Μπαλτάκος, Ἀκροδεξιά.

Θυμᾶμαι δυὸ συνεντεύξεις κατὰ τὸ 2015 τοῦ Τ. Μπαλτάκου μιὰ στὸ κυριακάτικο Βῆμα στὸ κυριακάτικο Βῆμα καὶ μιὰ στὸ «Ἁγιορείτικο Βῆμα». Μοῦ ἔκαναν ἐντύπωση καὶ θὰ ἤθελα νὰ τὶς σχολιάσω, μιὰ ποὺ τὶς βλέπω ὡς ἐκφράσεις τῆς Ἀκροδεξιᾶς.

Ὁ Μπ. δείχνει τὶς ἀντιφάσεις ποὺ ὑπάρχουν στὴν ἑλληνικὴ Ἀκροδεξιά. Μιλᾶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα ὡς μὴ Δύση ἀλλὰ δὲν ἀμφισβητεῖ τὴν πολιτικὴ ἔνταξή της στὴ Δύση. Περιορίζεται νὰ διαφοροποιηθεῖ μόνο στὸ πολιτισμικὸ σκέλος γιατὶ δὲν κατανοεῖ τὴ ἐπίδραση μεταξὺ πολιτικοῦ καὶ πολιτισμικοῦ παράγοντα· νομίζει, δηλαδή, ὅτι μπορεῖ ἡ Ἑλλάδα νὰ παραμένει ἐσαεὶ πολιτικὰ δυτικὴ καὶ ἐσαεὶ πολιτισμικὰ μὴ δυτική. Εἶναι γνώρισμα τῆς δεξιᾶς πολιτικῆς ἀντίληψης νὰ βλέπει ὡς ἀπόλυτα ξέχωρους ἀναμεταξύ τους τοὺς χώρους τοῦ πολιτικοῦ καὶ τοῦ πολιτισμικοῦ (καὶ τοῦ οἰκονομικοῦ).

Ἄλλη ἀντίφασή του (καὶ γενικά, τῆς Ἀκροδεξιᾶς) ἔγκειται στὴν ὑποστήριξη, ταυτόχρονα, καὶ τῆς ἀντιαριστερῆς θριαμβολογίας περὶ τοῦ ἀνίκητου καπιταλισμοῦ καὶ τῆς προτροπῆς γιὰ «ελάφρυνση των φορολογικών βαρών και έξοδο από τη λιτότητα». Ἐγκλωβίζεται ἔτσι, μεταξὺ τῆς ἀπολογίας καὶ τῆς καταδίκης τοῦ «καζινο-καπιταλισμοῦ». Ὀνειρεύεται, πιθανότατα, τὶς ὡραῖες ἐκεῖνες ἐποχὲς μὲ τοὺς μικροϊδιοκτῆτες καὶ τοὺς μικροεπιχειρηματίες-μικροβιοτέχνες ποὺ εἶχαν οἰκογενειακὲς ἐπιχειρήσεις. Ἀπὸ τὴ μιὰ τὸν τραβᾶ ἡ ἀντίδραση πρὸς τὴν Ἀριστερὰ κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ἐναντίωση στὴν οἰκονομικὴ ἐπιβάρυνση ποὺ ἀπαιτεῖ ὁ καζινο-καπιταλισμός. Ὅμως, δὲν κατανοεῖ ὅτι εἶναι ἀδύνατη ἡ ἐλάφρυνση ἀπὸ τέτοια οἰκονομικὰ βάρη -ἀκόμη κι ἂν μέμφεται σωστὰ τὴν ἐντόπια Ἀριστερὰ γιὰ τὸν οὐτοπισμό της.

