Περὶ τῆς ἀπαγόρευσης τῶν ναζιστῶν.

Δυὸ χρόνια μετὰ τὴ δολοφονία τοῦ Π. Φύσσα ἀπὸ μέλη τῆς Χρυσῆς Αὐγῆς, καὶ μετὰ τὴν πρόσφατη ὁμολογία τοῦ ἀρχηγοῦ της ὅτι ἀναλαμβάνει τὴν πολιτικὴ εὐθύνη γιὰ τὴ δολοφονία τοῦ Π.Φ., ἂς ὑπενθυμίσω ὅτι τὰ δυὸ μεγαλύτερα ἀριστερὰ κόμματα ἔχουν ταχθεῖ κατὰ τῆς ἀπαγόρευσης τῆς Χ.Α.

Οἱ δικαιολογίες τοῦ ΚΚΕ εἶναι λογικοφανεῖς ἀλλὰ δὲν εὐσταθοῦν: Ἡ ἀπαγόρευση θὰ χρησιμοποιηθεῖ γιὰ τὴν μελλοντικὴ ἀπαγόρευση τοῦ ΚΚΕ.  Ἀλλὰ κάτι τέτοιο εἶναι θυματοποίηση (λὲς καὶ βρισκόμαστε στὰ 1975) κι ὄχι εὔλογη ἀνησυχία, κι οὔτε μπορεῖ νὰ χρησιμοποιεῖται τὸ παράδειγμα ἀνατολικοευρωπαϊκῶν χωρῶν μὲ φιλοναζιστικὴ πολιτικὴ παράδοση. Ὅσον ἀφορᾶ τὸ ἄλλο ἀριστερὸ κόμμα, τὸ Σύριζα, ὁ ἀντιφασισμὸς περιορίζεται στὴν ἀποδόμηση τῆς ἐθνοκρατικῆς ὑφῆς τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ τῆς ἑλληνικῆς ἐθνικῆς ταυτότητας, καὶ -μὲ κάποιες ἀτομικὲς ἐξαιρέσεις ὡς στάχτη στὰ μάτια- δείχνει πόσο ψευδεπίγραφος εἶναι.

Ἐν τῶ μεταξύ, οἱ κλασσικὲς κεντρο/ἀριστερὲς τακτικὲς ἔναντι τῶν ναζιστῶν, πέρα ἀπὸ τὰ παραπάνω, εἶναι οἱ ἑξῆς δύο: Εἴτε οἱ κεντρο/αριστεροὶ ἀπευθύνονται στοὺς «ἐξαπατημένους» ψηφοφόρους τῆς Χ.Α. γιὰ τοὺς ὁποίους πιστεύουν πὼς «δὲν ἔχουν καταλάβει ὅτι εἶναι ναζιστικὸ κόμμα». Εἴτε οἱ ἀριστεροὶ κάνουν τὰ κλασικὰ πανηγύρια τους, τὶς πορεῖες κ.ἄ., σὲ μιὰ ἐπίδειξη δύναμης, ἄρα ἐκφοβισμοῦ, «στὸ δρόμο».  Καὶ οἱ δύο τακτικὲς εἶναι ἀποτυχημένες. Ἡ πρώτη τακτικὴ δὲν ἀντιλαμβάνεται ὅτι ἀφενὸς οἱ ψηφοφόροι τῆς Χ.Α. κατ’ οὐσίαν, συνειδητὰ ἢ μή, δὲν δίνουν δεκάρα τσακιστὴ γιὰ τὸ ναζιστικὸ ἰδεολογικὸ περιεχόμενο καὶ τὶς βάσεις τῆς Χ.Α. (μὴν πῶ ὅτι οἱ ψηφοφόροι ἀπὸ ἀντίδραση ἐνδέχεται νὰ μετασχηματιστοῦν σὲ συνειδητὰ φιλοχιτλερικοὺς κι ἀπολογητὲς τοῦ γερμανικοῦ ἐθνικοσοσιαλισμοῦ), καὶ ἀφετέρου ὅτι πάντοτε ὑπῆρχε ἕνα ποσοστό ἀκροδεξιᾶς στὴν Ἑλλάδα τὸ ὁποῖο ἁπλῶς στὴν Μεταπολίτευση διοχετευόταν στὰ δυὸ μεγάλα κόμματα κι ἔτσι πέρναγε ἀπαρατήρητο. Ἡ δεύτερη τακτικὴ εἶναι ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου, γιατὶ ἡ πολιτικὴ ἐξουσία δὲν ἀποκτᾶται πλέον χάρη στὴν ἐπίδειξη δύναμης καὶ τὶς ἀψιμαχίες στὸ δρόμο ὅπως λ.χ. κατὰ τὸν Μεσοπόλεμο, καὶ παραγνωρίζει ὅτι ἡ μαρξιστικὴ-ἐπαναστατικὴ Ἀριστερὰ ἀποτελεῖ ἐπίσης φόβητρο ἢ εἶναι ἱστορικὰ ἀνεπιθύμητη (ἀποτυχία ΕΣΣΔ, παθολογικὸ μίσος τῆς Ἀριστερᾶς γιὰ τὸ ἔθνος) γιὰ τοὺς μετριοπαθεῖς συντηρητικοὺς μεσοαστοὺς καὶ «ὅπου φυσάει ὁ ἄνεμος» μικροαστοὺς ἀλλὰ καὶ τὶς φτωχότερες λαϊκὲς τάξεις.

