«Ἐσύ, Ἑβραῖε, τί πιστεύεις κ.λπ. κ.λπ. κ.λπ….»

Μέσω τρίτων βρῆκα καὶ διάβασα ἕνα ἄρθρο τοῦ γνωστοὺ ἱστολόγου Abravanel μὲ τίτλο «Εσύ Εβραίε, τι πιστεύεις για το Ισραήλ;»

Μόλις τὸ διάβασα, ἡ σκέψη ποὺ μοῦ ἦρθε πρῶτα ἦταν: «Ἀφόρητες βλακεῖες».

Ὁ Ἀμπραβανὲλ ἀρχίζει τὶς κουραστικὲς κατηγοριοποιήσεις τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, καὶ ἡ ὀξυδέρκειά του θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι παρόμοια μὲ τὴν ὀξυδέρκεια τῶν παρατηρήσεων ἑνὸς Ἐσκιμώου γιὰ τὴν ἴδια κοινωνία.

Καταρχήν, σκηνοθετεῖ μιὰ κατάσταση ὅπου ὁ ΧΟ Ἕλληνας (ΧΟ ἢ ἄθεος μὲ γονεῖς ΧΟ. Στὸ ἑξῆς «ΧΟ Ἕλληνας») σκέφτεται νὰ κάνει ἕνα τὲστ γιὰ τὸν Ἑλληνοεβραῖο μὲ τὸ νὰ τὸν ρωτήσει τί πιστεύει γιὰ τὸ Ἰσραήλ.

Ὁ ἱστολόγος συμπεραίνει:

«Αν ο Χριστιανός είναι συντηρητικός/πατριώτης δεξιός θεωρεί οτι το Ισραήλ οτι είναι μια μηχανή που αλέθει Μουσουλμάνους και άρα περιμένει να ακούσει από εσένα οτι είσαι φιλο-ισραηλινός για να απαντήσει οτι και αυτός είναι και θαυμάζει το ισραηλινό κράτος, (που είναι ανάχωμα στον μουσουλμανικό εξτρεμισμό). Αν ο Χριστιανός είναι προοδευτικός/αριστερός κοσμοπολίτης θεωρεί οτι το Ισραήλ είναι μια μηχανή που αλέθει Παλαιστίνιους και άρα περιμένει να ακούσει από εσένα οτι πρέπει το Ισραήλ να σταματήσει να τους καταπιέζει για να απαντήσει οτι και αυτός είναι υπερ μιας δίκαιης λύσης, (που είναι η αναγνώριση οτι όλο το Ισραήλ είναι παράνομα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη)».

Δὲν κατάλαβα γιατί ἡ σκέψη του σταματᾶ στὶς κατηγορίες αὐτές, Δεξιὸς=φιλοεβραῖος λόγω ἀντιμουσουλμανισμοῦ, Ἀριστερὸς=ἀντιεβραῖος λόγω φιλοπαλαιστινιακῶν ἀντιλήψεων. Ἔτσι χάνει, ὄχι φυσικὰ ἀπὸ ἄγνοια, πολλὲς πραγματικὲς διαβαθμίσεις στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Ἄραγε δὲν ὑπάρχουν στὴν Ἑλλάδα: 1) Ἀριστεροὶ φιλοεβραῖοι, 2) Χριστιανοὶ φιλοεβραῖοι καὶ χριστιανοὶ ἀντιεβραῖοι, 3) Ἀριστεροὶ ἀντιεβραῖοι λόγω ἀθεϊσμοῦ [κατὰ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης], 4) Δεξιοὶ ἀντιμουσουλμάνοι καὶ ἀντιεβραῖοι, 5) Φιλομουσουλμάνοι καὶ ἀντιεβραῖοι ἀκροδεξιοὶ (Ναζί); Δὲν ὑπάρχουν –κατὰ τὸν ἱστολόγο. Ἀλλὰ ὑπάρχουν «μακεδόνες», ὅπως τὸ πετάει ἥσυχα καὶ ταπεινὰ στὸ τέλος τῆς ἀνάρτησής του. Γιὰ τὴν ἀνεπάρκεια τῶν κατηγοριοποιήσεών του ἡ μία ἐξήγηση στὴν ἀνεπαρκὴ σκέψη του εἶναι ὅτι ἔχει παρόμοια ἀντίληψη μὲ Ἐσκιμώου γιὰ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Ἡ ἄλλη ἐξήγηση εἶναι ὅτι θέλει νὰ ξεμπερδέψει μὲ τοὺς Ἕλληνες: οἱ μισοὶ εἶναι κακοὶ (ἀντιεβραῖοι) ἐνῶ οἱ ἄλλοι μισοὶ εἶναι πάλι κακοὶ ἀφοῦ ἀγαποῦν ἀπὸ συμφέρον τὸ Ἰσραήλ.

