Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, ἕνα ποίημα

Τά δάση ποὺ ὀνειρεύεσαι καίγονται τά χαράματα

φεύγουν οἱ φίλοι ἕνας-ἕνας, τούς παίρνει τό ἀσανσέρ

ἡ χλόη γίνεται ἄχυρο κι ἡ νιότη μνήμη χλόης

τά δάση πού ὀνειρεύεσαι καίγονται τά χαράματα

μπουζούκι καί μπετόν ἀρμέ – κάτω ἀπ’ αὐτή τήν μπότα

μεγαλώσαμε

ὅμως θέλω νά ξέρεις

δέν κλαίω δέν τραγουδώ δέν ἐλπίζω τίποτα

μόνο ἀποχαιρετάω τοῦτο τό χρυσάφι πού κυλάει χωρίς ἐπι-

στροφή

ἀπ’ τίς δικές μας φλέβες στά ξένα χρηματοκιβώτια

Advertisements
This entry was posted in ποίηση and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s