Ἡ ἀποτυχία τῆς ἀντιμνημονιακῆς σκέψης

Ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους δὲν πῆγε καλὰ ἡ ἀντίσταση τοῦ κοσμου κατὰ τὰ πέντε χρόνια Μνημονίου (2010-2015) εἶναι ὅτι στὰ μυαλὰ τοῦ κόσμου αὐτοῦ ὁ οἰκονομισμός ἦταν καὶ εἶναι τὸ κυρίαρχο ιδεολόγημα. Τὸ «φέρτε τὰ λεφτά μας πίσω».

Ἡ λογικὴ ποὺ μετρᾶ τὰ πάντα μὲ τὰ λεφτὰ κι ὄχι μὲ τὴ δικαιοσύνη. Δὲν παριστάνω τὸν ὑψιπετὴ ἰδεαλιστὴ ποὺ «δὲν τὸν νοιάζουν τὰ χρήματα» γιατὶ ἔχει. Ἀντίθετα.

Τὸ πρόβλημα στὰ μυαλὰ τῶν Ἑλλήνων στάθηκε ὅτι δὲν ἀντιλήφθηκαν τὸν παρασιτισμὸ 30-35 χρόνων καὶ ἔτσι δὲν ἀπαίτησαν ἡ ἐξάλειψή του νὰ γίνει κατ’ ἀναλογία καὶ μὲ δικαιοσύνη (οἱ περισσότερο πλούσιοι θὰ πληρώσουν περισσότερο κ.ο.κ.). Ἀντίθετα, ἀπαίτησαν τὴ διατήρηση ἑνὸς μοντέλου ποὺ δὲν μποροῦσε καὶ δὲν μπορεῖ νὰ διατηρηθεῖ.

Τὸ ζήτημα δὲν ἦταν ἁπλῶς ἂν ἡ Ἑλλάδα θὰ καταστεῖ φτωχὴ ἀλλὰ ἂν θὰ ζήσει δίκαια ἀκόμη καὶ ὡς φτωχή. Ὄχι τὸ ἂν θὰ μπορέσει νὰ διατηρήσει τὸ μοντέλο εὐημερίας ποὺ εἶχε ἀπὸ τὸ 1981 ἢ τὸ 1996. Ἡ ἐπιλογὴ ἀνάμεσα στὰ δύο δὲν ἦταν ἰδεολογική. Γιατὶ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐπέλεξαν ὅσους τοὺς ὑποσχέθηκαν «λεφτὰ ὑπάρχουν» (ΓΑΠ, Τσίπρας) σημαίνει ὄχι ἁπλῶς ὅτι εξαπατήθηκαν ἀλλὰ ὅτι θὰ συνεχίσουν νὰ ἐξαπατῶνται στὸ μέλλον.

Μιὰ δεύτερη συνέπεια εἶναι ὅτι -ἀφοῦ δὲν τὸ ἀντιλήφθηκε ὁ λαός-, αὐτοὶ ποὺ αντιλήφθηκαν πρῶτοι ὅτι ἡ Ἑλλάδα δὲν μπορεῖ νὰ παρασιτεῖ ἦταν τὰ γνωστὰ νεοφιλελεύθερα θινκ-τάνκ (ΜΜΕ, διανοούμενοι, πολιτικοὶ κ.ἄ.), ποὺ ἄρχισαν ἀπὸ τὰ 2010 τὴν (ἐπιτυχημένη) προσπάθεια γιὰ ἀπόδοση συλλογικῆς εὐθύνης, γιὰ κοινωνικὸ αὐτοματισμό, γιὰ μετατροπὴ τῆς Ἑλλάδας σὲ ἀνατολικοευρωπαϊκὴ ἢ τριτοκοσμικὴ χώρα ὅσον ἀφορᾶ τὰ ἐργασιακὰ δικαιώματα κ.ο.κ.

Φυσικά, μιὰ χώρα παρασιτική, ποὺ παράγει ὑπηρεσίες, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀλλάξει. Ἀλλὰ ὄχι μὲ τὸν τρόπο ποὺ οἱ νεοφιλελεύθεροι, οἱ κοινωνικοὶ δαρβινιστὲς κι οἱ εὐρωπαϊστὲς ζητοῦσαν καὶ ζητᾶνε. Ἀλλὰ μὲ δικαιοσύνη. Ποὺ δὲν εἶναι λ.χ. ἡ αὔξηση τῶν ἔμμεσων φόρων στὰ τρόφιμα, οἱ ὁποῖοι ἐπηρεάζουν τὸ ἴδιο καὶ τὸν φτωχὸ καὶ τὸν πλούσιο (τὰ παραδείγματα εἶναι ἄπειρα). Ἡ δικαιοσύνη εἶναι μιὰ ἔννοια, ποὺ γιὰ τὸν νεοφιλελεύθερο σημαίνει τὸ δίκαιο τοῦ ἐργοδότη, τοῦ τουρίστα, τοῦ καναλάρχη, τοῦ ἐργολάβου καὶ ἄλλων. Κι αὐτὴν τὴν ἔννοια κατάφεραν νὰ ἐπιβάλουν. Σὲ λίγο, οἱ μὴ προνομιοῦχοι θὰ ἀρχίσουν νὰ λένε «ἐκτελέστε αὐτὸν, ὄχι ἐμένα».

Τελείως εἰρωνικά, τὸν μεγαλύτερο κοινωνικὸ αὐτοματισμὸ πρόκειται νὰ φέρει στὴν Ἑλλάδα ἡ Αριστερά.

Ἀντὶ γι’ αὐτό, οἱ ἀντιμνημονιακοί, οἱ Ἀγανακτισμένοι, ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς πολιτικοὺς νὰ «πάρουν τὸ μνημόνιο καὶ νὰ φύγουν ἀπὸ δῶ». Λὲς καὶ ἂν ἔφευγαν, θὰ μᾶς ἐπιστρέφονταν τὰ λεφτά.

 Ἔπαιζαν στὸ γήπεδο τοῦ ἐχθροῦ. Κι ἔχασαν.

This entry was posted in πολιτικά, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s