὲς ἐκστρατεῖες. Τὴ θυμᾶμαι, ἀντίθετα, νὰ εὔχεται στὸν καθένα καλὴ ἐπιτυχία. Προσωπικὴ διπλωματία; Ἔκφραση τῆς πείρας της; Τὸ μόνο, πάντως, ποὺ ἄκουσα, σὲ μεγάλη ἡλικία πλέον καὶ μετὰ τὸ 1989, νὰ λέει ἦταν ὅτι ὁ Ἕλληνας δὲν μπορεῖ τὸν κομμουνισμό, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι εἶναι ἀτομικιστὴς καὶ δὲν θέλει νὰ μοιράζεται. Καὶ τὸ ἄλλο ποὺ ἄκουσα νὰ λέει εἶναι, πάλι γιὰ τὴν ἐποχὴ στὴν ὁποία τελείωνε ὁ Ἐμφύλιος, ἦταν ὅταν ἕνας ἀντάρτης ἄρχισε νὰ βγάζει λόγο ὅτι ὁ ΔΣΕ θὰ νικήσει κ.λπ., τοῦ ἀπάντησε, τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λές, ἐδῶ χάνετε, τελειώνει ὁ πόλεμος.

Ὁ Ἐμφύλιος δὲν τελείωσε καὶ δὲν θὰ τελειώσει, γιατὶ καὶ οἱ δυὸ πλευρὲς ἀλλὰ κυρίως ἡ Ἀριστερά, μεταλλαγμένη καὶ μή (κομμουνιστικὴ κι εὐρωπαϊστική) δὲν θέλει νὰ ἐγκαταλείψει τὸ γρύλισμα τῆς ἐκδίκησης τὴν ὁποία ἀκριβῶς μετατρέπει ἀπὸ ἀναμενόμενο συναίσθημα κάθε ἡττημένου σὲ γρύλισμα. Γιατί «γρύλισμα»; Γιατί, ἡ σημερινὴ Ἀριστερά, καὶ στὶς δυὸ ἐκδοχές της, ἐγκατέλειψε τὸ ἐθνικοαπελευθερωτικὸ στοιχεῖο τοῦ ΕΑΜ. Αὐτὸ τὸ ἔκανε μὲ τὸ  νὰ ἰδιοποιηθεῖ τὸ ΕΑΜ. Πῶς ἰδιοποιήθηκε τὸ ΕΑΜ; Μὲ τὸ νὰ «ξεχάσει» ὅτι σὲ αὐτό, ὅσο κι ἂν τὸ ΚΚΕ τὸ ἵδρυσε μαζὶ μὲ ἄλλα μικρὰ κόμματα, ὑπῆρχαν, καὶ ὄχι σὲ ἀμελητέα ποσότητα, βασιλόφρονες καὶ βενιζελικοὶ καὶ φιλελεύθεροι ἀριστεροὶ καὶ γενικὰ κάθε καρυδιᾶς καρύδι. Στὴν ἰδιοποίηση αὐτὴ ὑποβοήθησε τὸ γεγονὸς ὅτι σημαντικὸ τμῆμα τοῦ ΕΛΑΣ ἐντάχθηκε στὸν ἐμφυλιακὸ ΔΣΕ. Ἡ ἔνταξη αὐτὴ δὲν ἀποδεικνύει ὅτι τὸ ΕΑΜ ἦταν ἀριστερό, ἀλλὰ ὅτι μὴ ἔχοντας ἄλλη σωτηρία ἀπὸ τοὺς γερμανοτσολιάδες ποὺ μετατράπηκαν σὲ συμμάχους τῶν Ἄγγλων, ἀναγκαστικὰ κάποιοι μὴ ἀριστεροὶ ΕΑΜικοὶ ἐντάχθηκαν στὸν ΔΣΕ κυριολεκτικὰ γιὰ νὰ γλιτώσουν ἀπὸ τὸ μένος τῶν ἀντιπάλων τους.

