«Ἀγαπητὲ ΓΚΙΑΟΥΡΗ» ἤ: «Χρειάζεται μιὰ (κάποια) πίστη γιὰ νὰ συνδιαλλαγεῖς μὲ μιὰ ἄλλη πίστη ἢ γιὰ νὰ τὴν ἀντιμετωπίσεις»

Ἕνα ἐνδιαφέρον ἄρθρο μὲ τίτλο Paris and the fall of Rome

Ἡ σύγκριση –ποὺ κάνει τὸ ἄρθρο– τῆς πτώσης τῆς Δυτικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας μὲ τὴν σταδιακὴ εἰρηνικὴ ἅλωση καὶ πτώση τῆς Εὐρώπης σήμερα, εἶναι ἀναπόφευκτη. Στὸ ἄρθρο ὅμως ξεχνιέται τὸ ἀντιπαράδειγμα: Ἡ Ἀνατολικὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία δὲν ἔπεσε ἐξαιτίας τῶν Γότθων καὶ τῶν Ἀράβων. Γι’ αὐτὸ καί, θέλουν-δὲ-θέλουν, κάποια στιγμὴ ὅλοι θὰ ἀναζητήσουν τὶς αἰτίες τῆς διάρκειάς της. Καὶ θὰ τὶς ἀναδείξουν. Ἀκόμη καὶ οἱ (σὲ εἰσαγωγικὰ) «Γκιαούρηδες»: Δηλαδή, οἱ Δυτικοὶ καὶ (στὴν Ἑλλάδα) ἐκδυτικισμένοι οἱ ὁποῖοι «μισοῦν ὅλες τὶς θρησκεῖες [γιατὶ «ὅλες τὸ ἴδιο εἶναι»]» καὶ «θέλουν νὰ ζήσουν τὴ ζωή τους ὅπως τοὺς ἀρέσει». Οἱ ἴδιοι δὲν αὐτοχαρακτηρίζονται, βέβαια, ὡς «Γκιαούρηδες». Ὅμως, οἱ Τζιχαντιστὲς τοὺς θεωροῦν τέτοιους· ἀντικειμενικά, τὴν ἴδια σημασία ἔχει ἡ ἄποψη τοῦ ὑποκειμένου γιὰ τὸν ἑαυτό του μὲ τὴν ἄποψη ποὺ ἔχουν οἱ ἐχθροί του γιὰ αὐτόν. Ἡ ἀνακοίνωση τοῦ Ἰσλ. Κράτους λίγο-πολὺ ἔτσι τοὺς θεωρεῖ, καὶ ἡ μοίρα τους θὰ εἶναι ἡ μοίρα τοῦ γκιαούρη.

Λοιπόν, ἀγαπητοὶ «Γκιαούρηδες», ἡ Ἐλευθερία εἶναι ἕνα πλαίσιο κι ὄχι ἕνα περιεχόμενο (γι’ αὐτὸ καὶ οἱ Μουσουλμάνοι στὴ Δύση, ἐν Ἐλευθερία ἐπιλέγουν τὸ Ἰσλὰμ). Ὁ Καστοριάδης εἶχε γράψει ὅτι προσπαθοῦμε (=προσπαθοῦνε, στὴ Δύση) νὰ πείσουμε τοὺς Ἄραβες νὰ ἀνταλλάξουν τὸ Κοράνι μὲ τὴ Μαντόνα. Αὐτὸ ἁπλά, Δὲν Γίνεται, μᾶς τὸ λέει. Ἀλλὰ κι ἂν θελήσει κάποιος νὰ πολεμήσει μιὰ πίστη πρέπει νὰ διαθέτει μιὰ πίστη σὲ ἕνα περιεχόμενο -ὄχι πίστη σὲ ἕνα πλαίσιο. Γιὰ νὰ τὴν ἀντιτάξει. Ἡ θεοποίηση τοῦ κώλου, τῶν νυχιῶν καὶ τῆς μάσας μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα ἀναφαίρετο, φιλοσοφικά, δικαίωμα, ἀλλὰ δὲν εἶναι ὡς περιεχόμενο ἱκανὴ νὰ ἑλκύσει / προσηλυτίσει ἢ νὰ καταπολεμήσει μιὰ ἄλλη ἀκλόνητη πίστη, εἰδικὰ ὅταν αὐτὴ ἡ ἄλλη πίστη εἶναι ἐπιθετική.

Ἂν ἡ Ἐλευθερία εἶναι πλαίσιο μέσα στὸ ὁποῖο βάζεις ὅ,τι θέλεις, κι ἂν ἡ πίστη ὁρισμένων δυτικῶν Γκιαούρηδων (ὁ Μαρξισμὸς) κράτησε μόνο 1,5 αἰώνα καὶ ἔπειτα ἀπονεκρώθηκε, τότε αὐτὸ ποὺ πάει ἡ Δύση νὰ κάνει, νὰ πολεμήσει τὸ Ἰσλὰμ «στὸ ὄνομα τῆς Ἐλευθερίας [τοῦ κόλου καὶ τῶν νυχιῶν, γιὰ νὰ μὴν πῶ στὸ ὄνομα τῆς εὐθανασίας καὶ τῆς ἔκτρωσης καὶ γενικὰ στὸ ὄνομα τοῦ δικαιώματος στὴ θανατοφιλία]» δὲν ἔχει ἐπιτυχία οὔτε μία στὸ τρισεκατομμύριο. Σκότωσαν τὸν Μπὶν Λάντεν καὶ προέκυψε τὸ Ἰσλαμικὸ Κράτος.

Σταυροφόροι χωρὶς Σταυρό, καὶ λοιποὶ Γκιαούρηδες, δὲν ἔχετε μέλλον.

Langueur
Je suis l’Empire à la fin de la décadence,
Qui regarde passer les grands Barbares blancs
En composant des acrostiches indolents
D’un style d’or où la langueur du soleil danse.

L’âme seulette a mal au coeur d’un ennui dense.
Là-bas on dit qu’il est de longs combats sanglants.
O n’y pouvoir, étant si faible aux voeux si lents,
O n’y vouloir fleurir un peu cette existence !

O n’y vouloir, ô n’y pouvoir mourir un peu !
Ah ! tout est bu ! Bathylle, as-tu fini de rire ?
Ah ! tout est bu, tout est mangé ! Plus rien à dire!

Seul, un poème un peu niais qu’on jette au feu,
Seul, un esclave un peu coureur qui vous néglige,
Seul, un ennui d’on ne sait quoi qui vous afflige !

This entry was posted in Ισλάμ, Χωρίς κατηγορία, θρησκεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s