Τὸ Πολυτεχνεῖο ζεῖ;

Ἡ Ἀριστερὰ ἔχει κάθε δικαίωμα νὰ πιστεύει ὅτι μιὰ μειονότητα λίγων Ἀριστερῶν ἀντιστάθηκε στὴ Χούντα. Στὶς πιὸ εἰλικρινεῖς στιγμές της παραδέχεται ὅτι ὁ κόσμος δὲν δραστηριοποιεῖτο κατὰ τῆς Χούντας εἴτε ἀπὸ φόβο εἴτε ἀπὸ ἀδιαφορία.

Αὐτὸ εἶναι ἀλήθεια, ἀλλὰ συνεπάγεται κι ὅτι ὁ κόσμος δὲν ἔβλεπε τὴ Χούντα ὡς (τόσο) κακὴ ὥστε νὰ χρειάζεται ἀντίσταση σὲ αὐτήν. Μόνο λίγοι γενναῖοι διακινδύνεψαν τὴ ζωὴ καὶ τὴ σωματική τους ἀκεραιότητα. Ἐπίσης συνεπάγεται ὅτι ὑπαρχει ὁ κίνδυνος –ποὺ δὲν ἀντιμετωπίζεται μὲ κηρύγματα καὶ «δημοκρατικὴ ἐπιμόρφωση»– ὁ κόσμος σὲ μιὰ νέου εἴδους δικτατορία νὰ φερθεῖ μὲ τὸν ἴδιο τρόπο.

Τὸ σύνθημα τῶν «Ἀγανακτισμένων», ὅτι «Ἡ Χούντα δὲν τελείωσε τὸ ’73» εἶναι ἀπὸ τὰ πιὸ ψεκασμένα συνθήματα ποὺ ξεστόμισαν. Ὅποιος δὲν μπορεῖ νὰ διακρίνει μιὰ μορφὴ καταπίεσης ἀπὸ τὴν ἄλλη, τὶς διαφορὲς καὶ τὸν βαθμὸ καταπίεσης ἕκαστης, δὲν ἔχει μέλλον. Καὶ πράγματι, οἱ «Ἀγανακτισμένοι» δὲν εἶχαν κανένα πολιτικὸ ἢ ἄλλο μέλλον. Σκόρπισαν στὰ τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα, μὲ τὴ βοήθεια, βέβαια, τῶν ἐπαγγελματιῶν ἐπαναστατῶν-ἀριστερῶν, τῶν ἀναρχικῶν μπάχαλων, καὶ τῶν νεοναζιστῶν.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, ἡ κύρια ἐκδοχὴ τῆς Ἀριστερᾶς, ἡ ὁποία κυβερνᾶ, σήμερα κάνει πράγματα ἀπίστευτα, καὶ ὁδηγεῖ τὸν κόσμο νὰ πιστέψει ὅτι ἡ Δημοκρατία εἶναι κακὸ πράγμα.  Ὄχι ἁπλῶς ἡ ἀστικὴ δημοκρατία, ἀλλὰ ἡ δημοκρατία ἐν γένει. Ἐπίσης, τὸν κάνει νὰ πιστεύει ὅτι ἡ Χούντα ἦταν ἀδιάφθορη -ἐνῶ δὲν ἦταν, ἀλλὰ ἦταν διεφθαρμένη ὣς τὸ μεδούλι κι ἁπλῶς δὲν ὑπῆρχε δημοσιοποίηση τῆς διαφθορᾶς της.

Ὅπως ἡ Δεξιὰ ψεύδεται ὅταν λέει ὅτι δὲν ὑπῆρξαν νεκροὶ τοῦ Πολυτεχνείου ἀλλὰ ὅλοι σκοτώθηκαν ἀπὸ ξένους πράκτορες οἱ ὁποῖοι δημιούργησαν καὶ τὰ γεγονότα, ἔτσι καὶ ἡ Ἀριστερὰ ψεύδεται ὅταν λέει ὅτι τὸ Πολυτεχνεῖο ἔφερε τὴν Δημοκρατία στὴν Ἑλλάδα. Γιατὶ ἡ Χούντα παρέδωσε τὴν ἐξουσία σὲ μὴ στρατιωτικοὺς ἐξαιτίας τῆς ἥττας στὴν Κύπρο καὶ ὄχι ἐξαιτίας τοῦ Πολυτεχνείου. Ἡ Κύπρος καὶ ὄχι τὸ Πολυτεχνεῖο ἔφεραν τὴ Δημοκρατία. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Γ’ Ἑλληνικὴ Δημοκρατία ἔπρεπε ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ νὰ θέσει τὸ ζήτημα τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς Κύπρου, ἂν χρειαστεῖ (καὶ) μὲ τὴ βοήθεια στρατιωτικῶν μέσων, ὅπως ἔκανε ἡ Γαλλικὴ Δημοκρατία γιὰ τὴν Ἀλσατία-Λωρραίνη στὰ 1871. Τὸ ὅτι ἡ Γ’ Ἑλληνικὴ Δημοκρατία δὲν ἔθεσε ζήτημα ἀπελευθέρωσης τῆς Κύπρου ἀλλὰ συνέχισε ἔμμεσα τὴν πολιτικὴ τῆς Χούντας ἦταν οἰωνὸς γιὰ τὴν μεταπολιτευτικὴ πορεία της: ἰδιωτεία, παραίτηση, ζαμανφουτισμός, καὶ «Ἡ Εὐρώπη μᾶς φυλάει τὰ σύνορα καὶ μᾶς θρέφει».