Ἕνα τέτοιο φανταστικὸ ΕΑΜ ἦταν κομμουνιστικό-ἀριστερό, ἦταν ἕνα ΕΑΜ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ λεγόταν ΤΑΜ (Ταξικὸ Ἀπελευθερωτικὸ Μέτωπο) ἀλλά, ἄγνωστο γιατί, ὀνομάστηκε Ἐθνικὸ Ἀπελευθερωτικὸ Μέτωπο, ἐνῶ ὁ Σβῶλος ὑπερασπιζόταν τὴν ἑλληνικότητα τῆς ἐθνολογικῆς σύστασης τῆς Μακεδονίας καὶ τῆς Θράκης. Ξεχνοῦν ὅτι ὁ ὕμνος τοῦ ΕΛΑΣ ἀποδέχεται περήφανα τὸ παπαρρηγοπούλειο «τρισχιλιετές τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους»: «Μὲ χίλια ὀνόματα μιὰ χάρη Ἀκρίτας εἴτε Ἀρματολός, ἀντάρτης, κλέφτης, παλικάρι, πάντα εἶμ’ ὁ ἴδιος ὁ λαός«

Μὲ ὅπλο ἕνα τέτοιο φανταστικὸ ΕΑΜ οἱ σημερινοὶ κομμουνιστὲς-ἀριστεροὶ ὑποστήριξαν ὅτι ὁ πραγματικὸς ἀγώνας τοῦ ΕΑΜ δὲν ἦταν ἐθνικοαπελευθερωτικὸς ἀλλὰ ταξικός. Μὲ συνέπεια, νὰ ὑποστηρίζουν ὅτι προεῖχε τὸ στοιχεῖο τῆς ταξικῆς καὶ ἀντιδεξιᾶς (ἀντιφασιστικῆς κ.ο.κ.) κινητοποίησης ἐναντι τοῦ στοιχείου τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης. Γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸ λόγο ὄχι μόνο ἐκδίδουν σήμερα  ἄπειρα σχετικὰ «ἀκαδημαϊκοῦ ἐπιπέδου» βιβλία, ὅποὺ ἀποδεικνύουν τὸ παραπάνω, ἀλλὰ εἶναι σύμφωνοι τόσο μὲ τοὺς Γερμανοὺς ἱστορικοὺς ὅσο καὶ μὲ τοὺς ἰδεολογικοὺς συνεχιστὲς ἢ ἀπολογητὲς τῶν Ταγματασφαλιτῶν ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἄποψη λ.χ. ὅτι ὁ Ἐμφύλιος ξεκίνησε στὰ 1943 (κι ὄχι στὰ 1946), ἢ ὅτι -ὅπως «ἀποδεικνύουν» μὲ εὐχαρίστηση σύγχρονοι Γερμανοὶ ἱστορικοὶ καθὼς κι ὁ Κ. Πλεύρης παλιότερα-, οἱ Ἕλληνες περισσότερο ἀλληλοσκοτώνονταν κατὰ τὴν Κατοχὴ παρὰ σκοτώνονταν ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς ἢ πολεμοῦσαν τοὺς κατακτητὲς Γερμανούς.

