Τραπεζότητα και βλακότητα

Διογένης Λαέρτιος, VI, 53 (μτφ. Ν. Μ. Σκουτερόπουλος):

Ὅταν κάποτε ὁ Πλάτων συζητοῦσε γιὰ τὶς Ἰδέες καὶ μιλοῦσε γιὰ μιὰ «τραπεζότητα»καὶ μιὰ «κυαθότητα», ὁ Διογένης εἶπε: «Ἐγώ, Πλάτωνα, τὸ τραπέζι καὶ τὸν κύαθο τὰ βλέπω, τὴν τραπεζότητα ὅμως καὶ τὴν κυαθότητα μὲ κανένα τρόπο». Κι ἐκεῖνος τότε τοῦ λέει: «Εὔλογα συμβαίνει αὐτό: μάτια μὲ τὰ ὁποῖα βλέπει κανεὶς ἕνα ποτήρι κι ἕνα τραπέζι διαθέτεις, νοῦ ὅμως, μὲ τὸν ὁποῖο γίνεται ὁρατὴ ἡ ἰδέα τοῦ τραπεζιοῦ καὶ ἡ ἰδέα τοῦ ποτηριοῦ, δὲν διαθέτεις».

Κάτι ἀντίστοιχο ὑπονοεῖται μὲ τὴν ἑξῆς ἀφίσα, ἡ ὁποία διατείνεται πὼς στοχεύει νὰ «ἐξοντώσει» (μόνο) τὴ straightness καὶ νομίζει ἢ παριστάνει ὅτι μᾶς κάνει τὴ χάρη νὰ μὴν «ἐξοντώσει» μαζὶ μ’ αὐτὴν καὶ τὸν straight (πού, χάρη στὴ μαμελούκια ἀναρχίζουσα λογική της, ταυτίζει μὲ τὴ χειρότερη ἐκδοχὴ τοῦ ἑτεροφυλόφιλου), τὸν ὁποῖο -καὶ «τὴν ὁποία»: μὴ ξεχνᾶμε τὸ διαχρονικὸ ὁμοφυλοφιλικὸ μίσος πρὸς τὶς ἑτεροφυλόφιλες γυναῖκες- ταυτίζει μὲ ἔννοιες ὅπως Ἑλληναρᾶς, λεβέντης κ.λπ.

τραπεζότητα

Εἶναι πολὺ νόστιμα αὐτὰ τὰ «ἀπειλητικὰ τηλεγραφήματα» μειονοτήτων ποὺ δὲν κατανοοῦν ὅτι ἡ ἀνεκτικότητα κι ὁ πλουραλισμός εἶναι ἀπότοκα τῆς μαζικοδημοκρατικῆς ἀφθονίας 30-50 ἑτῶν ἡ ὁποία κάνει τοὺς «κανονικοὺς» νὰ ἀπολαμβάνουν (ὅπως, ἐννοεῖται, κι οἱ μὴ «κανονικοὶ») τὴν «πλούσια ζωούλα» τους χωρὶς νὰ νοιάζονται πολὺ γιὰ ἰδεολογικὰ προβλήματα. Ὅτι ἡ ἀνεκτικότητα εἶναι προσωρινή, εὔθραστη, ὅτι ὁ κανόνας αὐτὸς τῆς προσωρινότητας κι ἐξάρτησης ἀπὸ μιὰ σαθρὴ εὐημερία εἶναι ἀμείλικτος, καὶ προπαντὸς ὅτι ὁποιαδήποτε ἀνοχὴ στὶς ἐπιθετικὲς διακηρύξεις προϋποθέτει τὴν μισοσυνειδητὴ-μισοασυνείδητη ἀδιαφορία κι ἔγκριση τῶν ἴδιων τῶν ὑφιστάμενων τὴν ἐπίθεση, οἱ ὁποῖοι τὴν βλέπουν ὡς γραφικὴ σὲ σχέση μὲ τὸ (σύμφωνα μὲ τοὺς ὑφιστάμενους τὴν ἐπίθεση) «πραγματικὸ νόημα τῆς ζωῆς», τὴν μάσα.

Φωτογραφία0910

Τὸ σύνθημα «Νὰ μὴ ζήσουμε σὰν δοῦλοι» γίνεται ἐδῶ «Νὰ μὴ ζήσουμε σὰν ἄντρες». Ὁμοφυλοφιλικὸς Ἀντισεξισμός & ἀντιρατσισμός στὴν πράξη.

Μιὰ ἀπὸ τὶς μεγαλύτερες αὐταπάτες τῶν σύγχρονων στοχαστῶν καὶ εἰδικὰ τῶν πολιτικοποιημένων εἶναι ἡ ἰδέα πὼς ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου εἶναι μόνο πολιτισμικὴ. Ὅ,τι, δηλαδή, ὁ πολιτισμὸς μπορεῖ νὰ ἀνατρέψει τὴ φύση. Παραλλαγὴ τῆς ἰδέας αὐτῆς εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἡ Ἱστορία του καὶ πὼς ἡ δῆθεν «ἀνθρώπινη φύση» εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τῶν κοινωνικῶν κ.ἄ. συνθηκῶν καὶ τίποτε ἄλλο.

