Σύμφωνο συμβίωσης

Δὲν θὰ μπῶ στὴν οὐσια. Θὰ μείνω περισσότερο σὲ ζητήματα ἐσωτερικῆς συνοχῆς τῆς ἐπιχειρηματολογίας κάποιων ὑπερασπιστῶν τοῦ συμφώνου συμβίωσης μεταξὺ ὁμόφυλων.

Γνωστὴ συγγραφέας, ἀριστερὴ καὶ ἀμείλικτη πολέμια τῆς πατριαρχίας, ποὺ δὲν χάνει στιγμὴ νὰ καταγγέλει τὴν ρίζα τοῦ κακοῦ ὅλων τῶν πραγμάτων, τὴν οἰκογένεια καὶ τὴν πατριαρχία, σὲ κείμενά της ὑποστηρίζει τὴν ἄποψη ὅτι ὁ γάμος εἶναι μιὰ ἀστικὴ σύμβαση, μιὰ φρικτὴ καταπίεση. Ὅπως καὶ ἡ οἰκογένεια. Ἔρχεται κατὰ νοῦ στὸν καθένα ἡ ἄποψη τῶν πρώτων χρόνων τῆς ΕΣΣΔ, ὅτι τὰ παιδιὰ θὰ πρέπει νὰ ἀναθρέφονται ἀπὸ τὴν κοινότητα δίχως διακρίσεις μεταξὺ βιολογικοῦ γονέα καὶ λοιπῶν μελῶν τῆς κοινότητας. Γιατὶ ἡ βιολογικὴ κοινότητα δὲν σημαίνει τίποτα. Δὲν τὰ λέει ὡς τσιτάτα, τὰ ἔχει ἀφομοιώσει ἀπόλυτα.

Ἡ ἴδια ὅμως, τελικά, γιὰ λόγους ἀνθρωπισμοῦ καταλήγει ὅτι «η εναλλακτικη τού «συμφωνου συμβιωσης» ειναι μου φαινεται η πιο ενδιαφερουσα λυση«. Ἄξιο προσοχῆς: ὄχι τοῦ συμφώνου συμβίωσης ὅπως θὰ τὸ ἤθελε ἡ ἴδια (βλ. παρακάτω) ἀλλὰ τοῦ μονογαμικοῦ συμφώνου συμβίωσης ὅπως τὸ θέλει ἡ κυβέρνηση.

Πῶς γίνεται ἀπὸ τὴν μαρξιστικὴ ἄρνηση τῆς οἰκογένειας (ἀκόμη καὶ μιᾶς φαντασιακῆς οἰκογένειας -κλάσματος τῆς κοινωνίας- τὴν ὁποία ἐπιλέγει κανεὶς τελείως αὐθαίρετα κι ἀνεξάρτητα ἀπὸ βιολογικοὺς παράγοντες) νὰ καταλήγει κάποιος στὴν ἀποδοχή της; Μέσω τῆς ἀνθρωπιστικῆς γέφυρας. Πολλοὶ τὴν περπατοῦν, καὶ νομίζουν ὅτι εἶναι κομμουνιστὲς ἐνῶ εἶναι φιλελεύθεροι ἀνθρωπιστές. Γιατὶ, εἴτε εἶσαι ὑπέρ τῆς ἀντικατάστασης τῆς βιολογικῆς (*) οἰκογένειας ἀπὸ κοινόβια, βρεφικοὺς σταθμοὺς κ.λπ. εἴτε εἶσαι φιλελεύθερος ἀνθρωπιστὴς ὑπὲρ τῆς ἀντικατάστασης τῆς βιολογικῆς οἰκογένειας ἁπλῶς ἀπὸ μιὰ ἄλλη, φαντασιακή, οἰκογένεια -πάλι οἰκογένεια ὅμως, κλάσμα τῆς κοινωνίας-, «προϊὸν ἐλευθερίας«, ποὺ βασίζεται στὸ «δικαιωμα, ανεξαρτητως φυλου ή ερωτικων προτιμησεων, να υπογραψουμε ενα χαρτι για το ποιον θελουμε να ’χουμε συγγενη – αυτο μόνο : ενα χαρτι απολυτα εγκυρο, που να ’χει ισχυ νομου και που να μην μπορει κανενας να το προσβαλει». Κοντολογίς, μιλᾶμε γιὰ Μέγα Χαρτοβασίλειο.