Καταλαβαίνει πολὺ καλὰ κάποιος ὅτι γιὰ ἕναν σημερινὸ Γερμανό, ἂν ἰσχύει τὸ παραπάνω, τότε οἱ ναζὶ πρόγονοί του «δὲν ἦταν τόσο κακοὶ», γιατὶ στὴν πραγματικότητα «μεγαλύτερο κακὸ» στὴ χώρα ἔκαναν οἱ κάτοικοί της κι ὄχι ἡ γερμανικὴ Κατοχή κι ἡ συμπεριφορὰ τοῦ κατοχικοῦ γερμανικοῦ στρατοῦ. Ὁμοίως, γιὰ ἕναν σημερινὸ ὑπερασπιστὴ τῆς μνήμης τῶν δοσίλογων καὶ ΤΑ, ἂν ἰσχύει τὸ παραπάνω, τότε καλῶς έπαιρναν ὅπλα οἱ Χίτες-Ταγματασφαλίτες κ.ἄ. ἀπὸ τοὺς Ναζὶ κατακτητὲς γιὰ νὰ πολεμήσουν τοὺς «κομμουνιστές», ὑπὸ τὴν ἔννοια ὅτι ὄχι μόνο δὲν ἦταν προδότες τοῦ ἔθνους παίρνοντας ὅπλα ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς μὰ καὶ καλὸ ἔκαναν στὸ Ἔθνος (ἔπρεπε, ἀναγκαστικά, νὰ συνεργαστοῦν μὲ τοὺς Γερμανούς) διότι «τὸ προσωρινὸ κακὸ (οἱ Γερμανοὶ) ἦταν μικρότερο ἀπὸ τὸ μακροπρόθεσμο κακὸ (τὴν νίκη τῶν «κομμουνιστῶν»)».

Ἔτσι, βλέπει κανεὶς πόσο ὄμορφα συμφωνοῦν οἱ ἀντίπαλοι εἰς πεῖσμα τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας. Αὐτὸ συνέβη γιὰ δυὸ λόγους. Πρῶτον, γιατὶ μεταξὺ 1960-1990 ἐξαφανίστηκε γιὰ διάφορους λόγους (μετανάστευση, ἀστυφιλία, στροφὴ στὴν κεντροαριστερά) ἡ ΕΑΜικὴ πλειονότητα (μὲ τὸ συγκεκριμένο ἦθος) μετατρεπόμενη σὲ ἀστικοποιημένους, νεόπλουτους καὶ καλλιτέχνες μικροαστούς. (Φυσικά, σὲ αὐτὴν ἔπαιξε ρόλο καὶ ἡ προδοσία τοῦ ΕΑΜ ἀπὸ τὸ ΚΚΕ μὲ τὴ Βάρκιζα. Ὅταν ἔχεις μαζέψει πίσω σου ὅλο τὸ ἔθνος καὶ μετὰ τὸ προστάζεις νὰ παραδώσει τὰ ὅπλα του -καὶ μάλιστα, μετά, ὅταν ἔχει χαθεῖ πολύτιμος χρόνος καὶ ἔχει ἐδραιωθεῖ τὸ καθεστώς, ξαναπροτρέπεις τὸ λαὸ νὰ πάρει τὰ ὅπλα-, ἂς μὴν ἐκπλήσσεσαι ποὺ στὴ συνέχεια σὲ παρατᾶ καὶ σὲ θεωρεῖ ἀναξιόπιστο.) Ἡ ἐξαφάνιση αὐτὴ ἄφησε ἕνα ἄδειο χῶρο γιὰ νὰ εἰσβάλουν δυὸ περιθωριακὲς ἰδεολογίες, ἡ ταγματασφαλίτικη καὶ ἡ «τροτσκυστική» («Γερμανοὶ στρατιῶτες, ταξικὰ ἀδέρφια μας»), καὶ νὰ ἐπιβάλουν τὴν ἑρμηνεία τους. Δεύτερον, γιατὶ μετὰ τὸ 1989 κι ἂν ἐξαιρέσεις τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση τῶν ΕΣΠΑτριωτῶν Ἀριστερῶν/ΠΑΣΟΚων, δὲν ὑφίσταται ἄλλο νόημα, ἄλλη συνολικὴ πειστικὴ Ἀριστερὴ πρόταση κοινωνίας πέρα ἀπὸ τὴν μνησικακία γιὰ τὸν Ἐμφύλιο μαζὶ μὲ κοινωνικῶς περιθωριακὰ ἢ ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου αιτήματα (ὁμοφυλοφιλικὸς γάμος, «κατάργηση τῶν συνόρων» κ.λπ.), μαζὶ μὲ τὸν ἀνέμελο μεταπολιτευτικὸ χαβαλέ ἀπὸ τὸ 1981 κ.ἑ (φυσικά, τὸ 1989 γιὰ τὴν Δεξιὰ ἦταν εὐκαιρία νὰ παρουσιαστοῦν ὡς δῆθεν δικαιωμένες οἱ προδοτικὲς καὶ ναζιστικὲς ἀντιλήψεις τῶν συνεργατῶν τῶν Γερμανῶν). Στὰ πλαίσια τέτοιων ἀντιλήψεων, ἡ ἐχθρότητα πρὸς τὸ ἔθνος δικαιολογεῖται, καὶ μάλιστα ἐπιβάλλεται, ἂν δημιουργήσεις ἕνα φανταστικὸ κι ἀ(ντι)εθνικὸ ΕΑΜ τοῦ ὁποίου μέγιστο κατόρθωμα ἦταν ὁ Μελιγαλᾶς (κι ὄχι ὁ Γοργοπόταμος).

