Κράτος καὶ Βία

Ὅποιος θεωρεῖ ἀδιανόητο κι ἀνήθικο τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ Κράτος ἔχει τὸ μονοπώλιο τῆς Βίας μέσα στὴν ἐπικράτειά του καθὼς καὶ στὰ σύνορά της, δηλαδή νὰ τὰ ἐλέγχει ἀκόμα καὶ μὲ τὴ Βία, αὐτὸς ἁπλῶς προετοιμάζει ἄθελά του τὴν κατάσταση ἐκείνη ὅπου κανεὶς δὲν θὰ ἔχει τέτοιο μονοπώλιο ὄχι φυσικὰ γιατὶ θὰ ἔχει καταργηθεῖ ἡ Βία ἀλλὰ γιατὶ ἐντὸς τῆς Επικράτειας ὅλοι θὰ ἀσκοῦν βία κατὰ ὅλων.

Ἔτσι εἶναι τὸ Κράτος, κάθε Κράτος, δημοκρατικό, φασιστικὸ ἢ ἀπολυταρχικὸ ἢ οτιδήποτε ἄλλο. Κι ἂν δὲν θέλει κάποιος τὸ Κράτος, ἂς γίνει ἀναρχικὸς νὰ τὸ συζητήσουμε (κι ὄχι νὰ φιλοσοφοῦν ἀντιπαραγωγικὰ καὶ νὰ παριστάνουν τοὺς κοσμοπολίτες ἀνθρωπιστὲς οἱ φιλελεύθεροι κι οἱ κεντρο/αριστεροὶ κρατιστές):

Κατὰ πόσο μιὰ ὁποιαδήποτε κοινότητα ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει, νὰ συνεχίσει νὰ ὑφίσταται ὡς Κοινότητα, χωρὶς τὴ χρήση Βίας καὶ χωρὶς τὴν ὁριοθέτηση ἑνὸς χώρου μικροῦ ἢ μεγάλου, καὶ χωρὶς τὸν ἀπόλυτο ἔλεγχο -καὶ μὲ βίαια μέσα- αὐτοῦ τοῦ χώρου καὶ τῶν ὁρίων του;

Ἂν εἶναι ἀδύνατη ἡ ὕπαρξη τέτοιας Κοινότητας δίχως χῶρο καὶ ἄσκηση συλλογικῆς βίας γιὰ τὴν ὑπεράσπισή του –μὲ ὅποιον τρόπο κι ἂν ἀντιλαμβάνεται ἡ Κοινότητα τὸν «χῶρο», τὴ «βία» καὶ τὴν «ὑπεράσπιση τοῦ χώρου» της-, τότε τὸ ζήτημα δὲν εἶναι τόσο σατανικὸ καὶ μισάνθρωπο ὅσο τὸ παρουσιάζουν ὅσοι νοιώθουν φρίκη ἐπειδὴ ὁ κόσμος χωρίζεται σὲ Ἐντὸς κι Ἐκτός, «δικούς μας» καὶ «ξένους» καὶ ἐπειδὴ τὰ Κράτη ὀφείλουν νὰ χρησιμοποιήσουν Βία (καὶ) κατὰ τῶν Ἐκτός ἂν θέλουν νὰ εἶναι Κράτη:

Ὅποιο Ὄνομα κι ἂν τῆς δώσεις ἀντὶ γιὰ Κράτος, ὅσο «ἀμεσοδημοκρατική», ἀντιεξουσιαστικὴ καὶ ἐξισωτικὴ κ.λπ. κι ἂν εἶναι μέσα της μιὰ Κοινότητα, θὰ ἀντιμετωπίσει ὑποχρεωτικὰ –τουλάχιστον στὴν ἀρχή- τὸ πρόβλημα τῆς Βίας καὶ τῶν ὁρίων τοῦ χώρου της. Κι ἐπειδὴ θὰ τὸ ἀντιμετωπίσει, γιὰ τοὺς Ἐκτὸς ἡ ἴδια θὰ γίνεται ἀντιληπτὴ ὡς Φρούριο-Κράτος.