Ἐννοεῖται ὅτι οἱ «πρωτότυπες ἰδέες» τοῦ Μάρξ, τοῦ Ἔνγκελς καὶ τῶν πρώτων σοβιετικῶν κυβερνήσεων (δεκαετία τοῦ 1920) εἶναι τόσο καινούργιες ὅσο εἶναι ἡ πλατωνικὴ θεωρία τῆς κοινοκτημοσύνης γυναικῶν καὶ παιδιῶν ἢ ἡ σπαρτιατικὴ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν μὲ τὴ μεταφορά τους καὶ διαβίωση ἀπὸ τὰ ἑπτὰ ἔτη καὶ μετὰ σὲ κοινὰ στρατόπεδα μακριὰ ἀπὸ τοὺς βιολογικοὺς γονεῖς. Γιατὶ αὐτὰ προτείνει ὁ Πλάτων. Ἡ μόνη διαφορὰ ἔγκειται στὸ συνολικὸ κοινωνικὸ καθεστώς. Ὁ Πλάτων ἐπιδιώκει μιὰ κοινωνικὴ ἱεραρχία (μὲ λίγα στοιχεῖα κοινωνικῆς κινητικότητας ἀπὸ κάστα σὲ κάστα, κυρίως κατὰ τὴν παιδικὴ ἡλικία) ἐνῶ οἱ Μαρξιστὲς τὴν κοινωνικὴ ἰσότητα. Κατὰ τὰ ἄλλα, ὁ Πλάτων προχωρεῖ τόσο πολὺ -καὶ τόσο περισσότερο σὲ σχέση μὲ τοὺς Μαρξιστές- στὴν ἐξάλειψη τῆς πυρηνικῆς οἰκογένειας (στὴν Πολιτεία), ὥστε γράφει ὅτι τὰ παιδιὰ δὲν θὰ πρέπει κἂν νὰ μποροῦν νὰ ξέρουν ποιὸς εἶναι ὁ βιολογικός τους γονιὸς ὥστε νὰ μὴν ὑπάρχουν προτιμήσεις καὶ διαιρέσεις μέσα στὴν πλατωνικὴ ἰδανικὴ κοινωνία.

Δὲν χρειάζονται πολλὲς ἱστορικὲς γνώσεις γιὰ νὰ ξέρει κάποιος ὅτι ἡ πλατωνικὴ πρόταση περὶ οἰκογένειας δὲν ἐφαρμόστηκε ποτέ, καὶ ὅτι ἡ μόνη προγενέστερη ὅμοια μὲ τὴν πλατωνικὴ πρόταση στὸ δυτικὸ πολιτισμὸ ἦταν ἡ λακωνική. Ἀλλὰ ἐκείνη ἦταν ἄκρως μιλιταριστική, καὶ ἄλλωστε αὐτὸς ὁ σκοπὸς τῆς κοινῆς ἀνατροφῆς τῶν παιδιῶν μακριὰ ἀπὸ τοὺς βιολογικοὺς γονεῖς: ἡ δημιουργία στρατιωτῶν. Μετὰ τὸν Πλάτωνα, ἔχουμε τοὺς Γενίτσαρους τῶν Ὀθωμανῶν, πάλι γιὰ στρατιωτικοὺς λόγους ἀλλὰ ἐδῶ τὸ ξερίζωμα ἀπὸ τὸ βιολογικὸ γονιὸ ἦταν βίαιο.

