Ὁ Θωμᾶς Κοροβίνης θρηνεῖ τὴν Ἅλωση

Ὄχι ἀκριβῶς.

Βασικά, παρουσιάζει στίχους Τούρκων ποιητῶν οἱ ὁποῖοι ἐκφράζουν τὴ λατρεία τους πρὸς τὴν πόλη ποὺ κατέκτησαν οἱ πρόγονοί τους.

tourkolagnoi

Θὰ περίμενε κάποιος ὅτι, ἀντίστοιχα καὶ κάπου στὴν Κωνσταντινούπολη, Τοῦρκοι ποιητὲς καὶ μουσικοὶ ἀπαλλαγμένοι ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ἐθνικισμὸ θὰ τραγουδοῦν -σὲ ἀντίστοιχα ἀτμοσφαιρικὰ μπαράκια- ἑλληνικοὺς θρήνους γιὰ τὴν Ἅλωση. Ὥστε νὰ διατρανώνεται καὶ στὶς δυὸ χῶρες, κι ὄχι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνιμα στὴν μία ἐξ αὐτῶν, ἡ διάθεση νὰ βιώσει κάποιος τὴν Ἱστορία μὲ τὴν ὁπτικὴ τῶν «ἐθνικῶν ἐχθρῶν» του. Καὶ νὰ ἀποδεικνύεται ὅτι ὑπάρχει, ἔστω καὶ «γιὰ δεῖγμα», ἕνας ἐναλλακτικὸς τρόπος νὰ ἀντιμετωπίζουν Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι τὸ παρελθόν.

Ἀλλὰ μόνο ἂν κάποιος ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα ἦταν ἀφελὴς θὰ πίστευε πὼς ὑπάρχουν Τοῦρκοι ἄφρονες ἢ συμμεριζόμενοι τὴν ἰδεολογία τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ἐθνικιστὲς καὶ ἰσλαμιστὲς ἢ ἀντιεθνικιστὲς καὶ «κοσμοπολίτες», ποὺ σκοπεύουν νὰ βγάλουν τὰ ματάκια τοῦ ἔθνους τους. Τὸ ὁποῖο ὑπεραγαπᾶνε, καί, ἔτσι, δὲν ἔχουν καμμία διάθεση νὰ καταγγείλουν ἢ ἔστω νὰ παραδεχτοῦν τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἔχτισαν τὴν πατρίδα τους, στὴ Μικρὰ Ἀσία, ἁρπάζοντας τὶς πατρίδες Ἀρμενίων, Ἑλλήνων καὶ Κούρδων ἀπὸ τὸ 1071 καὶ μετά (κι ὄχι ἁπλῶς ἀπὸ τὸ 1922). Ὅτι εἶναι οἱ θύτες ποὺ δὲν ἔχουν πατρίδα παρὰ μόνο ἐκεῖνες τῶν θυμάτων τους, τὰ ὁποῖα ὑπέστησαν ἀπὸ τὸν 11ο αἰώνα τὶς τουρκικὲς ἐπιδρομές.

Ἄλλωστε, ὁ Κοροβίνης διακηρύσσει ὅτι οἱ σημερινοὶ Τοῦρκοι εἶναι ἀπόγονοι ἐκείνων ποὺ κατέλαβαν τὴν Μικρασία καὶ έδιωξαν ἢ εξόντωσαν ἢ ἐξισλάμισαν μὲ τὴ βία τοὺς 8-10 ἑκατομμύρια ἑλληνόφωνους χριστιανοὺς κατοίκους της. Ταυτίζει τοὺς σημερινοὺς Τούρκους μὲ τοὺς τοτινοὺς ἀποδεχόμενος αὐτὸ τὸ ὁποῖο οἱ Ἕλληνες φίλοι του δῆθεν ἀντιεθνικιστὲς ἀρνοῦνται στοὺς Ἕλληνες: τὴν ἐθνικὴ συνέχεια -λόγω τῆς φιλοσοφικῆς κι ἐπιστημονικῆς ἀσυνέπειας ποὺ ἐγγενῶς ἔχει ἡ κοσμοαντίληψή τους.

Κι αὐτὰ τὰ γράφει ἕνας ἄνθρωπος -ἐγώ- ὁ ὁποῖος ἀκούει ὀθωμανικὴ μουσικὴ χωρὶς ἐθνικιστικὲς παρωπίδες ἢ ἀντιεθνικιστικὲς προσδοκίες κι ὀνειρώξεις.

Ὅταν οἱ «ἀντιεθνικιστὲς» τῆς Ἑλλάδας πείσουν τοὺς φίλους τους τούρκους δῆθεν ἀντιεθνικιστὲς νὰ ἀκοῦν βυζαντινὴ κοσμικὴ ἢ θρησκευτικὴ μουσικὴ χωρὶς νὰ παθαίνουν τρέμουλο, τὰ ξαναλέμε.

Υ.Γ.

Ἀναρωτιέμαι ἂν ἀπαγγέλθηκε τὸ ποίημα 857 τοῦ τιτάνιου τούρκου Ἀριστεροῦ Ναζὶμ Χικμὲτ ἢ ἂν ἀποσιωπήθηκε.

 

Advertisements
This entry was posted in 1453, πολιτικά, Ελλάδα, Τούρκοι and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s