Εἶχε βέβαια, πολὺ μεγάλο δίκαιο τόσο στὸ ὅτι ἡ Ἀριστερὰ (ἡ ποσοτικὰ κύρια ἔκφανσή της, φυσικά, κι ὄχι κάθε ὁμάδα οὔτε τὸ ΚΚΕ) θὰ συντριβόταν στὴ σύγκρουσή της μὲ τὴν Ε.Ε. Ἡ ὀξυδέρκειά του φαίνεται στοὺς λόγους γιὰ τοὺς ὁποίους ὑποστηρίζει ὅτι ἡ Ἀριστερὰ δὲν μπορεῖ νὰ τὰ βάλει πέρα μὲ τὴν Ε.Ε./Γερμανία/Καπιταλισμό-Τρόικα:

«Οταν έρθει η στιγμή για κρίσιμες αποφάσεις, θα σαστίσουν. Σαν ταλαντευόμενοι μεσοαστοί θα αντιδράσουν, αφού οι προλετάριοι σπανίζουν στην ηγεσία τους. Πόσοι από αυτούς γεννήθηκαν στα «Κουντουριώτικα»; Είναι μια ιστορική στιγμή, αλλά η Αριστερά θα αποτύχει στην αξιοποίησή της»,

ἀλλὰ καὶ στὴν πρόβλεψη τῆς ἐσωτερικῆς διάσπασης στὴν Ἀριστερά (κατοπινοὶ τῆς ΛΑΕ).

Ἡ ἑλληνικὴ Ἀριστερά, πράγματι, ὡς ἐκπρόσωποι μεσαίων στρωμάτων μὲ σχετικὰ ἐξασφαλισμένα εἰσοδήματα, μορφωμένα καὶ ἐκλεπτυσμένοι, μόνο ἠλίθιοι αὐτόχειρες θὰ ἦταν ἂν ἐπιχειροῦσαν νὰ πραγματοποιήσουν στὰ σοβαρὰ μιὰ ἀντὶ-Ε.Ε. κι ἀντικαπιταλιστικὴ ρήξη-ἐπανάσταση, γιατὶ ὅλη τους ἡ ζωὴ εἶναι προσανατολισμένη στὴν καπιταλιστικὴ Εὐρώπη: στὰ ταξίδια τους, στὶς ἐπιδοτήσεις ἀπὸ τὴν Ε.Ε., στὶς βαθυστόχαστες φιλοσοφίες ἀπὸ τὰ μέρη ἐκεῖνα κ.ο.κ. Μία ρήξη μὲ τὴν πηγὴ τῆς χρηματοδότησης τοῦ τρόπου ζωῆς τους θὰ τοὺς ἔφερνε στὸ ἐπίπεδο τοῦ προλετάριου ἀπὸ τὸ ἐπίπεδο τοῦ «καλλιεργημένου μεσοοαστοῦ ποὺ στοχάζεται». Ἀκριβῶς γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν προτίμησε ἡ Ἀριστερὰ τὸν συμβιβασμὸ τὸν Ἰούλιο τοῦ 2015.

Ὄχι, φυσικά, ὅτι τίποτε πιὸ τολμηροὶ Ἀριστεροὶ (ΚΚΕ καὶ Ἀριστεριστές) θὰ κατόρθωναν κάτι καλύτερο. Γιατὶ χωρὶς ἕνα λαὸ ἀποφασισμένο νὰ πεινάσει προκειμένου νὰ ἀποκτήσει μιὰ Χ ἀνεξαρτησία, κανένα ΚΚΕ καὶ κανένας ἀριστεριστὴς δὲν θὰ πετύχαινε. Ὅμως, ἀκριβῶς αὐτὸ εἶναι ὁ λαὸς σήμερα: λαὸς καναπεδάτος.

