Περὶ «ἑλληνικῆς» «φυλῆς»

Ἂς μὴν τρομάξει κανείς: Ἡ διαμάχη, ξεπερασμένη καὶ μή, πραγματικὴ ἢ μή, γιὰ τὴν ὕπαρξη ἑλληνικῆς βιολογικῆς συνέχειας (καὶ γιὰ τὸν βαθμὸ τέτοιας συνέχειας, ἂν γίνεται δεκτὴ) ἢ καὶ ἰδιαιτερότητας, καὶ μάλιστα γιὰ τὸ συσχετισμὸ τέτοιας (ὑπαρκτῆς ἢ ἀνύπαρκτης) συνέχειας μὲ τὸ νεοελληνικὸ ἔθνος ἔχει τόσο μεγάλη προϊστορία, ὥστε προφανῶς δὲν θὰ μποροῦσε μιὰ ἀνάρτηση νὰ τὴν συνοψίσει ἢ νὰ προτείνει λογικῶς ἀκαταμάχητα συμπεράσματα. Σὲ δύο θέματα περιορίζομαι.

Α) Σχέση Πνεύματος-Ὕλης: Οἱ ἀντιφάσεις.

Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι –κι ἐδῶ θὰ γενικεύσω- τὴν ἄποψη γιὰ ἀνυπαρξία (πλήρη ἀνυπαρξία ἢ ὕπαρξη τέτοιου βαθμοῦ βιολογικῆς συνέχειας ὥστε νὰ μὴν ἔχει νόημα νὰ γίνεται λόγος γιὰ συσχετισμό της μὲ τὴν «ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνέχεια») βιολογικῆς συνέχειας συνήθως ὑποστηρίζουν ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι μέσω διάφορων διατυπώσεων θεωροῦν ὅτι Πνεῦμα καὶ Ὕλη συσχετίζονται μεταξύ τους νομοτελειακά. Δηλαδή, ὅτι τὸ Πνεῦμα (καὶ ἡ Συνείδηση) ὄχι μόνο ἄρχισε νὰ ὑφίσταται ἐξαιτίας κάποιων ὑλικῶν συνθηκῶν (γεωλογικῶν, βιολογικῶν, κ.λπ. κι ὄχι κάποιας ὑπερφυσικῆς αἰτίας) ἀλλὰ καὶ τὸ περιεχόμενό του εἶναι ἀπόλυτα καθορισμένο ἀπὸ τὴν ὑλικὴ -ἄρα καὶ βιολογικὴ- πραγματικότητα (Τὸ Εἶναι καθορίζει τὴ Συνείδηση). Ἀλλὰ κι ἀντίθετα: συμβαίνει οἱ ἄνθρωποι οἱ ὁποῖοι πιστεύουν ὅτι τὸ Πνεῦμα δὲν ἄρχισε νὰ ὑφίσταται ἐξαιτίας ἀποκλειστικῶς τῶν ὑλικῶν συνθηκῶν κι ὅτι ἡ ὑφὴ καὶ τὸ περιεχόμενό του δὲν καθορίζονται νομοτελειακὰ ἀπὸ τὶς ἑκάστοτε ὑλικὲς συνθῆκες, νὰ ὑποστηρίζουν τὴν ἄποψη γιὰ συσχέτιση νεοελληνικῆς ἐθνικῆς συνέχειας καὶ ἑλληνικῆς «βιολογικῆς» συνέχειας. Ἀσφαλῶς, τίποτε δὲν ἀποκλείει τὶς ἄλλες δυό κατηγορίες, ἐκείνων ποὺ οὔτε πιστεύουν στὴν ὕπαρξη βιολογικῆς συνέχειας ἀλλὰ οὔτε καὶ στὴν ἀναγωγὴ τοῦ Πνεύματος στὴν Ὕλη -καὶ τὸ ἀντίθετο. Ἀλλὰ αὐτὲς οἱ κατηγορίες εἶναι σχετικὰ μειοψηφικές (Ναζί, πλατωνιστὲς καὶ «πάνω ἀπ’ ὅλα, καὶ μόνο, χριστιανοί», γιὰ νὰ τὸ πῶ χονδρικά).

