Ἡ συνδιαχείριση μεταξὺ Ἀριστερᾶς καὶ Δεξιᾶς

Στὸ παραπάνω ἀπόσπασμα ἀπὸ γνωστὴ ταινία, δυὸ φίλοι πᾶνε νὰ ἀδειάσουν στὶς ἀκτὲς τοῦ Εἰρηνικοῦ τὴ στάχτη τοῦ φίλου τους, ποὺ ἀποτεφρώθηκε, ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ ἀέρας φυσάει κόντρα, ἡ στάχτη καταλήγει ὄχι στὴ θάλασσα μὰ στὰ μοῦτρα τοῦ φίλου ποὺ παρακολουθεῖ.

Προφανῶς, δὲν γίνεται κριτικὴ ἀπὸ μένα στὸ δικαίωμα κάποιου νὰ ἀποφασίζει ἂν θὰ ταφεῖ ἢ ἂν θὰ ἀποτεφρωθεῖ. Ἡ βαθιὰ ἱστορικὴ ἀμορφωσιὰ πολλῶν ἀπὸ ὅσους σήμερα ὑποστηρίζουν τὴν καύση τῶν νεκρῶν ἔχοντας ὡς κριτήριο τὴν ἀντιχριστιανικὴ πολεμικὴ ἀγνοεῖ ὅτι ἡ ταφὴ ἀντὶ τῆς καύσης κατὰ τὴν ἐποχὴ τοῦ ἀνταγωνισμοῦ ἀρχαίων θρησκειῶν καὶ Χριστιανισμοῦ (2ος-6ος μ.Χ. αἰώνας) δὲν θεωρήθηκε ὡς κομβικὸ κι ἀπόλυτο σημεῖο διαμάχης. Δηλαδή, ὑπάρχουν ἀπὸ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη (3ος αἰώνας) σαρκοφάγοι μὴ χριστιανῶν, ἀρχαιόθρησκων, οἱ ὁποῖοι ἐπέλεγαν τὴν ταφὴ ἀντὶ τῆς καύσης. Τὰ πράγματα δὲν εἶχαν ἀπολυτοποιηθεῖ ὥστε ὅποιος ἦταν μὴ χριστιανὸς ἢ ἀντιχριστιανὸς νὰ ἐπιλέγει τὴν καύση. Μόνο σήμερα, μετὰ ἀπὸ 17 αἰῶνες, παρανοεῖται ἢ μεγενθύνεται ἡ ἀντιχριστιανικὴ σημασία τῆς καύσης. Ἀλλὰ δὲν μὲ ἀφορᾶ κυρίως τὸ ζήτημα αὐτό. Δὲν εἶναι δηλαδή τὸ πρόβλημα τῆς ἀτομικῆς ἐπιλογῆς ἢ τῆς ἱστορικῆς παραπληροφόρησης τὸ κεντρικὸ στὴν ἀνάρτηση αὐτήν.

Τὸ πρόβλημα ποὺ προκύπτει εἶναι: Πρέπει νὰ σταματᾶ ὅλη ἡ συλλογιστικὴ σχετικὰ μὲ τὰ «Δικαιώματα» στὸ νομικὸ ἐπίπεδο, δηλαδὴ ἠθικὸ καὶ νόμιμο ταυτίζονται, ἢ εἶναι ἐπιτρεπτὸ καὶ ἐνδεχομένως ἀπαραίτητο νὰ γίνεται πολιτισμικὴ κριτικὴ στὴν δικαιωματοκρατία ἡ ὁποία θεωρεῖ ἀνούσια κάθε ἄλλη συζήτηση πέρα ἀπὸ τὴ σχετικὴ μὲ τὰ νομικὰ δικαιώματα;

Τὰ συμπεράσματα μὲ βάση τοὺς ἀριστεροφιλελεύθερους, ποὺ χαρῆκαν γιὰ τὴν καθιέρωση τῆς δυνατότητας γιὰ καύση τῶν νεκρῶν εἶναι τὰ ἑξῆς: Μὲ ἕνα ἄδικο ἢ δίκαιο καταμερισμό τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς μεταξὺ Ἀριστερᾶς καὶ Δεξιᾶς, ἡ ἱστορία κατέληξε στὰ παρακάτω.