Γι’ αὐτό, καὶ μέσα στὴν ἀπελπισία τους, πολλοὶ ἀφελεῖς Ἀριστεριστὲς προκρίνουν τὴν γελοία, ἀπραγματοποίητη ἰδέα ὅτι οἱ λαθρομετανάστες Μουσουλμάνοι θὰ γίνουν οἱ νέοι προλετάριοι-ἐπαναστάτες ἀντὶ γιὰ τοὺς (πράγματι) πλαδαροὺς Νεοέλληνες. Ἄλλωστε, τὸ ΚΚΕ δὲν τόλμησε νὰ ἔρθει σὲ ρήξη στὰ 1945, ὅταν εἶχε τὸ 60% τοῦ λαοῦ μαζί του, ὁπλισμένον, γι’ αὐτὸ δὲν θὰ τολμήσει ποτὲ καμμία ρήξη –πέρα ἀπὸ λόγια τοῦ ἀέρα. Καὶ δικαίως, γιὰ τὸν λόγο αὐτόν, δὲν θὰ τὸ ξαναεμπιστευτεῖ συνειδητὰ καὶ μαζικὰ ὁ κόσμος, τὸν ὁποῖο τὸ ΚΚΕ εἶχε διατάξει νὰ καταθέσει τὰ ὅπλα, ἀκόμη κι ἂν πότε-πότε τὸ ψηφίζει.

Στὴν ἄλλη συνέντευξη, στὸ «Ἁγιορείτικο Βῆμα» μιλᾶ ὡς ἱδρυτὴς κόμματος. Κι ἐκεῖ λέει ἐνδιαφέροντα πράγματα.

Στὴ συνέντευξη αὐτὴ ξαναλέει, πιὸ ἔντονα, ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι Βυζάντιο κι Ὀρθοδοξία, ὄχι Δύση, κι ὅτι τὸ Βυζάντιο ἐμπεριέχει τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα. Αὐτὰ εἶναι σωστά, ἱστορικῶς. Ὅμως, ἐπαναλαμβάνει τὴν ἄποψη «Αλλο οι συμμαχίες, άλλο η πολιτιστική μας ταυτότητα», ἡ ὁποία ἀπὸ μόνη της δὲν εἶναι λανθασμένη ὑπὸ τὴν προϋπόθεση νὰ κατανοεῖται ἡ ἀμφίδρομη σχέση πολιτικοῦ-πολιτισμικοῦ. Ἡ Ἀκροδεξιὰ δὲν μπορεῖ νὰ κατανοήσει τὴ σχέση αὐτήν, ὅπως φαίνεται ὅτι δὲν τὴν κατανόησε στὴν μετεμφυλιακὴ ἐποχή. Ἀκριβῶς τότε, ἡ πολιτικὴ πρόσδεση στὴ Δύση εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὸν ἐξαστισμό, τὴν εἰσαγωγὴ ἀμερικανικῶν στοιχείων καί, γενικά, τὴν καταστροφὴ τῶν «ριζῶν» καὶ τῆς «παράδοσης» ἐναντίον τῆς ὁποίας ὁ Μπ. καταφέρεται στὴ συνέντευξη. Ἡ καταστροφὴ σχεδὸν ὁλοκληρώθηκε, δὲν ἄρχισε, κατὰ τὴν Μεταπολίτευση.

Ἀφοῦ συνεχῶς ὁ Μπ. κάνει λόγο γιὰ Ἐκκλησία, παράδοση, ρίζες, Ἅγιο Ὅρος, τὸ ἐνδιαφέρον βρίσκεται καὶ στὴν ἀπάντησή του γιὰ τὸ πῶς βλέπει τὴν προσωπικὴ σχέση μὲ τὸν χριστιανικὸ θεό:

«Δεν νοείται προσωπική σχέση με το Θείο, αφού το Θείο είναι πανταχού παρόν και πληροί τα πάντα. Προσωπική σχέση νοείται με τους συνανθρώπους μας. Το Θείο ¨ενυπάρχει¨ σ’ εμάς άρα δεν μπορείς να έχεις προσωπική σχέση με τον εαυτό σου τον ίδιο. ¨Υμείς γαρ ναός θεού εστέ ζώντος¨αναφέρει ο Απόστολος και ¨Υμείς δε εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους¨. Αυτή είναι η μόνη ¨προσωπική¨ σχέση με το Θείο και αφορά τους πάντες.»