Προκύπτουν τὰ ἑξῆς ἐρωτήματα: Πῶς μπορεῖς νὰ πιστεύεις στὸν ἀπόλυτο ὑλικὸ προκαθορισμὸ τοῦ Πνεύματος καὶ νὰ διακηρύσσεις ὅτι «γίνεσαι Ἕλληνας» κι ὅτι «Ἕλληνες εἶναι οἱ τῆς ἡμετέρας Παιδείας [κι ὄχι «φυλῆς»] μετέχοντες»; Καὶ ἀντίθετα: Πῶς μπορεῖς νὰ πιστεύεις στὴν ἀπεριόριστη (ἀπὸ τὴν Ὕλη) δύναμη τοῦ Πνεύματος καὶ τῆς Παιδείας, δύναμη ἡ ὁποία μετατρέπει κάποιον σὲ Ἕλληνα καὶ νὰ σὲ τρώει τὸ θέμα τῆς βιολογικῆς συνέχειας, δηλαδὴ τὸ ἐρώτημα «πῶς θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει ὁποιαδήποτε μορφὴ ἑλληνικῆς συνέχειας ἂν δὲν ὑπῆρχε μιὰ κάποια, ἂν ὄχι ἀπόλυτη, σίγουρα σημαντικὴ βιολογικὴ συνέχεια;»;

Ἀσφαλῶς, σὲ ἕνα πλαίσιο ὅπου ἡ Ὕλη καὶ τὸ Πνεῦμα θεωροῦνται δύο ὄψεις τοῦ ἴδιου νομίσματος (μιὰ πανθεϊστικὴ σκοπιὰ ὅπου ὅλα εἶναι θεῖα, ἢ μιὰ χριστιανικὴ στὴν ὁποία Ὕλη καὶ Πνεῦμα εἶναι ἀμφότερα κτιστά, ἄρα αἴρεται ἡ ἀπόλυτη διαφορά τους) δὲν τίθεται ἐναγώνια κάποιο φιλοσοφικὸ θέμα τῶν ὁρίων μεταξύ τους. Ἔξω ἀπὸ τέτοιο πλαίσιο ὅμως, ὅπου θεωρεῖται ὅτι ὑφίσταται μιὰ κάποια διάκριση μεταξύ τους, τὸ ἐρώτημα εἶναι σημαντικό. Ὥστε μιὰ ὄψη τῆς συζήτησης γιὰ τὰ ὅρια Πνεύματος καὶ Ὕλης εἶναι κι αὐτὴ γιὰ τὴ σχέση Παιδείας καὶ βιολογικῆς συνέχειας ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἐθνικὴ συνέχεια κι ἀσυνέχεια.

Ἄλλο ἄν, στὴν ἐποχή μας, εἶναι τῆς μόδας ἡ ἄποψη ὅτι τὰ πάντα εἶναι κοινωνικὸ κατασκεύασμα, ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς ἐπινόησης καὶ τοῦ φαντασιακοῦ («ὅλα εἶναι κοινωνικὴ κατασκευή») καὶ τοῦ Πολιτισμοῦ-φύσης.

Β) «Ἡμέτερη ἀνάμειξη φυλῶν» καὶ «ἄλλες καθαρὲς φυλές»