Οἱ παραπάνω τάξεις (ἡ συντριπτικὴ πλειονότητα τῶν Ἑλλήνων) τὸ μόνο ποὺ διακρίνουν καὶ πιστεύουν εἶναι ἡ νομιμότητα καὶ νομιμοποίηση ποὺ παρέχει τὸ Κράτος καὶ ἡ κατεστημένη τάξη πραγμάτων σὲ ἕνα κόμμα καὶ σὲ μιὰ κατάσταση. Ἀντίθετα, μόνο ἡ ἀπαγόρευση καθιστᾶ ἀδύνατη τὴν προσέλκυση τοῦ κόσμου αὐτοῦ, ὁ ὁποῖος φοβᾶται τὴν ἀστικὴ «παρανομία» καὶ δὲν θὰ ἤθελε νὰ συντασσόταν μαζί της. Ἡ ἁπλὴ σιωπὴ (π.χ. μὲ τὴν ἀπαγόρευση νὰ δίνεται τηλεοπτικὸς χρόνος) σπάζει πανεύκολα, ἀκόμη καὶ μὲ τὴν ἐσκεμμένη παρέμβαση τῆς ἴδιας τῆς Χ.Α. («ἀρνητικὴ διαφήμιση» μέσω τῆς ἀποδοχῆς γιὰ πολιτικὴ εὐθύνη στὴ δολοφονία).

Ἂς ξανατονίσω, βέβαια (ὡς συμβουλὴ κι οὐδέτερο ἀξιολογικὰ ἂς διαβαστεῖ τὸ παρακάτω), ὅτι συνιστᾶ «Ἀριστερὰ τῶν Ἠλιθίων» ὁ ὁρισμὸς τῆς Ἀριστερᾶς βάσει τοῦ ἀντιφασισμοῦ ἢ τοῦ ἀντιδεξιοῦ συνδρόμου γιατὶ π.χ. ἀντιφασίστες ἦταν καὶ οἱ Γάλλοι (Ντὲ Γκώλ) καὶ Ἀγγλοσάξωνες πολιτικοὶ τοῦ Β’ Π.Π. μαζὶ μὲ τὰ πολιτικὰ συστήματά τους, καὶ γιατὶ ἡ μεταπολεμικὴ ἀποναζιστικοποίηση στὴ Δ. Γερμανία ἔγινε ἀπὸ μὴ ἀριστεροὺς πολιτικούς, ἀλλὰ καὶ γιατὶ πολὺ ἁπλὰ τὸ μονοπώλιο αὐτὸ χαρίζει τοὺς ἐκτὸς Ἀριστερᾶς στὸ ἀκροατήριο τῆς Χ.Α.

This entry was posted in πολιτικά and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s