Στὴν ΕΣΣΔ μετὰ ἀπὸ μιά, μιάμιση δεκαετία πειραματισμοῦ, ἐπανῆλθαν σὲ ἰσχὺ οἱ νόμοι ποὺ προστατεύουν τὴν πυρηνικὴ ἑτεροφυλικὴ οἰκογένεια. Μπορεῖ κάποιος νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι ἡ σοβιετικὴ ἀλλαγὴ ἔγινε «ἐξαιτίας ἑνὸς παρανοϊκοῦ δικτάτορα»· ὅμως, ἡ ἀτομικιστικὴ καὶ ψυχολογίστικη («αὐταρχικός/ψυχωτικὸς ἡγέτης») αὐτὴ ἐξήγηση («σταλινισμός», ὁ ἀποδιοπομπαῖος τράγος καὶ ἄλλοθι κάθε ριζοσπάστη Μαθητευόμενου Μάγου) δὲν συνάδει μὲ τὶς κατὰ τὰ ἄλλα περισπούδαστες ἀναγωγὲς ὅλων τῶν ἀπόψεων καὶ κοινωνικῶν πρακτικῶν σὲ κοινωνικὰ αἴτια. Θὰ ἦταν πολὺ πιὸ συνεπὲς ἂν ἀπέδιδε κάποιος τὴν ἀλλαγὴ αὐτὴ στὴν ἔντρομη διαπίστωση τῆς σοβιετικῆς ἐξουσίας ὅτι τὰ πειράματα τῶν πρώτων σοβιετικῶν χρόνων ὁδηγοῦσαν σὲ δημογραφικὴ παρακμὴ καὶ συναφὴ οἰκονομική, στρατιωτικὴ κ.λπ. ἀδυναμία ἔναντι γειτονικῶν κρατῶν. Ἐνδεικτικά, ἂς ἀναφερθεῖ ὅτι ὁ Κεμὰλ Ἀτατούρκ, ἐνῶ εἶχε ἀρχικῶς ὑποστηρίξει τάσεις περιορισμοῦ τῆς παραδοσιακῆς τουρκοϊσλαμικῆς οἰκογένειας χάριν τῶν δυτικῶν ἐλευθεριῶν, κατόπιν καὶ τουλάχιστον γιὰ λόγους δημογραφικοὺς ἐπέτρεψε (ἀνεπίσημα τουλάχιστον) σὲ διάφορα ζητήματα τὴν καταστρατήγηση τοῦ ἐλβετικοῦ ἀστικοῦ καὶ οἰκογενειακοῦ δικαίου τὸ ὁποῖο εἶχε εἰσαγάγει στὴν Τουρκία. Παραδείγματα ποὺ προοιωνίζουν τὸ ἀποτέλεσμα ὁποιουδήποτε ἀντίστοιχου μελλοντικοῦ ἐγχειρήματος στὸν δυτικὸ πολιτισμό.

Ὥστε διαβλέπει κάποιος ὅτι ὅσον ἀφορᾶ τὴν οἰκογένεια οἱ Ἀριστεροὶ κι Ἀναρχικοὶ (οἱ βέροι) εἴτε κατουσίαν ἐναντιώνονται στὰ ἱερὰ κείμενά τους (υἱοθετώντας τὶς προτάσεις γιὰ κάποιου εἴδους σύμφωνο συμβίωσης εἴτε αὐτὸ σχετίζεται μὲ τὸ βιολογικὸ παράγοντα εἴτε εἶναι ἐντελῶς ἀποσυσχετισμένο μὲ αὐτον καὶ ἀποκλειστικὰ φαντασιακό) εἴτε τὰ ἀποδέχονται ἀποδεχόμενοι ἀσυναίσθητα μιὰ πανάρχαια μιλιταριστικὴ καὶ ἱεραρχικὴ παράδοση (Λακεδαιμονία, Ὀθωμανοί), ποὺ μόνο τὴν κοινωνικὴ ἰσότητα δὲν μπορεῖ νὰ ἐγγυηθεῖ πὼς θὰ ἐμπεδώσει. Ἐκτὸς κι ἂν μιλᾶμε γιὰ (τάχα) ἐξισωτικὲς ὁλιγομελεῖς φυλὲς τοῦ Ἀμαζονίου καὶ τῆς Σαχάρας κι ὄχι γιὰ τὶς πολύπλοκες ἰνδοευρωπαϊκὲς κοινωνίες μὲ διαφορετικὸ βαθμὸ πολιτισμοῦ.