Ἕνα ἀντιφατικὸ ἐπιχείρημα κατὰ τῆς ὕπαρξης ἑλληνικῆς βιολογικῆς συνέχειας συνιστᾶ ἡ ἄποψη γιὰ τοὺς Ἕλληνες ὡς «μεῖγμα Ἀλβανῶν, Σλάβων καὶ ἄλλων λαῶν/φυλῶν». Ἐπὶ τῆς οὐσίας: Δὲν μπορεῖς νὰ πιστεύεις, ὑποστηρίζοντας ὅτι εἶσαι κατὰ τοῦ φυλετισμοῦ καὶ τοῦ ἐθνικισμοῦ γενικά (κι ὄχι μόνο κατὰ κάποιων ἐκφάνσεών του) ὅτι ὑπάρχουν σλαβικὴ φυλή, ἀλβανικὴ φυλή, βησιγοτθικὴ φυλή ἀλλὰ ὅτι δὲν ὑπάρχει ἑλληνικὴ φυλή. Ἂν τὸ πιστεύεις, τότε στὴ θέση τῆς «μὴ ἀναγώγιμης σὲ ὁτιδήποτε ἄλλο βιολογικῆς/ὑλικῆς πραγματικότητας τῆς ἑλληνικῆς φυλῆς» τοποθετεῖς μιὰ «σλαβικὴ» ἢ μιὰ «ἀλβανικὴ» μὴ ἀναγώγιμη σὲ ὁτιδήποτε ἄλλο βιολογικὴ πραγματικότητα. Φυσικά, ἀπὸ ἄποψη τῆς πολεμικῆς καὶ στρατευμένης ἐπιχειρηματολογίας, δηλαδὴ ἂν πρώτιστος σκοπὸς εἶναι νὰ κατατροπώσεις πάση θυσία ἀποκλειστικὰ τὸν ἑλληνικὸ ἐθνικισμό, μπορεῖς νὰ πιστεύεις ὅτι «ὑπάρχει σλαβικὴ/ἀλβανικὴ/βησιγοτθικὴ φυλὴ ἀλλὰ ὄχι ἑλληνική». Στὴν περίπτωση αὐτήν, ἡ πολεμικὴ συνέπεια ὑπερκερᾶ τὴν φιλοσοφικὴ συνέπεια (τὴν ἐναντίωση σὲ φιλοσοφικὲς ἀσυνέπειες καὶ τὸν ἀνορθολογισμό). Ὡστόσο, διαφέρει πολὺ –φιλοσοφικά, πάντα– ἡ θέση ὅτι δὲν ὑπάρχει ἑλληνικὴ φυλὴ ἀλλὰ ὑπάρχει ἀλβανικὴ κ.λπ. ἀπὸ τὴ θέση ὅτι δὲν ὑπάρχει ἑλληνικὴ φυλὴ οὔτε καμμία ἄλλη φυλὴ ποὺ ταυτίζεται μὲ ἐθνικὰ σύνολα. Ἂν ἐξαιρέσουμε ὅσους ἔχουν ἐπιλέξει ἰδεολογικὰ τὴν στρατευμένη ἐπιχειρηματολογία καὶ πολεμική, τότε ἐξαιρουμένων τῶν πρακτόρων καὶ τῶν φίλων τοῦ ἑκάστοτε γειτονικοῦ ἐθνικισμοῦ, ἡ ἄποψη γιὰ ἀνυπαρξία Ἑλλήνων ἢ ἀνυπαρξία ἑλληνικῆς συνέχειας «ἐπειδὴ οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες εἶναι Σλάβοι, Ἀλβανοί, Ἀρμένιοι, Βησιγότθοι κ.λπ.» προϋποθέτει ὅτι οἱ προαναφερθεῖσες ὁμάδες εἶναι φυλετικὰ ἁγνές, ἀμόλυντες καὶ τὰ μικρότερα κομμάτια κάθε βιολογικοῦ πάζλ -ὅπως τὰ ἄτομα καὶ τὰ πρωτόνια δὲν «τέμνονται».

