Γιὰ κάθε ἐποχὴ στὴν κάθε κόλαση

«Στοὺς δρόμους, τὶς νύχτες τοῦ χειμώνα, δίχως στέγη, δίχως ροῦχα, δίχως ψωμί, μιὰ φωνὴ ἔσφιγγε τὴν ξεπαγιασμένη καρδιά μου: «Ἀδυναμία ἢ δύναμη: Δύναμη, βέβαια, ἐσύ. Δὲν ξέρεις μήτε γιὰ ποῦ τραβᾶς μήτε γιατί πηγαίνεις, μπὲς παντοῦ, ἀποκρίσου σ’ ὅλα. Δὲν θὰ σὲ σκοτώσουν περισσότερο παρὰ σὰν νὰ ἤσουν πτῶμα.»

Τὸ πρωὶ εἶχα βλέμμα τόσο χαμένο κι ὄψη τόσο πεθαμένη ποὺ ὅσους συνάντησα ἴσως νὰ μὴν μὲ εἶδαν κάν»

Ὅσα χρόνια κι ἂν τὸ διαβάζω, εἶναι σὰν νὰ τὸ πρωτοδιαβάζω.

This entry was posted in ποίηση and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s