Ἀσφαλῶς, οἱ ὁμοφυλόφιλοι θὰ ἔπρεπε νὰ ἔχουν τὸ δικαίωμα νὰ ἀναθέτουν στὸν σύντροφό τους καὶ ὄχι στοὺς βιολογικοὺς συγγενεῖς τὰ περιουσιακά, ἰατρικὰ κ.λπ. ἀτομικά τους ζητήματα. Ἀσφαλῶς, ὁ ἐξευτελισμὸς τοῦ/της συντρόφου τους ἀπὸ τὴ βιολογικὴ οἰκογένειά του/της θὰ ἔπρεπε νὰ ἐξαλειφθεῖ. Ὅμως, δὲν ἀπαιτεῖται ἕνας γάμος γιὰ τὸ σκοπὸ αὐτό. Καμία κοινωνία μὲ μακροβιότητα δὲν προχώρησε ἀπὸ τὴν προφανὴ ἀναγνώριση τῆς ἀδιάλειπτης (ἀλλὰ σὲ μικρὸ ποσοστό) παρουσίας τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς ἐπιθυμίας στὴν νομικὴ ἐξίσωσή της -γάμος- με τὴν ἑτεροφυλικὴ ἐπιθυμία. Ὑπῆρχαν οἱ παιδεραστές, ποὺ εἶχαν ἕνα ρόλο δασκάλου-παιδαγωγοῦ.  Ὑπῆρχε ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀναγνωρισμένη ὡς προϋπόθεση στρατιωτικῆς ἀλληλεγγύης μεταξὺ στρατιωτῶν σὲ ἕνα στράτευμα (Σπάρτη, Θήβα). Ὑπῆρχε ἡ ἑτεροφυλικὴ θρησκευτικὴ πορνεία καὶ ἡ θρησκευτικὴ ὁμοφυλοφιλία. Ὑπῆρχαν οἱ αὐτοκράτορες τύπου Νέρωνα, ποὺ μὲ τὸ ἔτσι θέλω παντρεύνταν τὸν ἐρωμένο τους -χωρὶς νὰ θεσπίζουν τέτοιο γάμο. Τίποτε ἄλλο θεσμικά. Στὸν δυτικὸ κόσμο κι ὄχι σὲ φυλὲς τῆς Πολυνησίας.

Θὰ ἀρκοῦσε μιὰ συμβολαιογραφικὴ πράξη, μιὰ ὑπεύθυνη δήλωση, μιὰ δήλωση στὸ δικαστήριο. Καὶ ἡ αὐστηρότητα μὲ τὴν ὁποία θὰ γίνεται ἀποδεκτὴ ἡ θέληση τοῦ δηλοῦντος χωρὶς δυνατότητα οἱ βιολογικοὶ συγγενεῖς νὰ τὴν ἀνατρέπουν μὲ ἀλλεπάλληλες ἀγωγές. Τί ἐξασφαλίζει, ἄλλωστε, ὅτι ὁ βάσει συμφώνου συμβίωσης νόμιμος ὁμόφυλος σύντροφος εἶναι πάντοτε τὸ ἐπιθυμητὸ πρόσωπο νὰ διαχειριστεῖ περιουσιακὰ στοιχεῖα καὶ ἰατρικὰ δεδομένα τοῦ συντρόφου του ἐκείνη τὴν κρίσιμη στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ὁ σύντροφός του δὲν μπορεῖ νὰ τὰ διαχειριστεῖ ἢ δὲν μπορεῖ νὰ ἐκφέρει σχετικὴ γνώμη γιὰ τὴν ἐπιλογὴ διαχειριστῆ; Δὲν συμβαίνουν καβγάδες μεταξὺ ὁμόφυλων ζευγαριῶν ἀλλὰ συμβαίνουν μόνο μεταξὺ ἑτερόφυλων συζύγων (καὶ τῶν τελευταίων μὲ τὰ βιολογικά τους τέκνα); Γιὰ τὸν ἴδιο λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο ἡ ἀσυμφωνία καὶ ρήξη μεταξὺ ἑνὸς μέλους μιᾶς ἑτεροφυλικῆς πυρηνικῆς οἰκογένειας καὶ τῶν ὑπολοίπων μελῶν της καθιστᾶ ἐνάντιο στὴ θέληση ἑνὸς μέλους της τὸ νὰ διαχειρίζονται τὰ περιουσιακὰ καὶ ἰατρικά του δεδομένα (χωρὶς αὐτὸ τὸ γεγονὸς νὰ γίνεται ἀποδεκτὸ ἀπὸ ἕνα δικαστήριο), ἕνας ὁμοφυλόφιλος μπορεῖ νὰ καταλήξει νὰ ἐμπιστευτεῖ τὴ διαχείριση τῶν περιουσιακῶν στοιχείων καὶ ἰατρικῶν δεδομένων του σὲ κάποιον μὲ τὸν ὁποῖον ἔχει ἔρθει σὲ ρήξη ἀλλὰ δὲν πρόλαβε νὰ τὸν χωρίσει καὶ ὁ ὁποῖος θὰ εἶναι ὁ νόμιμα τεθλιμμένος συγγενὴς μόνο καὶ μόνο ἐξαιτίας ἑνὸς νομότυπου συμφώνου συμβίωσης.