Τέτοια ἀπάντηση λίγο ἀπέχει ἀπὸ τὴν ἰσλαμικὴ ἀντίληψη γιὰ τὸν Θεὸ ὡς ἀπρόσωπο ὄν. Καί, ὅπως γιὰ τὰ προηγούμενα, ἡ ἀπάντηση αὐτὴ δὲν ἐκφράζει μόνο τὸν Μπ. ἀλλὰ τὴν πλειονότητα τῶν ἀκροδεξιῶν στὴν Ἑλλάδα. Πέρα ἀπὸ τὶς νεορθόδοξες προσωπολαγνικὲς ὑπερβολές, εἶναι γενικὰ παραδεκτὸ ὅτι ὁ χριστιανικὸς θεὸς εἶναι μιὰ κοινωνία προσώπων, κι ὄχι οὐσία, κι ὅτι ἔχει προσωπικὴ σχέση μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι ὁ Ἀλλάχ, ποὺ εἶναι πανταχοῦ παρὼν καὶ δὲν ἔφτιαξε τὸν ἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα του. Ἐπίσης, μοιάζουν ὅσα λέει ὁ Μπ. μὲ μιὰ πανθεϊστικὴ ἀντίληψη ἑνὸς διάχυτου στὰ πάντα Θείου. Εἶναι ἀναμενόμενα τὰ παραπάνω ἀπὸ τὸν Μπ., γιατὶ ἡ Ἀκροδεξιὰ ἐνδιαφέρεται μόνο γιὰ τὴν ἐθνικὴ σημασία τῆς θρησκείας (καὶ κανείς, φυσικά, δὲν μπορεῖ νὰ ἀρνηθεῖ ὅτι κάθε θρησκεία ἐπηρεάζει τὴν κοινωνία) κι ὄχι γιὰ τὴν βαθύτερη πνευματικὴ οὐσία της. Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε, στὴν Ἀκροδεξιὰ ὑπάρχουν τόσοι ψεκασμένοι, ὁπαδοὶ τῶν Ἔψιλον, τοῦ Δωδεκάθεου, τῶν ἐξωγήινων, τῶν λιακοπουλικῶν Γερόντων, τοῦ φυλετισμοῦ καὶ ἀντισημιτισμοῦ κ.λπ. Ἡ ἐπιφανειακὴ σχέση τοῦ χώρου αὐτοῦ μὲ τὴ θρησκεία καλυπτόταν γιὰ ὅσο καιρὸ ἡ Δεξιὰ ὑποστήριζε θεσμικὰ τὴ θρησκεία. Ἀλλὰ μετὰ τὸ 1974, ὅταν ἀφέθηκαν χωρὶς κρατικὴ ὑποστήριξη (ὅταν ἡ Δεξιὰ ὑποστήριξε τὸν ἐξευρωπαϊσμὸ ἀντὶ γιὰ τὴν ἑλληνορθοδοξία), ἦταν πολὺ εὔκολο νὰ προσελκυθοῦν ἀπὸ κάθε εἴδους μὴ χριστιανικὲς ἀντιλήψεις ποὺ κυκλοφοροῦσαν μεταξὺ τῶν «διανοουμένων» τῆς Ἀκρο/δεξιᾶς. Ἀργότερα, ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ ’90, μὲ τὴν ἰδιωτικὴ τηλεόραση καὶ τοῦς τηλευαγγελιστὲς τῶν «Ε», ἡ διάβρωση φάνηκε ἀκόμα περισσότερο. Ἐννοεῖται ὅτι τὰ παραπάνω δὲν λέγονται ἐπικριτικὰ ἀλλὰ περιγραφικά. Γιατὶ ἡ ψευδὴς συνείδηση τῶν ἑλλήνων Ἀκροδεξιῶν τοὺς κάνει νὰ νομίζουν ὅτι ἀποτελοῦν τὸ ἅλας τῆς γῆς καὶ ὑπερασπιστὲς τῆς ἑλληνορθοδοξίας.

This entry was posted in πολιτικά, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση, Ελλάδα, θρησκεία, κοινωνία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s