Ἔπειτα, ὁ ἱστολόγος ἔχει ἕτοιμη τὴν ἀπάντηση ποὺ ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα: Ὄχι ἁπλῶς ἡ παραπάνω ἐρώτηση πρὸς τοὺς Ἑλληνοεβραίους συνιστᾶ ὕπουλο τέστ, ἀλλὰ δὲν λαμβάνει τὸ ἑξῆς γεγονός: Ὅτι ὁ Ἑλληνοεβραῖος [ὁ ἱστολόγος τὸν ἀναφέρει ὡς «Ἑβραῖο»] μπορεῖ (ἔχει τὸ δικαίωμα, εἶναι ἐξίσου φυσικὸ) «να μην έχει γνώμη», μπορεῖ «να μην τον ενδιαφέρει ή απλά να μην ξέρει επειδή προτιμά να βλέπει Μενεγάκη όπως η πλειοψηφία των συμπολιτών του» γιὰ τὸ Ἰσραήλ. Ὁ ΧΟ Ἕλληνας –συνεχίζει ὁ Ἀμπραβανὲλ– δὲν καταλαβαίνει ὅτι γιὰ τὸν Ἑλληνοεβραῖο τὸ Ἰσραὴλ εἶναι ἁπλῶς «μια χώρα μακριά». Ἐντέλει, ἡ ἄποψή του συμπυκνώνεται στὴ φράση «είμαστε Ελληνες Εβραίοι, όχι ισραηλινοί» κι ἄρα, θὰ μποροῦσε νὰ συνεχίσει κάποιος τὴ φράση «δὲν βρίσκουμε διόλου λογικὸ νὰ μᾶς ρωτᾶτε γιὰ τὸ Α ἢ τὸ Β πεπραγμένο ἀπὸ τὸ Ἰσραήλ».

Προφανῶς τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα δὲν ἔγκειται στὸ ὅτι κάποιος, συγκεκριμένα ὁ ἱστολόγος, πιστεύει πὼς τὸ νὰ εἶσαι Ἑβραῖος εἶναι ζήτημα θρησκείας, ἐθίμων καὶ τελετουργίας (ὅπως γράφει, «το να φτιάχνεις χανουκίες με ξυλόκολλα και καπάκια στο εβραϊκό δημοτικό, τα τραγούδια στην Κατασκήνωση ή το σοφάρ στο Γιομ Κιπούρ…η υπενθύμιση να βγάλεις την κιππά όταν βγεις από την συναγωγή»). Φυσικά, ὁ Ἀμπραβανέλ, γιὰ νὰ παραφράσω τὴν σωστὴ ἄποψή του γιὰ τὸν ΧΟ Ἕλληνα ποὺ «δεν είναι και πολύ Χριστιανός ή είναι και άθεος», ἀπ’ ὅσο νομίζω δὲν εἶναι καὶ πολὺ θρησκευόμενος Ἑβραῖος· μᾶλλον εἶναι καὶ ἄθεος. Πῶς μπορεῖ, στὴν περίπτωση αὐτήν, κάποιος ἄθεος νὰ αὐτοχαρακτηρίζεται Ἑβραῖος τὴν ἴδια στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ἀντιλαμβάνεται τὴν ἑβραϊκότητα τῶν ἀπανταχοῦ Ἑβραίων ἐκτὸς Ἰσραὴλ ἀποκλειστικὰ μὲ ὅρους θρησκευτικοὺς κι ὄχι ἐθνικούς; Ἀλλὰ αὐτὴ ἡ ἀντίφαση δὲν εἶναι τὸ μεγαλύτερο πρόβλημα. Ἀλλὰ τὸ ὅτι παρουσιάζεται ἡ δική του προσωπικὴ ἄποψη ὡς ἄποψη τῶν Ἑλληνοεβραίων.

Αὐτὸ δὲν τὸ κατάλαβα, δὲν τὸ βρῆκα συμβατὸ μὲ τὴν πραγματικότητα. Γιατί, γιὰ παράδειγμα, δὲν ρωτᾶ τὴ Ρ. Μόλχο, ποὺ εἶναι κι αὐτὴ Ἑλληνοεβραία, τί πιστεύει γιὰ τὸν ἐθνικισμὸ τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραήλ; Εἶχε πεῖ ἡ τελευταία:

«δεν θα είχα καμία αξιοπρέπεια εάν δεν υπήρχε το κράτος του Ισραήλ…το παιχνίδι παίζεται με εθνικούς όρους. Και ουαί και αλίμονο σε αυτόν που δεν έχει από πίσω του ένα εθνικό κράτος να τον προστατέψει».

