Ἀπολίτικο

Ὡραῖες αὐτὲς οἱ ἐκλογές.

Πιὸ ὡραῖοι ἀκόμη οἱ Ἀριστεροί. Διάφορες κατηγορίες τους. Οἱ ἐξαπατημένοι. Οἱ σοφιστές. Οἱ ΚΚΕ-σᾶς τὰ λέγαμε. Οἱ ἀπογοητευμένοι.

Ἡ Ἀριστερὰ ζεῖ ἀπὸ δύο πράγματα. Ἀπὸ τὴν ψύχωσή της νὰ πολιτικοποιεῖ ὁτιδήποτε καὶ ἀπὸ τὸ ἀντιδεξιὸ σύνδρομο.

Δὲν εἶναι πάντα καὶ τὰ δύο, ὁρισμένοι εἶναι τὸ ἕνα κι ἄλλοι τὸ ἄλλο. Καὶ βέβαια, ὅλοι ἔχουν Ἐχθρό, ὁ πόλεμος κατὰ τοῦ ὁποίου τοὺς δίνει δύναμη καὶ αἴσθημα εὐθύνης καὶ συναίσθηση τῆς ὑπεράνθρωπης ἀποστολῆς τους. Μόνο ποὺ στὴν Ἀριστερὰ τὸ ἀντιδεξιὸ σύνδρομο θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχει τελειώσει κάπου μεταξὺ 1981-1985. Ἀκόμη κι ὁ ἀγώνας κατὰ τῶν ναζιστῶν τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς (ἂν θυμᾶμαι καλά, δὲν ἤθελαν τὴν ἀπαγόρευσή της τὰ μεγάλα ἀριστερὰ κόμματα -κακῶς, φυσικά) θὰ ἦταν περιττὸς ἐὰν δούλευε καλὰ τὸ ἀστικοδημοκρατικὸ κράτος καὶ ἡ δικαιοσύνη του. Ἄλλωστε, ὁ ἀντιφασισμὸς δὲν εἶναι ἀποκλειστικὰ ἀριστερὸ γνώρισμα.

Ἡ ψύχωση μὲ τὴν πολιτικοποίηση τῶν πάντων: Γιὰ παράδειγμα, ἡ ἀπαλλοτρίωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ἢ ἡ φορολόγησή της (ὑποτίθεται ὅτι δὲν φορολογεῖται -δὲν ξέρω κάτι). Νὰ φορολογηθεῖ ὥστε νὰ συνεχίσει τὸ πολυπολιτισμικὸ πανηγύρι τῶν δεκαετιῶν τοῦ 1990 καὶ 2000, τὰ πράιντ, νὰ χρηματοδοτοῦνται οἱ ΜΚΟ, νὰ τρῶνε καλὰ οἱ ἀδιάφθοροι ἀριστεροὶ πανεπιστημιακοί. Γιὰ ποιὸ λόγο νὰ γίνονται ὅλα αὐτά;

Μεταξὺ τέτοιου κράτους (καὶ τέτοιων -ἀριστερῶν- πνευματικῶν ταγῶν του) καὶ Ἐκκλησίας, θὰ προτιμοῦσα νὰ πηγαίνουν τὰ λεφτὰ τῆς δεύτερης σὲ δραστηριότητες ποὺ ἐπιθυμεῖ ἡ ἴδια. Θὰ ἦταν πολὺ πιὸ παραγωγικό, γιὰ παράδειγμα, ἂν γινόταν μιὰ ἐπιτροπὴ ἱεραρχῶν καὶ λαϊκῶν (καὶ ἀριστερῶν -ἀρκεῖ νὰ εἶναι χριστιανοί) ποὺ θὰ ἐξέταζε τὴν λαϊκὴ ἀξιοποίηση τυχὸν ἐκκλησιαστικῶν ἐσόδων (συσσίτια, δημιουργία δουλειῶν, χρηματοδότηση οἰκογενειακοῦ ἐπιδόματος ἢ πληρωμῆς νεροῦ-ρεύματος σὲ φτωχούς).

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὴν τέχνη: Γέννημα-θρέμμα τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι τόσο ἡ στρατευμένη τέχνη τοῦ 20οῦ αἰώνα ὅσο καὶ ἡ μεταμοντέρνα φούσκα ποὺ «πρέπει νὰ προκαλεῖ» τοὺς «κανονικοὺς ἀνθρώπους» γιὰ νὰ τοὺς διαφωτίσει ἢ νὰ τοὺς χλευάσει. Αὐτὴ ἡ ἀντίληψη περὶ τέχνης πρέπει νὰ ἐξαφανιστεῖ. Ἡ ἐξατομίκευση γελοιοποίησε κάθε τι συλλογικό, ὅπως καὶ τὴν στρατευμένη τέχνη, ἐνῶ ἡ ὑποτιθέμενη πρόκληση τῆς μεταμοντέρνας τέχνης εἶναι ἁπλῶς ἐμετικὸ κακέκτυπο τῆς «πρόκλησης» ποὺ δῆθεν συνιστᾶ μιὰ διαφήμιση νέου ἀναψυκτικοῦ γιὰ τὸν τηλεθεατή.

