Γιὰ νὰ γίνουμε ταπεινοί

Μάριος Μαρκίδης, Γιὰ νὰ γίνουμε ταπεινοί

Γιά νά γίνουμε ταπεινοί θά ‘πρεπε νά ἀρκεστοῦμε στά ἐφηβικά

μας σφαιριστήρια.

Στό γκαρσόνι Νίκος

στή θερινή Ἁρμονία ὁποῦ ὁ Τώνης Μαρούδας σιγοντάριζε τόν

πασατέμπο

Μετά ἡ στάση τοῦ λεωφορείου κι ὁ δυστυχής Μιχάλης τῆς

παρέας μας νά χάνει γιά δευτερόλεπτα τό τελευταῖο

καί νά ὑποχρεοῦται ὡς ἐκ τούτου νά βγάλει τήν ἀθεόφοβη

ἀνηφόρα μέ ὀρθοπεταλιά-

Καίτοι εἰς Χριστόν βαπτισθείς

ἢτανε μέρες πού τόν κόλαζαν ὁ Τζέημς Ντίν κι ἡ Νάταλι

Γούντ

(μακαρίτες ἀμφότεροι σήμερα)

τελείωνε τά ἀγγλικά της καί τόν καλησπέριζε ἡ Νέλλη

Μά στά ζητήματα τῶν νηστειῶν ἦταν ἀμείλικτος.

Γιά νά γίνουμε ταπεινοί θά ’ πρεπε νά κάνουμε στή ζωή μας

το ράφτη, το μαραγκό, ἒστω τόν ταχυδρόμο

ν΄ ἀνεβαίνουμε τό ὡράριο μ’ ἓνα μονόξυλο τῶν Μοϊκανῶν

Νά σκάβουμε, νά ποτίζουμε , νά ἒχουμε τό χειμώνα χιονίστρες

νά παίζουμε καλούτσικα μπιλιάρδο,ν’ἀγαπάμε το παλιό παλτό

μας ἀπεριόριστα κι ἀναντικατάστατα, να ἀπευθυνόμα-

στε στόν πληθυντικό, νά ξέρουμε τή γεροντοκόρη φαρ-

μακοποιό πού εἶναι φιλενάδα τῆς μαμῆς μέ τ ’ὂνομά

της

Νά ἒχουμε χαγιάτι κι αὐλή στό σπίτι καί ἑορτάζοντας

συγγενεῖς

Νά λέμε παρών-

θέλεις στό Χαλάνδρι, θέλεις στό Θησεῖο, θέλεις στά

Ψηλαλώνια

στό Λιμανάκι τῆς Αγάπης πού μιά φορά χάσαμε τό ρολόι

μας

Νά μή ζητᾶμε τό λογαριασμό γιατί στό τέλος κι ἀκριβά

πληρώσαμε καί ταπεινοί δέν γίναμε.

Advertisements
This entry was posted in ποίηση and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s