Γι’ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν λόγο ἡ Ἀριστερὰ εἶχε φτάσει πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια στὸ σημεῖο νὰ ὑποστηρίζει ὅτι στὰ 1940 δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ είχαμε πεῖ ΟΧΙ στὸν Ἄξονα (τὴν Ἰταλία) «γιὰ νὰ μὴ σκοτωθοῦν τόσοι ἄνθρωποι«: Διότι ἂν ὑπῆρχε ἀναίμακτη, οἰκειοθελὴς παράδοση τῆς Ἑλλάδας στὸν Ἄξονα, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ δημιουργηθεί κατόπιν «Ἐθνικὴ Ἀντίσταση» στὸν (Ἰταλὸ καὶ Γερμανὸ κατακτητή), καὶ ἔτσι οἱ ἀπόψεις τῆς σημερινῆς Ἀριστερᾶς γιὰ «πρώτιστα ταξικὸ ΕΑΜ» θὰ ἐπιβεβαιώνονταν.

Αὐτὸ τὸ γρύλισμα ἐκφράζει ἡ ἀτελείωτη ἀναφορὰ στὴν «ἐξορία τοῦ παπποὺ ἀπὸ τοὺς Δεξιούς», ἢ στὸ ὅτι «ἔφαγε ξύλο ἀπὸ τοὺς Δεξιούς» κ.ο.κ., ἑβδομῆντα χρόνια μετά. Δὲν λέω νὰ μὴν ἀναφέρονται. Ἀλλὰ ἡ ἀτελείωτη ἀναφορὰ καὶ τὸ ἀντιδεξιὸ σύνδρομο μοῦ θυμίζει τὰ μελὸ «κονσερβοκούτια» τῶν Δεξιῶν. Κατὰ ἕνα παράδοξο τρόπο, αὐτοὶ ποὺ ἐνδιαφέρονται σήμερα πολὺ γιὰ τὴν ΟΠΛΑ (γιὰ τὰ δίκαια ἢ ἄδικα πογκρόμ της ἀμέσως μετὰ τὸν Ὀκτώβρη τοῦ 1944) εἶναι οἱ ἀντιεξουσιαστές (ὄχι φυσικὰ ὅτι τὴν καταδικάζουν οἱ Ἀριστεροί -ἄλλο πράγμα λέω), οἱ ὁποῖοι φυσικὰ τότε, στὴν Κατοχή, μόνο μὲ τὸ ἐθνικοαπελευθερωτικὸ ΕΑΜ δὲν ὑπῆρχε περίπτωση νὰ συντάσσονταν. Τοὺς ἑλκύει ὅμως ἡ λογικὴ τῆς βίας, καὶ δικαιολογεῖ τὸν ἐμφύλιο πόλεμο (ὁ ὁποῖος γιὰ αὐτοὺς δὲν εἶναι ἐμ-φύλιος ἀφοῦ δὲν ὑπάρχει «φυλή») καὶ τὴ συνέχισή του: Εἴτε αὐτὴ ὀνομάζεται «σαμποτὰζ στὴν ἐθνικὴ ἑνότητα» εἴτε εἶναι τὸ κατάπτυστο κείμενο, πρὶν ἀπὸ λίγα χρόνια, τοῦ ΠΑΜΕ ἐκπαιδευτικῶν γιὰ τὸ 1821, κείμενο «ταξικό» (πὼς ἡ ἐπανάσταση τοῦ ’21 ἦταν πρώτιστα ταξική), τὸ ὁποῖο ὅμως ἔρχεται σὲ ἀντίθεση ἀκόμη καὶ μὲ τὰ λεγόμενα τοῦ Κολοκοτρώνη («Ἡ ἐπανάστασις ἡ δική μας δὲν ὁμοιάζει μὲ καμμιὰ ἀπ’ ὅσες γίνονται σήμερα στὴν Εὐρώπη. Τῆς Εὐρώπης οἱ ἐπαναστάσεις ἐναντίον τῶν διοικήσεών τους εἶναι ἐμφύλιοι πόλεμοι. Ὁ δικός μας πόλεμος ἦταν ὁ πλέον δίκαιος, ἦταν ἔθνος μὲ ἄλλο ἔθνος«).