Μπορῶ νὰ συμφωνήσω μόνο στὸ ὅτι ἡ ἀνθρώπινη ἰδιότητα φανερώνεται καὶ μορφοποιεῖται μέσα στὴν Ἱστορία/Κοινωνία. Ὅτι χωρὶς τὴν εἴσοδό της στὴν Ἱστορία δὲν μπορεῖ νὰ γίνει γνωστὴ ἡ ἀνθρώπινη φύση ἢ μᾶλλον τίποτε ἀνθρώπινο. Ὄχι ὅμως νὰ συμφωνήσω ὅτι τὸ προκοινωνικὸ ἀνθρώπινο στοιχεῖο, ἡ ἀνθρώπινη φύση, δὲν ὑφίσταται. Γιατὶ τότε θὰ ὑπῆρχε δημιουργία ἐκ τοῦ μηδενός. Καὶ ἄλλα ζῶα ἔχουν κοινωνικότητα.

Ἡ κανονικότητα ὁποιασδήποτε μορφῆς δὲν μπορεῖ νὰ ἀμφισβητηθεῖ παρὰ μόνο στὸ ὄνομα μιᾶς ἄλλης κανονικότητας κι ὄχι στὸ ὄνομα τῆς ἐξάλειψης κάθε κανονικότητας -πολὺ ἁπλά, δὲν ὑφίσταται κοινωνία χωρὶς μιὰ κάποια κοινωνικότητα. Γεγονὸς εἶναι ὅτι κάθε ὀνοματοδοσία εἶναι πράξη ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὴν ἰσχὺ τοῦ ὀνοματοδότη, εἶναι αὐτομάτως δεῖγμα τῆς ἐξουσίας του ἐπὶ κάποιων ἄλλων. Ἡ προσπάθεια γιὰ ἀλλαγὴ τῆς κανονικότητας σὲ μιὰ ἄλλου περιεχομένου κανονικότητα εἶναι ἐπίσης ἀπόπειρα ἐπιβολῆς κι ὄχι απαραίτητα δικαίου. Μόνο ἂν ὅλοι ἦταν ἴδιοι δὲν θὰ ἐτίθετο ζήτημα περιεχομένου τῆς κανονικότητας. Ἐπίσης γεγονὸς εἶναι ὅτι ἐὰν ἐπικρατήσει καὶ μέχρι νὰ ἐπικρατήσει μιὰ ἄλλη κανονικότητα, οἱ ἐξαιρέσεις μποροῦν βολεμένες νὰ μιλᾶνε γιὰ ὁποιοδήποτε ἄλλο κι ἀνεφάρμοστο σύστημα κανονικότητας θέλουν, πολὺ ἁπλὰ γιατὶ ἔξω ἀπὸ τὸ χορὸ πολλὰ τραγούδια λένε καὶ τὸ κλαδὶ τοῦ συστήματος μπορεῖ νὰ ροκανίζεται ἀπὸ τὶς ἐξαιρέσεις ποὺ κάθονται στὸ κλαδὶ χωρὶς νὰ (πιστεύεται πὼς) ὑφίσταται κίνδυνος -ἀκόμη- νὰ σπάζει. Μιλᾶμε γιὰ μιὰ ἐλάχιστη μειονότητα ἡ ὁποία φέρνει τὸν ἑαυτό της ὡς ἀπόδειξη γιὰ τὴν δυνατότητα ὕπαρξης μιᾶς ἄλλης κανονικότητας (δίχως «Straightness»). Μὲ τὸ παράλογο σκεπτικὸ ὅτι «ἀφοῦ εἶναι ἐφικτὸ γιὰ μένα εἶναι ἐφικτὸ γιὰ ὅλους». Μοιάζουν μὲ τοὺς ἀναρχικοὺς τῶν καταλήψεων, ποὺ νομίζουν ὅτι ἐπειδὴ 1, 5 ἢ 100 καταλήψεις καὶ κολλεκτίβες λειτουργοῦν ὁμαλὰ καὶ ὅλοι τους σφουγγαρίζουν μὲ σειρά τους τὶς τουαλέτες, χωρὶς πόλεμο τῆς μιᾶς κατάληψης ἐναντίον τῆς ἄλλης, σημαίνει πὼς εἶναι δυνατὴ ἡ ἐγκαθίδρυση τέτοιου προτύπου σὲ κλίμακα 7 δισεκατομμυρίων.