Στὴν περίπτωση αὐτήν, θὰ ἦταν ἐξαιρετικὰ ἀξιοπερίεργο πῶς οἱ παραπάνω ἐθνικὲς κι ἐνίοτε γειτονικὲς ὁμάδες διατήρησαν τέτοια «φυλετικὴ καθαρότητα» ποὺ ὄχι ἁπλῶς τὶς ἐπέτρεψε νὰ συνεχιστοῦν αὐτούσιες καὶ «καθαρὲς» διαμέσου τῶν χιλιετιῶν ἀλλὰ καὶ νὰ προσφέρουν κομμάτια τους στὴν (νεο)ελληνικὴ ἐθνικὴ σούπα. Ἀκόμη περισσότερο, θὰ ἦταν ἐξαιρετικὰ ἀνεξήγητο πῶς οἱ Σλάβοι, Ἀρμένιοι κι Ἀλβανοί ἐπηρεάζουν καὶ καθορίζουν ἀποφασιστικὰ τοὺς Ἕλληνες ἀλλὰ δὲν ἐπηρεάζονται φυλετικὰ ἀναμεταξύ τους (οὔτε κι ἀπὸ τοὺς Ἀρχαίους καὶ μεσαιωνικοὺς Ἕλληνες [δηλαδή, νὰ ἀπορρίπτεται ἡ περίπτωση κάποιοι «φυλετικὰ καθαροὶ» Ἕλληνες κατὰ τὸν Μεσαίωνα νὰ ἔγιναν ἐθνικὰ Ἀλβανοί, Σλάβοι, Τοῦρκοι κ.λπ. χωρὶς νὰ χάσουν τὴν ὑποτιθέμενη «ἑλληνικὴ βιολογικὴ καθαρότητά» τους]), παρὰ μένουν (τόσο) «φυλετικὰ καθαροὶ» ἀνὰ τὶς χιλιετίες ὥστε νὰ μπορεῖ κάποιος νὰ τοὺς χρησιμοποιεῖ ὡς ἀντικειμενικὸ φυλετικὸ μέτρο σύγκρισης, δηλαδὴ μὴ ἀναγώγιμες/διαιρέσιμες βιολογικὲς μονάδες ποὺ συναποτελοῦν καὶ σχηματίζουν τὴν νεοελληνικὴ ἐθνικὴ ὁμάδα. Τελικά, μιὰ ἄποψη ποὺ ἀναγάγει σὲ ἔσχατες βιολογικὲς μονάδες τοὺς γειτονικοὺς λαοὺς ἑνὸς ἄλλου λαοῦ καταφάσκει ὅ,τι ἀρνεῖται (τὸν φυλετισμὸ) καὶ δὲν διαφέρει σὲ τίποτα ἀπὸ τοῦς ἐγχώριους φυλετιστὲς καὶ ναζιστές, οἱ ὁποῖοι διατείνονται ὅτι οἱ γειτονικοὶ τουλάχιστον λαοὶ εἶναι ἀφελληνισμένοι φυλετικὰ ἑλληνικοὶ πληθυσμοί, ποὺ γιὰ ἱστορικοὺς λόγους ἀποκόπηκαν ἀπὸ τὸν ἐθνικὸ κορμό. Ἄρα τελικά, ὅσοι ἀρνοῦνται μιὰ ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνέχεια χρησιμοποιώντας τὸ σλαβικό, ἀλβανικὸ κ.λπ. ἐπιχείρημα πιστεύουν στὴν ὕπαρξη φυλῶν, καὶ χρέος μας εἶναι νὰ τὸ διακηρύσσουμε ὥστε ὅσοι τοὺς ἀκολουθοῦν ἐπειδὴ ἐκτιμοῦν τὴ μὴ φυλετιστικὴ ἀντίληψή τους νὰ τοὺς ἐγκαταλείψουν.

Γ) Μὲ τὰ προηγούμενα δὲν ἐξυπονοῶ ὅτι ὑπάρχει ἑλληνικὴ φυλή, φυσικά, οὔτε συνέχεια γονιδιακή. Ἡ ἄποψή μου γιὰ τὴ σχέση πολιτισμοῦ καὶ φύσης μοιάζει ἀρκετὰ μὲ τὴν κονδυλική, τμῆμα τῆς ὁποίας παρέθεσα σὲ προηγούμενη ἀνάρτηση, καὶ ἑπομένως ἀντιμετωπίζει τὴν ἐπικρατούσα ἄποψη-μόδα («ὅλα εἶναι κατασκευή») ὡς μιὰ μορφὴ «ὑλιστικοῦ πλατωνισμοῦ», ἀκραία τόσο ὅσο καὶ ἡ ναζιστική. Θεωρῶ ἀδύνατο τὸ νὰ ἀπαντηθεῖ ἐπιστημονικὰ καὶ μὲ ὅρους μαθηματικοὺς ἢ γονιδιακοὺς ζήτημα τῆς ἑλληνικῆς βιολογικῆς συνέχειας καὶ τῆς συσχέτισής της μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἐθνικὴ συνέχεια. Ὄχι μόνο γιατὶ θὰ ἀπαιτοῦνταν μακροχρόνιες ἔρευνες. Οὔτε γιατὶ ἡ βιολογικὴ συνέχεια δὲν ἀποτελεῖ ἀναγκαῖο ὅρο γιὰ ἐθνικὴ συνέχεια. Ἀλλὰ γιατὶ τὸ προηγούμενο τοῦ 19ου καὶ 20οῦ αἰώνα, ἡ στρατευμένη χρήση τέτοιων ἐρευνῶν, ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς Ναζὶ ἀλλὰ καὶ μετὰ τὸ 1945 κι ἀπὸ κάθε εἴδους «πατριῶτες» κάθε χώρας συνιστᾶ βέβαιο ἐπιχείρημα ὅτι κάθε σχετικὴ ἔρευνα θὰ εἶναι καλὴ γιὰ τὸ προσάναμμα τοῦ τζακιοῦ καὶ γιὰ ἀνέκδοτο. Τέτοιο συμπέρασμα ἀφήνει χῶρο σὲ κάθε εἴδους φιλοσοφική (μὲ τὴν ἔννοια τῆς ὀρθολογικῆς συνέπειας), ἀρχαιολογικὴ καὶ ἱστορικὴ ἐπιχειρηματολογία. Τὰ δικά μου σχετικὰ ἐπιχειρήματα θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψιστοῦν στὰ ἑξῆς, ἔχοντας κατὰ νοῦ παραδείγματα ἀπὸ τὴ Μικρασία καὶ τὴ χερσόνησο τοῦ Αἵμου:

i) Δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ὑπάρξει σύγχρονο ἑλληνικὸ ἔθνος οὔτε νὰ ἐπιδράσει ἀποφασιστικὰ ὁποιαδήποτε «νεωτερικὴ εἰκόνα τῆς Δύσης γιὰ τοὺς Ἀρχαίους Ἕλληνες» ἢ ὁποιαδήποτε «ἐπινόηση» ἂν δὲν ὑπῆρχε κάποιου εἴδους συνέχεια βιολογική, ποὺ ὑφίστατο παρὰ τὶς ἐπιδρομὲς καὶ τὶς σφαγές, καὶ ποὺ ἐπέτρεψε στὸν Δυτικὸ κι ἐγχώριο ἑλληνιστὴ νὰ «ἀνακαλύψει τοὺς Ἕλληνες».

ii) Ἡ βιολογικὴ συνέχεια, ἂν ὑπάρχει, δὲν εἶναι ἀπαραίτητο νὰ εἶναι πλήρης ἢ πλειονοτική. Θὰ ἀρκοῦσε ἕνας ἰσχυρὸς πυρήνας ὁ ὁποῖος θὰ ἀναλάμβανε (μαζὶ μὲ ἄλλες ἱστορικὲς διαδικασίες) τὸν ἐξελληνισμὸ τῶν ἀλλογενῶν στοιχείων. Ὁ πυρήνας αὐτὸς σίγουρα δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι πολὺ μικρός, γιατὶ σὲ τέτοιες περιπτώσεις θὰ χανόταν (εἰδικὰ ὅταν ἔπαυσε τὸ προστατευτικὸ καθεστὼς μιᾶς Αὐτοκρατορίας στὴν ὁποία ἐπίσημη γλώσσα ἦταν τὰ ἑλληνικά). Εἶναι γνωστὸ ὅτι στὶς προνεωτερικὲς κοινωνίες δὲν ὑπῆρχε δυνατότητα μέσω τοῦ σχολείου γιὰ ἐθνικὴ ἀφομοίωση. Συνεπῶς, ὁ ἐκκλησιαστικὸς κι αὐτοκρατορικὸς βυζαντινὸς μηχανισμὸς θὰ ἔπαιξαν κάποιο ρόλο στὸν ἐξελληνισμό, ἀλλὰ δὲν θὰ ἦταν ἡ κύρια αἰτία. Ὁ πυρήνας αὐτὸς ὅμως δὲν χρειάζεται νὰ εἶναι πάρα πολὺ μεγάλος: ἀρκεῖ νὰ εἶναι μεγάλος καὶ ἰσχυρὸς κοινωνικά. Ἐννοεῖται ὅτι ἡ ἀφομοίωση μιᾶς πληθυσμιακῆς ὁμάδας δὲν ἐξαρτᾶται μόνο ἀπὸ τὴν ἰσχὺ τῆς ὁμάδας ποὺ ἀφομοιώνει ἀλλὰ κι ἀπὸ τὴν θέληση ὁρισμένων νὰ ἀφομοιωθοῦν.