Ἡ ἀριστερὰ καὶ ἡ μεγάλη ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό της: Τὸ ὅτι ὁ μέσος Δεξιὸς εἶναι αὐτὸ κι ἐτοῦτο κι ἐκεῖνο δὲν σημαίνει ὅτι ἡ Ἀριστερὰ κι ὁ μέσος ἀριστερὸς δὲν εἶναι ἀντίστοιχα διάφορα πράγματα. Ἂν οἱ δεξιοὶ δὲν μποροῦν, οἱ Ἀριστεροὶ ὄχι ἁπλῶς δὲν θέλουν ἀλλὰ νομίζουν ὅτι ἡ πολυμάθεια τοὺς κάνει καλύτερους, ἀνεκτικότερους, σωστότερους, ἱκανότερους. Λὲς καὶ δὲν ἔχουν λυθεῖ ἀπὸ τὸν καιρὸ τοῦ Ἡράκλειτου τέτοια «προβλήματα» . Λὲς καὶ ἡ τυφλὴ ζωικὴ ἐμπιστοσύνη τοῦ συντηρητικοῦ καὶ τοῦ δεξιοῦ πρὸς τὴν Παράδοση εἶναι πιὸ λαθεμένη ἢ χειρότερη ἀπὸ τὴν ἀριστερὴ πεποίθηση πὼς δὲν ὑπάρχουν λογικὰ καὶ γνωσιακὰ ἀδιέξοδα, τὴν ἀριστερὴ πεποίθηση πὼς ἡ γνώση σώζει καὶ κανεὶς δὲν εἶναι κακὸς ἀπὸ ἄγνοια, ἢ τὸ ἀριστερὸ δόγμα ὅτι ὁ χορτάτος καὶ μορφωμένος εἶναι πολιτισμένοι καὶ δὲν ἐγκληματοῦν. Ἐμένα οἱ Ἀριστεροὶ (ὅπως καὶ οἱ φιλελεύθεροι) μοῦ θυμίζουν μανδαρίνους. Θὰ στὰ φέρουν ἀπὸ δῶ, θὰ στὰ φέρουν ἀπὸ κεῖ, καὶ τὸ κουραστικότερο, συμπεριφέρονται λὲς καὶ ἡ ἐπιχειρηματολογία τους εἶναι σὰν τὰ μαθηματικά καὶ τὴ φυσική, λογικὴ καὶ πειθαναγκαστική.

Ὅσο γιὰ τὸ πολιτικὸ ἔνστικτο…ἄσ’το καλύτερα. Πράγματι, ὁ δεξιὸς (εἴτε κομματικὰ εἴτε ὡς αὐτὸς ποὺ ψηφίζει σωτῆρες) ἐνδιαφέρεται περισσότερο γιὰ τὸν Ἡγέτη, ζεῖ ἀκόμη στὸ Μεσαίωνα. Καὶ μετά, ἀνακαλύπτει ὅτι τὸν ἐξαπάτησαν, καὶ ξανὰ ἀπ’ τὴν ἀρχή, μὲ νέο Ἡγέτη. Ἀλλὰ ὁ Ἀριστερός; Δὲν μετατρέπει τὴ δημοκρατία σὲ συνδικαλιστικὲς σοφιστεῖες καὶ τρύκ; Δὲν εἶναι ὁ μάγος τῆς κάθε συνέλευσης, μάζωξης, συνεδρίασης; Μήπως τὸ πολιτικό του ἔνστικτο εἶναι ὑγιές; Ἡ πανέξυπνη καὶ ἀξεπέραστη Ἀριστερὰ δὲν συντάχθηκε (ὁ Ριζοσπάστης μιλοῦσε γιὰ Ἀλλαγὴ τὸ 1981) μὲ τὸ ΠΑΣΟΚ τῆς Ἀλλαγῆς, ὑποκύπτοντας στὸν ἀντιδεξιὸ συναισθηματισμό; Ἡ Ἀριστερὰ δὲν πανηγύριζε γιὰ τὸν Ἀγιατολὰχ Χομεϊνὶ ὥσπου αὐτὸς ἄρχισε νὰ κόβει χέρια, πόδια Ἀριστερῶν στὴν Περσία; Καὶ τώρα δὲν εἶναι πάλι ἡ Ἀριστερὰ ὑπὲρ τῶν Μουσουλμάνων στὴν Ἑλλάδα -γιατὶ πιστεύει ἡ δύστυχη ὅτι θὰ τοὺς προσηλυτίσει στὸν μαρξισμό; Ποτὲ δὲν εἶδα κάτι τὸ ἀνώτερο πολιτικὰ ὡς διαίσθηση σὲ ὅ,τι προέρχεται ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ ἢ εἶναι Ἀριστερό: μόνο τὴν ὄσφρηση ὅτι τὸ τάδε θέμα ἔχει -ὑποτίθεται- τὴν δείνα πολιτικὴ σημασία.

Advertisements
This entry was posted in πολιτικά and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s