Πῶς μπορεῖ νὰ ἀναπαραχθεῖ μιὰ κοινότητα σεξουαλικὰ διαφορετικῶν παρὰ μόνο παρασιτώντας στὸν ὑπόλοιπο πληθυσμό; Δηλαδή, μετατρέποντας γόνους ἑτεροφυλόφιλων σὲ ὁμοφυλόφιλους (τὸ ροκάνισμα τοῦ κλαδιοῦ). Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι φαντάζεται ἡ κοινότητα αὐτὴ ὅτι μὲ τὴν ἄρση (χάρη στὴν ἰδεολογικὴ βία) τῆς ἐννοιολογικῆς διάκρισης ἑτεροφυλόφιλος-ὁμοφυλόφιλος, ἡ ἀναπαραγωγὴ τῆς κοινότητας θὰ εἶναι πιὸ εὔκολη καθὼς θὰ προστίθενται σὲ αὐτὴν περισσότεροι νέοι ἄνθρωποι. Πολὺ ἁπλά, δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχύει, γιατὶ προϋποτίθεται ὅτι θὰ ὑπάρχουν νέοι ἄνθρωποι ὥστε κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ἔχουν μὴ κανονικὸ σεξουαλικὸ προσανατολισμό: Γιατὶ ὅποια κοινότητα δὲν ἀναπαράγεται ἐπαρκῶς (2,1 τέκνα ἀνὰ γυναίκα) ἐξαφανίζεται σὲ λίγες γενιές. Εἶναι πολὺ ἐπιπόλαια ἡ σκέψη ὅτι οἱ ὁμοφυλόφιλοι, ὁμάδα μὲ πολὺ χαλαρότερες ἀντιλήψεις περὶ σεξουαλικῆς πίστης καὶ σταθερότητας παγκοσμίως ἀπὸ ὅ,τι οἱ ἑτεροφυλόφιλοι, θὰ ἐπιθυμοῦν 2 ἢ 3 κουτσούβελα -καὶ οἱ ἐξαιρέσεις ποὺ παρουσιάζουν δὲν συνιστοῦν τὸν κανόνα, γιατὶ πολὺ ἁπλὰ ὁ νοικοκυραῖος κι ὁ μικροαστὸς ἔχει κάποιες προϋποθέσεις. Τὰ τεχνολογικὰ-ἰατρικὰ ἐπιχειρήματα (υἱοθεσία, τεχνητὴ γονιμοποίηση καὶ κύηση) δὲν εἶναι ἐφαρμόσιμα παγκοσμίως (μόνο σὲ λίγες δυτικὲς χῶρες), ἐνῶ προαπαιτοῦν τὴν ὕπαρξη ἑτεροφυλόφιλων ζευγαριῶν, ζευγαριῶν ποὺ προφανῶς θεωροῦν τὴν ἑτεροφυλοφιλία φυσιολογική· ἡ αὔξηση τοῦ μουσουλμανικοῦ πληθυσμοῦ στὴ Δύση θὰ ὁδηγήσει σὲ σκληρότερες ἀντιλήψεις.

Ἔτσι, τὸ μόνο ποὺ ἀπομένει εἶναι ἡ μνησικακία τῆς μειονότητας πρὸς τὴν πλειονότητα. Ὅπως ἔχει εἰπωθεῖ, ὁ πλουραλισμὸς ὑπάρχει μόνο ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει χῶρος γιὰ πλουραλισμό. Ἡ μαζικὴ δημοκρατία μὲ τὸν πολυθεϊσμὸ τῶν ἀξιῶν (μεταξὺ αὐτῶν καὶ τὸν πολυθεϊσμὸ τῶν σεξουαλικῶν προτιμήσεων) της νὰ ἀντιστοιχεῖ στὴν ἀφθονία τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, στὶς ἡμέρες μας τελειώνει ἢ περιορίζεται γιὰ λίγους ἐκλεκτούς.

Υ.Γ.

Προφανῶς, μὲ δεδομένη τὴν ἀντίληψη ὅτι «φυσικὸ εἶναι ὅ,τι ἔκαναν ἢ κάνουν οἱ ἄνθρωποι» ἀφήνεται ἕνα περιθώριο ὕπαρξης σὲ πολλοὺς διαφορετικοὺς τρόπους ἐκδήλωσης καὶ τῆς σεξουαλικότητας. Γιατὶ, ἱστορικά, πάντα ὑπῆρχαν ὁμοφυλόφιλοι σὲ κάθε κοινωνία. Δὲν προκύπτει ὅμως, ἱστορικὰ πάλι, κοινωνία ποὺ εἶχε ὡς βάση της τὴν ἰσοτιμία τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς μὲ τὴν ἑτεροφυλικὴ ἐπιθυμία ἡ ὁποία διατηρήθηκε γιὰ πολύ. Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ πολὺ ποὺ μπορεῖ νὰ πεῖ κάποιος εἶναι ὅτι εἶναι φυσιολογικὸ γιὰ μιὰ κοινωνία νὰ ὑπάρχει σὲ κάποιο, περιορισμένο βαθμὸ ἡ ὁμοφυλοφιλία.

Advertisements
This entry was posted in κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s