Οἱ ἐπιστημονικὲς καὶ φιλοσοφικὲς κατάρες κατὰ τῆς δῆθεν πατριαρχίας καὶ τῆς βιολογικῆς οἰκογένειας σὲ ἐποχὴ κρίσης κατὰ τὴν ὁποία αὐτὴ εἶναι τὸ μόνο ὑλικὸ στήριγμα στὰ ἄτομα δείχνουν πόσο ἡ ἰδεοληψία ἀψηφᾶ τὶς καταστάσεις. Τὴ στιγμὴ ποὺ οἱ τριγύρω πολιτισμοί, ἀπειλητικοὶ καὶ κολλεκτιβιστικοί, ἐξαπλώνονται, ἀκριβῶς χρησιμοποιώντας τὴν δύναμη τῆς δικῆς τους ἐκδοχῆς γιὰ τὴν οἰκογένεια, εἰς βάρος τοῦ δυτικοῦ (καὶ τοῦ νεοελληνικοῦ) πολιτισμοῦ, στὸ δυτικὸ πολιτισμὸ ἐδῶ καὶ δεκαετίες γίνεται ἕνα ροκάνισμα καὶ ἀσκεῖται μιὰ κριτικὴ ποὺ καταρρακώνει κάθε δυνατότητα γιὰ ἀντίσταση στοὺς ἀλλότριους πολιτισμούς. Οἱ καλύτεροι ἔμπρακτοι σύμμαχοι τῶν ἰσλαμικῶν κοσμοαντιλήψεων καὶ ἀπόψεων γιὰ τὴν κοινωνία βρίσκονται σὲ ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου ἀπόψεις. Γιατὶ μὲ αὐτὴν τὴν διαλυτικὴ ἐπίδραση δεκαετιῶν στὶς δυτικὲς κοινωνίες οἱ ἐκπρόσωποι τῶν ἰσλαμικῶν κοσμοαντιλήψεων δὲν βρίσκουν τίποτε ἱκανὸ νὰ τοὺς ἀντισταθεῖ: οὔτε δημογραφικὰ οὔτε σὲ ἀξιακὸ ἐπίπεδο.

Αὐτὸ ποὺ ἡ ΕΣΣΔ σταμάτησε νὰ κάνει βλέποντάς το ὡς ἀνέφικτο ἢ αὐτοκαταστροφικό, θεωρεῖται ὅτι πρέπει νὰ γίνει στὴν Ἑλλάδα. Γιατὶ ὅπως ἡ Ἑλλάδα θὰ καταστρέψει τὸν καπιταλισμὸ παγκοσμίως, ὅπως θὰ ἐπιλύσει τὸ προσφυγικὸ πρόβλημα τῆς ἀνθρωπότητας ἀποδεχόμενη ὅσους πρόσφυγες ἔρχονται, ἔτσι καὶ θὰ ξεπεράσει τὸ πατριαρχικὸ στάδιο καταστρέφοντας, αὐτὴ μόνη (ὄχι ἡ Τουρκία, ὄχι ὁ γειτονικὸς ἰσλαμικὸς κόσμος τοῦ ἑνὸς δισεκατομμυρίου), τὴν δομή τῆς οἰκογένειας.

Ἡ ἴδια ὑποκρισία: Αὐτοὶ ποὺ ἀπαξιώνουν ὡς συντηρητικὸ τὸ γάμο, θέλουν νὰ θεσπιστεῖ γάμος ὁμόφυλων. Οἱ ἴδιοι ποὺ ἀπαξιώνουν τὸ κράτος θέλουν νὰ πάρουν τὴν ἰθαγένεια τοῦ κράτους οἱ μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο εἰσερχόμενοι σὲ αὐτό.