Ἀκόμη πιὸ παράξενο εἶναι ὅτι ἐπὶ 41 χρόνια οἱ ἡττημένοι τοῦ Ἐμφυλίου ἀπολαμβάνουν καθεστὼς ἀσυλίας (π.χ. ὅταν καῖνε ἑλληνικὲς σημαῖες) γιατὶ τοὺς δημιουργήθηκαν λόγω τῆς Ἥττας ἀγιάτρευτα ψυχολογικὰ προβλήματα (στοὺς μπαμπάδες καὶ παππούδες αὐτῶν ποὺ καῖνε ἑλληνικὲς σημαῖες καὶ δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν ἐθνικὴ διάσταση) καὶ ἐπὶ 41 χρόνια ὅλοι κάνουν τὰ στραβὰ μάτια στὶς ἀτασθαλίες αὐτές. Εἴτε πρόκειται γιὰ τὶς ἐνέργειες τῶν Πυρήνων τῆς Φωτιᾶς εἴτε γιὰ τὴν  ίδεολογικὴ καὶ ἀκαδημαϊκὴ τρομοκρατία καὶ παντοκρατορία τῶν ἡττημένων τοῦ Ἐμφυλίου. Ὅμως κανένας κομμουνιστὴς στὴ μετασοβιετικὴ Ρωσία δὲν ἔγινε ἀπάτριδας καὶ ἀντιρῶσος. Κανένας βασιλόφρονας Γάλλος δὲν ἔγινε ἀντιγάλλος. Μόνο στὴν Ἑλλάδα, οἱ Ἀριστεροὶ (πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς κι ὄχι ὅλοι, φυσικὰ) ἔχουν τὸ αἰώνιο ἄλλοθι, νὰ περιφρονοῦν τὸ Ἔθνος ἐπειδὴ οἱ ἐχθροί τους ἔντυσαν τὴν κυριαρχία τους μὲ ἐθνικὰ σύμβολα. Δὲν μποροῦν (γιατὶ δὲν ἔχουν  τὶς ἀντίστοιχες ἀπαιτούμενες διανοητικὲς καὶ πνευματικὲς ἱκανότητες) οἱ ἕλληνες Ἀριστεροὶ αὐτοὶ νὰ κατανοήσουν ὅτι ἂν ἡ Ἀριστερὰ εἶχε νικήσει στὸν ἑλληνικὸ Ἐμφύλιο, παρομοίως θὰ εἶχε ντύσει τὴν κυριαρχία της μὲ ἐθνικὰ ἑλληνικὰ στολίδια: Ὅπως ἔκαναν οἱ κομμουνιστὲς στὴν Ἀλβανία, τὴ Βουλγαρία κι ἀλλοῦ. Κι ἐπειδὴ δὲν μποροῦν, φέρονται τόσο ἀνόητα.