Δηλαδή, τὴν προστατεύει τὸ κράτος τοῦ Ἰσραὴλ κι ὄχι τὸ ἑλληνικό. Ἐγὼ αὐτὸ δὲν τὸ βρίσκω ἀπαράδεκτο (παρὰ μόνο ὡς ἀποτύπωση τῆς πραγματικότητας ὅτι τὸ ἑλληνικὸ κράτος εἶναι/ἦταν ἀνήμπορο νὰ προστατεύσει τοὺς πολίτες του), ἐνῶ ἀντίθετα ὁ Ἀμπραβανὲλ βρίσκει ἐμμέσως πλὴν σαφῶς ἀπαράδεκτο (ἀξιολογεῖ) ὅτι ὁ δεξιὸς/συντηρητικὸς ΧΟ Ἕλληνας «έτσι και αλλιώς δε σε θεωρεί Ελληνα». Μήπως δὲν εἶναι γιὰ τὸν ἱστολόγο ἡ Ρ.Μ. Ἑβραία; Ἐκτὸς κι ἂν ταυτίζεται μὲ τὸν δεξιὸ/συντηρητικὸ ΧΟ Ἕλληνα. Ἄρα, τὸ «Ἕλληνας Ἑβραῖος» μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι «Ἰσραηλινός», ὅμως μπορεῖ μιὰ χαρὰ νὰ σημαίνει ὁμοεθνής του, πιθανότητα πολὺ μεγάλη, τὴν ὁποία θέλει νὰ ἀποκλείσει ὁ Ἀμπραανὲλ ἀκριβῶς γιατὶ θέλει νὰ ξορκίσει τὸν «φόβο μπροστὰ στὸ ἐρώτημα-τὲστ» διὰ τῆς μετατροπῆς του σὲ ἄλλου εἴδους φόβο λέγοντας: «Μὰ τί μᾶς ρωτᾶτε; δὲν ἔχουμε καμμία σχέση μὲ τὸ λαὸ ποὺ κατοικεῖ στὸ Ἰσραήλ» (ὑπενθυμίζω πῶς ἀντιλαμβάνεται τὸν ὅρο Ἑβραῖος).

Μάλιστα, ἡ Ρ. Μόλχο δίνει μιὰ ἀπάντηση στὸ κατὰ Ἀμπραβανὲλ «ἐρώτημα τῶν ΧΟ Ἑλλήνων τὸ ὁποῖο φοβίζει τὸν (Ἑλληνο)εβραῖο»:

«Είναι κακοί οι Εβραίοι, όπως είναι και οι χριστιανοί κακοί. Οι Εβραίοι είναι σαν όλους τους ανθρώπους και ο εθνικισμός τους είναι ίδιος, δεν διαφέρει σε τίποτε από τον εθνικισμό των υπολοίπων. Γι’ αυτό και χαίρομαι όταν αντιλαμβάνομαι ότι δεν δίνουν λογαριασμό σε κανέναν και κάνουν αυτό που κάνουν για τη δική τους επιβίωση».

Στὴ συνέχεια, καὶ δὲν θὰ προχωρήσω, ὁ ἱστολόγος κάνει ὁλόκληρη σκηνοθεσία μὲ διάφορα ἐγκλήματα στὸ Ἰσραὴλ γιὰ νὰ ἀποδείξει ὅτι οἱ Ἕλληνες γουστάρουν μὲν «Ἑβραίους ποὺ ποδοπατᾶνε τοὺς Μουσουλμάνους» ἀλλὰ «κατὰ τὰ ἄλλα μισοῦν τοὺς Ἑβραίους». Χαμένοι στὴ μετάφραση. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα ἀντιλαμβάνεται μονολιθικὰ τοὺς Ἕλληνες ποὺ «ἀδιαφοροῦν γιὰ τὴ σφαγὴ Μουσουλμάνων ἀπὸ Μουσουλμάνους στὴ Συρία» [ἐνῶ τάχα ἀγανακτοῦν γιὰ τὴ σφαγὴ χριστιανῶν στὴν ἴδια χώρα], τουλάχιστον γιατὶ στὴν Ἑλλάδα ὑπάρχουν μπόλικοι ἀντιχριστιανοὶ καὶ ἀντιιμπεριαλιστὲς ποὺ δὲν δίνουν δεκάρα τσακιστὴ γιὰ τὴν ἐξαφάνιση τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ ποὺ ἀξιολογοῦν τὶς ἀλληλοσφαγὲς Μουσουλμάνων ὡς μικροπταίσματα μπροστὰ στὸν κίνδυνο τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, ἀντίστοιχα –καί, φυσικά, κάνει ὄτι δὲν τὸ ξέρει ὁ ἱστολόγος. Ἕπειτα, μὲ δεδομένη τὴν κατάσταση στὶς περιοχὲς αὐτές, εἶναι περισσότερο ἐνδιαφέρουσα μιὰ εἴδηση γιὰ τὶς τεταμένες διακρατικὲς σχέσεις καὶ τὶς σχέσεις μεταξὺ τῶν λαῶν, γιατὶ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ ἔκρυθμη κατάσταση, παρὰ μιὰ εἴδηση γιὰ ἐσωτερικὰ γεγονότα. Τὸ ἀστυνομικὸ δελτίο μιᾶς ξένης χώρας ἢ οἱ πλημμύρες εἶναι περισσότερο ἐνδιαφέροντα ὡς ειδήσεις στὴν Ἑλλάδα μόνο ὅταν τίποτε ἄλλο στὴ χώρα ἐκείνη δὲν εἶναι σημαντικὸ καὶ τρέχον.