Ἐπίσης, ἡ Ἀριστερὰ δὲν παραδέχεται ὅτι ὁ Γεώργιος Παπαδόπουλος εἶχε τὶς ἴδιες ἀντιλήψεις μὲ τὴν Ἀριστερὰ ὅσον ἀφορᾶ τὴν Τουρκία. Ὁ Παπαδόπουλος ἦταν ὑπέρμαχος ὄχι ἁπλῶς τῆς ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας ἀλλὰ καὶ ὁραματιζόταν τὴν Ἑλληνοτουρκικὴ Ὁμοσπονδία. Τὰ ἴδια δὲν λέει ἡ Ἀριστερά, ἀπὸ κεντροαριστεροὺς ὣς ἀναρχικούς; Γι’ αὐτὸ κι ὁ Παπαδόπουλος, δηλαδὴ ἡ μετεμφυλιακὴ Ἀκροδεξιά, ἀπέσυρε τὸν Δεκέμβρη τοῦ 1967 τὴν ἑλληνικὴ μεραρχία (10.000 ἄνδρες) ἀπὸ τὴν Κύπρο ἀφήνοντας τὸ νησὶ ἀπροστάτευτο σὲ μελλοντικὴ τουρκικὴ εἰσβολή.

Νά ἕνα παράδειγμα τοῦ γιατὶ στὴν Ἑλλάδα ἡ διαμάχη Ἀριστερᾶς (κι ἀναρχικῶν-ἀντιφασιστῶν) καὶ Ἀκροδεξιᾶς εἶναι -σὲ καίρια ζητήματα- ψεύτικη, φανταστικὴ καὶ κατασκευασμένη.

Ἡ Ἀριστερὰ σήμερα στὶς ἀφίσες της γιὰ τὸ Πολυτεχνεῖο πετσοκόβει τὶς ἑλληνικὲς σημαῖες, γιὰ νὰ ἀποκρύψει τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἐξεγερμένοι φοιτητὲς δὲν ἦταν ἐνάντιοι στὴν ἑλληνικὴ ἐθνικὴ ταυτότητα. Τὸ ἀντίθετο, ἤθελαν νὰ πείσουν τὴν κοινωνία καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ἀπέρριπταν τὴν ἑλληνικὴ σημαία. Ὅσοι σήμερα τὴν ἀπορρίπτουν, δὲν ἔχουν κανένα μέλλον. Θὰ εἶναι γιὰ πάντα περιθωριακοί, καὶ τὸ μέγιστο ποὺ θὰ εἶναι σὲ θέση νὰ κάνουν εἶναι νὰ προσπαθοῦν νὰ τσατίζουν τὴν πλειονότητα καίγοντας ἑλληνικὲς σημαῖες. Δὲν θὰ τὴν κερδίσουν, ὅμως, ἰδεολογικὰ ποτὲ χρησιμοποιώντας τέτοιον τρόπο. Ἡ Ἀριστερὰ ποὺ ἀφαιρεῖ ἀπὸ τὶς ἀφίσες γιὰ τὸ Πολυτεχνεῖο τὴ σημαία λίγο διαφέρει ἀπὸ ὅσους τὴν καῖνε -καὶ θὰ ἔχει, δυστυχῶς, τὸ ἴδιο πολιτικὸ μέλλον μὲ αὐτούς.

Ἔτσι, ἡ Ἀριστερὰ ποὺ ὀρθὰ διαπίστωσε ὅτι ἡ ἴδια κι ὄχι ἄλλος ἔκανε τὸ Πολυτεχνεῖο (καὶ καλὰ ἔκανε ποὺ τὸ ἔκανε) θὰ καταλήξει νὰ προετοιμάσει τὸν κόσμο σὲ μιὰ νέα μαφιόζικη ψευτοδικτατορία ἢ ψευτοδημοκρατία μὲ συγκυβέρνηση νεοφιλελεύθερων, μαφιόζων καὶ ναζιστῶν. Τὸν ἴδιο βαθμὸ εὐθύνης ἔχει καὶ ἡ δῆθεν ἀκλόνητη στὶς ἀρχές της ὑπόλοιπη Ἀριστερά, ποὺ εἴτε σὰν βλάκας εἶχε δεχτεῖ νὰ μπεῖ (ὡς τμῆμα τοῦ ΣΥΡΙΖΑ) στὴ φάκα τῆς «ἐδῶ καὶ τώρα» ἀριστερῆς διακυβέρνησης, στὶς ἀρχὲς τοῦ 2015, εἴτε σὰν Βούδας προφητεύει ὅτι ἂν δὲν ἀνατραπεῖ ὁ καπιταλισμός (δηλαδή, ἡ Ἑλλάδα τῶν 10 ἑκατομμυρίων θὰ συμβάλλει ἀποφασιστικὰ στὴν παγκόσμια ἀνατροπή του) δὲν ἔχει νόημα κανένας ἀγώνας.

This entry was posted in πολιτικά, Χωρίς κατηγορία, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s