iii) Ἡ περίπτωση στὴν ὁποία τὸ μέγεθος ἑνὸς βιολογικοῦ πυρήνα εἶναι μικρὸ δὲν ἀποτελεῖ λόγο ἐξαφάνισης κι ἀφομοίωσης τῆς ἀντίστοιχης πληθυσμιακῆς ὁμάδας τουλάχιστον στὴν περίπτωση ποὺ ἡ ὁμάδα αὐτὴ εἶναι εἰσβολεῖς (κι ὄχι ἁπλοὶ ἔποικοι).

iv) Ἡ βιολογικὴ συνέχεια ἔχει γίνει ἀντιληπτὴ στὸ παρελθὸν ὄχι ὡς γονιδιακὴ συνέχεια ἀλλὰ ὡς συνέχεια βιολογικοῦ γονιοῦ-παιδιοῦ. Κάτι τέτοιο γινόταν στὴν Ἀρχαιότητα, ὅπου φυσικὰ δὲν εἶχε ἀναπτυχθεῖ ἡ βιολογία κι ἡ γενετική.

v) Ὅπως εἶχε πεῖ κάποιος, ἄλλο πράγμα ἡ ζωολογία κι ἄλλο ἡ ἐθνολογία. Δὲν ὑπάρχουν κάποιες ἑλληνικὲς (=τῶν Ἑλλήνων) ἰδιότητες τῆς σκέψης καὶ κοσμοαντίληψης ποὺ εἶναι  γονιδιακὰ ἀποτυπωμένες.

vi) Ὅπως καὶ παλιά, ἔτσι καὶ τώρα, ἡ ἀγνόηση τῆς βιολογικῆς συνιστώσας εἶναι λανθασμένη. Ἐπίσης, ἡ ὑπερεκτίμησή της εἶναι ἀφελής. Γιατὶ -ὡς πρὸς τὴν ἀγνόηση- εἶναι σίγουρο ὅτι ὑπάρχουν πολλὲς οἰκογένειες μὲ παιδιὰ υἱοθετημένα, ποὺ δὲν εἶναι βιολογικὰ παιδιά τῶν γονέων, καὶ τὰ πᾶνε περίφημα. Ἀλλὰ τὸ ποσοστό τους εἶναι ἐλάχιστο, κι ἔτσι πρέπει νὰ σκεφτόμαστε ὡς πρὸς τὸν ἐπιτρεπόμενο ἀριθμὸ ἀτόμων ποὺ «γίνονται Ἕλληνες». Καὶ γιατὶ -ὡς πρὸς τὴν ὑπερεκτίμησή της- ἔχουμε πολλὰ παραδείγματα ἀνθρώπων γεννημένων ἀπὸ Ἕλληνες οἱ ὁποῖοι δὲν θέλουν νὰ συναισθάνονται Ἕλληνες ἀλλὰ «πολίτες τοῦ κόσμου», «Εὐρωπαῖοι», «διεθνιστὲς» κ.λπ. (ὅπως κι ἕνα ποσοστὸ Τούρκων εἶναι ἀπόγονοι ἐξισλαμισμένων βιολογικὰ Ἰώνων, Ποντίων κ.ἄ.), πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι ἡ ἀναγκαία συνθήκη δὲν εἶναι ἀπαραίτητα ἱκανή. Λέμε ὅτι εἶναι καὶ ἱκανὴ γιατὶ ἐλπίζουμε ὅτι ἕνα ποσοστὸ ἀπὸ τοὺς «βιολογικὰ συνεχεῖς» Ἕλληνες (δηλ., γιὰ νὰ μὴν παρεξηγούμαστε, ὅσους ἔχουν γονεῖς Ἕλληνες) θὰ διατηρήσει καὶ τὶς θετικὲς πλευρὲς τῆς ἑλληνικῆς ἰδιαιτερότητας.

Advertisements
This entry was posted in Ελλάδα and tagged , . Bookmark the permalink.

One Response to Περὶ «ἑλληνικῆς» «φυλῆς»

  1. Παράθεμα: ΜΟΝΟπολιτισμικό | Χρονογραφίες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s