Ἡ θέση μου στὸ παραπάνω ζήτημα: Ὅσο ὑποκριτικὸ ἢ προϊὸν μεταμφιεσμένου φόβου εἶναι νὰ λὲς ὅτι δὲν εἶναι ὁμοεθνεῖς μὲ τοὺς Ἰσραηλινοὺς κάμποσοι ἀπὸ τοὺς Ἑλληνοεβραίους ἀλλο τόσο ἀπάνθρωπο καὶ ἄθλιο εἶναι νὰ μεταχειρίζεσαι ἀνόμοια τοὺς συμπολίτες σου ἐπειδὴ αἰσθάνονται καὶ εἶναι ὁμοεθνεῖς τῶν Ἰσραηλινῶν. Δηλαδή, ἂν κάποιος αἰσθάνεται ἐθνικὰ συγγενὴς μὲ τοὺς Ἰσραηλινοὺς οὔτε ἀνθέλληνας εἶναι ἀλλὰ οὔτε καὶ πρέπει νὰ τὸ κρύψουμε «γιὰ νὰ μὴν τρομάζει μπροστὰ στὸ φόβο τῆς ὕπουλης ἐρώτησης-τέστ». Δηλαδή, τί θὰ ἔπρεπε νὰ τοὺς κάνουμε, βάσει τῶν ὅσων λέει ὁ ἱστολόγος; Νὰ τοὺς ἀπαγορεύσουμε νὰ αἰσθάνονται μέλη μιᾶς ἐθνικῆς κοινότητας διάφορης τῆς ἑλληνικῆς; Θὰ ἦταν βλακῶδες νὰ κατακρίνουμε κάποιον Ἑλληνοεβραῖο ἐπειδὴ παίρνει τὸ μέρος τοῦ Ἰσραήλ ἢ ἐπειδὴ αἰσθάνεται ὁμοεθνεῖς του τοὺς Ἰσραηλινούς, καὶ νὰ τὸν θεωροῦμε ἐσωτερικὸ ἐχθρό, ὅπως θὰ θεωροῦσα ἄθλιο νὰ ἀπολογιόταν ἕνας Ἑλληνοαμερικάνος ἐπειδὴ συνδράμει τὴν Ἑλλάδα (ἂν καὶ ἡ ἀναλογία δὲν εἶναι ἐντελῶς ἴδια, γιατὶ ὁ Ἑλληνοαμερικάνος αἰσθάνεται ὁριστικὰ Ἀμερικανός). Κι ἡ ἄποψή μου ἐπιβεβαιώνεται ἀκόμη περισσότερο ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἑλληνοεβραῖοι εἶναι ἀπόλυτα ἐνσωματωμένοι στὴν Ἑλλάδα· ὅτι, δὲν ἔχουν βλέψεις ἐδαφικῆς ἀπόσχισης, ὅπως διάφοροι Μουσουλμάνοι, ὅτι δὲν ἔχουν πρόβλημα νὰ ζοῦν στὴν Ἑλλάδα, εἶναι ἡ πατρίδα τους. Ἄλλο ἂν ὑπάρχουν διαδεδομένες σιχαμερὲς ἀντιλήψεις γιὰ τὴν «σατανικὴ ἰδιαιτερότητα τῶν Ἑβραίων», οἱ ὁποῖες δυστυχῶς δὲν ἐξαφανίζονται. Τέλος, προφανῶς, γιὰ τὸ πρόβλημα τοῦ Ἰσραὴλ ὑπάρχουν χίλιες δυὸ ἀπαντήσεις ΧΟ Ἑλλήνων καὶ Ἑλληνοεβραίων, ποὺ δὲν ἔχουν ἀπαραίτητα σχέση μὲ τὴν καταγωγή τῶν ἀπαντούντων .

Ὑπάρχουν πολλοὶ τρόποι νὰ χάσει κάποιος τὸ δίκιο του. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι τοῦ Ἀμπραβανέλ.

Advertisements
This entry was posted in Εβραίοι, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s