Ὁ Ἐμφύλιος ὅμως, πρέπει νὰ τελειώσει. Γιατὶ οὔτε τὸ ΕΑΜ ἦταν ΤΑΜ οὔτε ὅμως οἱ Ταγματασφαλίτες καὶ οἱ Χίτες ἦταν «πατριῶτες ἀντικομμουνιστές». Tὸ νὰ πολεμᾶς ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς καὶ τοὺς συνεργάτες τῶν κατακτητῶν δὲν εἶναι Ἐμφύλιος, εἶναι αὐτονόητο κομμάτι τῆς ἀντίστασης στὸν κατακτητή. Ἂν οἱ ἀντικομμουνιστὲς ἐπὶ Κατοχῆς ἤθελαν νὰ εἶναι «πατριῶτες ἀντικομμουνιστές«, τότε δὲν θὰ ζήταγαν ὅπλα ἀπὸ τοὺς κατακτητὲς οὔτε θὰ συνεργάζονταν μαζί τους ἀλλὰ θὰ συνεργάζονταν λ.χ. μὲ τὴν Ἀγγλία -ἀλλὰ δὲν τὸ ἔκαναν παρὰ συνεργάστηκαν ὡς προδότες μὲ τοὺς κατακτητές θέτοντας πρῶτο στόχο τὸν ἀντικομμουνισμό. Ὅσο κι ἂν θέλουν, σὰν βαμπὶρ ποὺ διψᾶν κι ἄλλο γιὰ αἷμα καὶ σὰν σεληνιασμένοι, νὰ παρασύρουν τὴν σημερινὴ πλειονότητα τοῦ λαοῦ στὶς -κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Κατοχῆς- περιφρονημένες άπὸ τὴν τοτινὴ πλειονότητα τοῦ λαοῦ ἰδεοῦλες τους, οἱ συνεχιστὲς τῶν τοτινῶν ἀρχειομαρξιστῶν, σημερινοὶ Μαρξιστές, ἀντιεξουσιαστὲς καὶ εὐρωπαϊστές (ποὺ ἐκδίδουν τὰ βιβλία τους μὲ χρηματοδότηση τῆς Γερμανικῆς πρεσβείας), καθὼς καὶ οἱ συνεχιστὲς τῶν Ταγματασφαλιτῶν, κάνουν λάθος. Αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ εἶναι «πρῶτα Ἀριστεροὶ καὶ μετὰ πατριῶτες» δὲν διαφέρουν σὲ τίποτε ἀπὸ τοὺς ἀρχειομαρξιστὲς ἀρνητὲς τοῦ ΕΑΜ κατὰ τὴν Κατοχή -κι ἄλλωστε φάνηκε κατόπιν πόσο τὰ θαλάσσωσαν. Κι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ εἶναι πατριῶτες καὶ ἀπολογητὲς τῶν ταγματασφαλιτῶν ξεχνᾶν ὅτι καμμία ἐθνικὴ αὐτοτέλεια δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν συνεργασία μὲ τὸν κατακτητή.

Ἀλλὰ τὸ τέλος τοῦ Ἐμφυλίου μπορεῖ νὰ ἐπέλθει μόνο μὲ μιὰ σύνθεση: Ὅτι πρέπει νὰ ὑπάρχει ἐθνοπατριωτικὸ αἴτημα ἀπελευθέρωσης ἀλλὰ ταυτόχρονα νὰ εἶναι δημοκρατικὸ καὶ κοινωνικό. Ἂν εἶναι μόνο τὸ ἕνα ἢ μόνο τὸ ἄλλο, θὰ βρίσκεται ἐκτὸς τῆς ἱστορικῆς ἀναγκαιότητας καὶ σὲ στενὴ σχέση μὲ τὶς κατοχικὲς ἰδεοληψίες ποὺ ἀνέφερα.

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες, Σαν παραμύθια, κοινωνία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s