Ἐννοεῖται ὅτι δὲν μιλῶ χριστιανικά. Γιατὶ, χριστιανικὰ καὶ ἐνάντια στὴν ἄποψη πολλῶν ἠθικολόγων χριστιανῶν, παραεκκλησιαστικῶν σωματείων καὶ ἔξαλλων ἱεραρχῶν, ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἀπὸ τὰ πάμπολλα ἁμαρτήματα, δίπλα στὴν ἀδικία (τὸ πρῶτο σὲ σειρὰ ἀναφερόμενο), τὴν πορνεία, τὴν εἰδωλολατρία, τὴν πλεονεξία, τὴν κλεψιά, τὴ μέθη καὶ ἄλλα (Α’ Πρὸς Κορινθίους ΣΤ’, 9 κ.ἑ.), ὄχι τὸ τὸ μόνο, οὔτε μεγαλύτερο ἢ τὸ σημαντικότερο. Παραμένει βέβαια ἁμαρτία, ἀλλὰ χωρὶς τὴν σημασία ποὺ οἱ ἠθικιστὲς δίνουν στὴ σεξουαλικότητα.

Ἄλλωστε, ὁ πολὺς ὑποκριτικὸς (ἢ ἀπὸ ἀμάθεια) ὀδυρμὸς σχετικὰ μὲ τὴν χριστιανικὴ καταδίκη τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἐπιδεικτικὰ δὲν λαμβάνει ὑπόψη τὶς πολλὲς περιπτώσεις τῆς προχριστιανικῆς καταδίκης της. Μπορεῖ ἡ παιδεραστία νὰ ἦταν ἀποδεκτή, ὅπως καὶ ἡ θρησκευτικὴ-ἱερατικὴ ὁμοφυλοφιλία καὶ πορνεία, ὅμως πλῆθος νομικῶν κειμένων καὶ ἀπόψεις «ριζοσπαστῶν» φιλοσόφων (π.χ. Διογένης Κυνικός) καὶ γνωστῶν ἄλλων (Πλάτων, Ἀριστοτέλης) ἐναντιώνονται στὴν ὁμοφυλοφιλία. Εἶναι ἄλλο πράγμα ἡ κατάκριση τῆς χριστιανικῆς καταδίκης καὶ ἐντελῶς διαφορετικὸ πράγμα οἱ κατακρίνοντες νὰ διακηρύσσουν ἢ νὰ ὑπονοοῦν ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς πρῶτος καταδίκασε τὴν ὁμοφυλοφιλία μὲ δριμύτητα. Στὴν περίπτωση αὐτὴ βλέπουμε πόσο ἐπιλεκτικὰ χρησιμοποιεῖται ἡ Ἀρχαιότητα. Ἄν, τώρα, τόσο οἱ χριστιανοὶ ὅσο κι οἱ Ἀρχαῖοι ἐναντιώνονται στὴν ὁμοφυλοφιλία ὅπως τὴ νοοῦν οἱ σημερινοὶ Δυτικοί, τόσο τὸ χειρότερο γιὰ τὴν Ἀρχαιότητα καὶ γιὰ τὴ χριστιανικὴ ἐποχή -λένε ὅσοι προηγουμένως δοκίμασαν νὰ διαστρεβλώσουν τὴν Ἀρχαιότητα.

(*) Φυσικά, μὲ τὸν ὅρο βιολογικὴ δὲν ἀποκλείω τὶς οἰκογένειες τὰ παιδιὰ τῶν ὁποίων εἶναι υἱοθετημένα (ὅλα ἢ μερικά). Μόνο ποὺ τὶς συμπεριλαμβάνω στὶς βιολογικὲς γιατὶ ἀποτελοῦν μικρὸ ποσοστό, ποὺ δὲν ἀλλάζει τὴν γενικότερη ἀντίληψη τῆς κοινωνίας γιὰ τὴν σύνδεση οἰκογένειας καὶ βιολογικοῦ παράγοντα.

This entry was posted in Αριστερά, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s