Ἡ Ἀριστερὰ (θὰ) εἶναι ἁρμόδια γιὰ ὅ,τι εἶναι ἐνάντιο στὴ ζωὴ (ἐκτρώσεις), ὅ,τι σχετίζεται μὲ τὸ θάνατο (εὐθανασία, καύση νεκρῶν) καὶ τὴν μὴ γονιμότητα (ὁ ὁμοφυλοφιλικὸς γάμος (*))-παραγωγικότητα, δηλ. τὴν στασιμότητα, ἐν τέλει τὸν θάνατο καὶ τὴ λατρεία του.

Ἡ Δεξιὰ εἶναι ἁρμόδια γιὰ ὅλα τὰ ὑπόλοιπα, ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ κάποιος γλιτώνει τὴν ἔκτρωση μέχρι πρὶν ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ «δὲν ἀντέχει ἄλλο νὰ ζεῖ» (ὁπότε ξανὰ ἀναλαμβάνει ἡ Ἀριστερὰ εἰδικὰ στὴν δικαιωματοκρατικὴ ἐκδοχή της), δηλαδή: τὴν οἰκονομικὴ ἑρμηνεία κι ἐκμετάλλευση κάθε πράγματος, ὀργανικοῦ (ζωντανοῦ) κι ἀνόργανου, κινητοῦ κι ἀκίνητου, φυσικοῦ καὶ φτιαγμένου ἀπὸ ἄνθρωπο, ἐκμετάλλευση ὑπὲρ τῶν λίγων. Θὰ ὀργανώνει τὴ ζωὴ μὲ τρόπο τέτοιο ὥστε ἡ ἐκμετάλλευση κάθε πράγματος νὰ ὠφελεῖ τοὺς λίγους. Θὰ ὀργανώνει δηλαδὴ τὴ ζωή, κι ὄχι τὸ θάνατο (τὴν ἁρμοδιότητα τῆς Ἀριστερᾶς) μὲ τρόπο τέτοιο ὥστε νὰ δικαιολογεῖται καὶ νὰ προωθεῖται ἡ ὑλικὴ ἀνισότητα τῶν ἀνθρώπων.

Κοντολογίς, ἡ Ἀριστερὰ ἀναλαμβάνει τὸ πολιτιστικὸ τμῆμα τῆς ἐξιδανίκευσης τοῦ Θανάτου, ἐνῶ ἡ Δεξιὰ τὸ ὑλικὸ τμῆμα, τῆς μετατροπῆς τῆς ζωῆς σὲ ζωντανὸ θάνατο.

Ἡ κατανομὴ καὶ συνεργασία ἤδη ἔχουν παρελθὸν 40-50 χρόνων, καὶ αὐτὸ δείχνει ὅτι οἱ βάσεις εἶναι γερὲς καὶ δὲν θὰ ὑπάρξουν προστριβές ἀνάμεσα στοὺς ἑταίρους. Ἂν ἔτσι ἔχουν τὰ πράγματα, τότε ἂς μᾶς ἐπιτραπεῖ -θεωροῦμε ἄμεσα ἀπαραίτητο- τὸ νὰ εἴμαστε ἐνάντιοι καὶ  στὴν Ἀριστερὰ καὶ  στὴ Δεξιά.

(*) Ἄσε ποὺ τὸ καπέλωμα αὐτὸ δὲν λαμβάνει ὑπόψιν λ.χ. τοὺς χριστιανοὺς ὁμοφυλόφιλους, τοὺς ναζὶ ὁμοφυλόφιλους, τοὺς ἀπολίτικους ὁμοφυλόφιλους ἢ τοὺς ἐνσωματωμένους καταναλωτὲς ἢ ὅσους ὁμοφυλόφιλους δὲν γουστάρουν σώνει καὶ καλὰ νὰ γίνουν νοικοκυραῖοι καὶ νὰ παντρεύονται.

Advertisements
This entry was posted in πολιτικά, Αριστερά and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s