Πιὸ ἐνδιαφέρουσα ἀκομη εἶναι ἡ στάση ὅσων ἐπικαλοῦνται τὸν «Πρωτοχριστιανισμό» γιὰ νὰ θεμελιώσουν μιὰ ἀντίληψη θετικὴ πρὸς τοὺς μετανάστες, δηλαδὴ τὴν πλήρη ἀποδοχή τους, τὸ ἄνοιγμα τῶν συνόρων, τὴν ἀπόδοση ιθαγένειας σὲ αὐτούς κ.λπ. Οἱ ἐπικαλοῦμενοι τὸν πρωτοχριστιανισμὸ εἴτε εἶναι χριστιανοὶ εἴτε φιλοχριστιανοὶ (ἀλλὰ αντιεκκλησιαστικοί) εἴτε ἁπλῶς ἀντιχριστιανοὶ ποὺ θέλουν νὰ δείξουν τὴν σύγχρονη «ἐθνικιστικὴ» χριστιανικὴ ὑποκρισία. Δηλαδή, δὲν εἶναι ὅλοι τὸ ἴδιο πράγμα.

Μέσα στὴ βιασύνη τῆς πολεμικῆς τους ὅμως ξεχνᾶνε οὐσιώδεις ἱστορικὲς ἐξελίξεις: Δὲν ὑπῆρχε τὴν πρωτοχριστιανικὴ ἐποχὴ πλῆθος κρατῶν ὥστε νὰ τεθεί τέτοιο ζήτημα. Ὅλοι ἦταν ὑποταγμένοι καὶ ὑπήκοοι τῆς Ρώμης καὶ μετὰ τὸ 212 ὅλοι ρωμαῖοι πολίτες. Ὁ Χριστὸς ποὺ ἔφυγε στὴν Αἴγυπτο δὲν ἦταν τὸ χριστιανικὸ ἀντίστοιχο τοῦ σημερινοῦ πρόσφυγα, ἂν ὄχι γιὰ ἄλλο λόγο τουλάχιστον γιατὶ Αἴγυπτος καὶ Ἰουδαία ἀνῆκαν στὸ ἴδιο κράτος καὶ δὲν ὑπῆρχε ἀπαγόρευση διακίνησης οὔτε λογιζόταν πολιτικὰ ξένος ὁ Αιγύπτιος στὴν Ἰουδαία ἢ ὁ Ἰουδαῖος στὴν Αἴγυπτο. Σὲ ἕναν τέτοιο κόσμο δὲν ὑφίστατο πρόβλημα πολιτικό, ἰθαγένειας κ.λπ. μὲ τοὺς ξένους. Σαφῶς οἱ προκαταλήψεις ὑπῆρχαν καὶ δὲν ἦταν ὅλοι «Ρωμαῖοι», ἀλλὰ δὲν ὑπῆρχε πρόβλημα ἀνάλογο μὲ τὸ σημερινό. Στὴ σημερινὴ ἐποχή ὑπάρχουν προβλήματα τὰ ὁποῖα δὲν ὑπῆρχαν τότε καὶ δὲν εἶχε νὰ ἀντιμετωπίσει ὁ Χριστιανισμός, συνεπῶς ἡ προσφυγὴ σὲ «πρωτοχριστιανικὲς λύσεις» γιὰ ἀνύπαρκτα πρωτοχριστιανικὰ προβλήματα εἶναι παράλογη.  Ὅταν ἀργότερα ἡ Ρώμη ἐκχριστιανίζεται κι ὁ Χριστιανισμός ἐκρωμαΐζεται, ὁ ρωμαιοχριστιανικὸς πατριωτισμὸς εἶναι αὐτονόητη στάση τῶν χριστιανῶν, ὄχι τὸ συναίσθημα τοῦ ἀπάτριδα, ποὺ δὲν καίγεται καρφὶ γιὰ τὸ ρωμαϊκὸ κράτος.

Advertisements
This entry was posted in φιλοσοφίες and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s