Ἀκροδεξιοί (φράξια).

Βέβαια (σὲ συνέχεια τοῦ προηγούμενου), δὲν εἶναι ἡ Ἀκροδεξιὰ κάτι ἑνιαῖο. Τὸ μόνο ποὺ τὴν ἑνώνει εἶναι τὸ μίσος πρὸς τὴν Ἀριστερά. Κατὰ τὰ ἄλλα, ὑπάρχουν τόσες διαφοροποιήσεις ὅσο καὶ στὴν Ἀριστερά:

Τὶς προάλλες διάβαζα τὴ σελίδα τοῦ Μαύρου Κρίνου, «αὐτόνομων ἐθνικοσοσιαλιστῶν» ὅπως λίγο-πολὺ αυτοαποκαλούνται. Ἡ ἀνάγνωση τοῦ ἱστοτόπου ἀρκεῖ γιὰ νὰ ἀποδείξει τὸ χάσμα ποὺ ὑπάρχει σὲ αὐτὸ ποὺ λέμε Ἀκροδεξιά. Παρακάτω, μιὰ σύντομη περιγραφή ἡ ὁποία ἴσως νὰ ἔχει ὁρισμένα λάθη ἀβλεψίας, ἀλλὰ δὲν ἀποκλίνει κατὰ πολὺ ἀπὸ τὶς θέσεις τους ὅπως αὐτὲς φαίνονται μέσω τῶν ἀναρτήσεών τους.

Καταρχᾶς, οἱ τύποι αὐτοὶ ἀντιδιαστέλλουν τοὺς ἑαυτούς τους ἀπὸ τὴν Ἀκροδεξιά, γιατὶ εἶναι κοινοβουλευτική, φιλορωσική καὶ χριστιανικὴ=σιωνιστική.

Ἔτσι, βλέπει κανεὶς νὰ ὑποστηρίζουν τοὺς ναζὶ τῆς Οὐκρανίας ἐνάντια στὴν πουτινικὴ Ρωσία (τὴν ὁποία θεωροῦν σιωνιστικὴ μαριονέτα). Ἐδῶ ἔγκειται ἡ μεγαλύτερη ταύτισή τους μὲ τὸν χιτλερικὸ ἐθνικοσοσιαλισμὸ σὲ σχέση μὲ τὸν ἐθνικοσοσιαλισμὸ τῆς ΧΑ (ἂν θὰ μποροῦσε νὰ θεωρήσει πιὰ κανεὶς τὴν ΧΑ ἔτσι, ἐθνικοσοσιαλιστική, ἀφοῦ δημοσίως ὁρκίζονται ὅτι «δὲν εἶναι Ναζὶ ἀλλὰ ἐθνικιστές»), ἀφοῦ ὁ ἀντιρωσισμὸς-ἀντισλαβισμὸς ἦταν οὐσιῶδες χιτλερικὸ γνώρισμα (καὶ μαρξικό, βεβαίως-βεβαίως, ἀφοῦ οἱ Μὰρξ-Ἔνγκελς ἦταν Γερμανοὶ καὶ σφόδρα ἀντισλάβοι -ὄχι γιὰ φυλετικούς ἀλλὰ γιὰ ἐπαναστατικούς, βεβαίως-βεβαίως, λόγους), ἐνῶ οἱ λοιποὶ ἕλληνες Ἀκροδεξιοὶ πάντα ἑλκύονται ἀπὸ τὸν ρωσικὸ δικέφαλο μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ ἐξοντώσει τὴν Τουρκία. Οἱ «αὐτόνομοι Ἐθνικοσοσιαλιστὲς» προτιμοῦν τὸν γερμανικὸ δρόμο τοῦ ἀντισλαβισμοῦ. Ἔτσι, πιθανότατα δὲν θὰ ἀνήκουν στὴν ὑποτιθέμενη ὁμάδα τῶν χρηματοδοτούμενων ἀπὸ τὴν Ρωσία ἀντιευρωπαϊκῶν καὶ εὐρωσκεπτικιστικῶν κομμάτων ἀνὰ τὴ Δύση, ναζιστικῶν ἢ μή.

Ἄλλο γνώρισμά τους, κοινὸ μὲ τὸν χιτλερικὸ ἐθνικοσοσιαλισμό, εἶναι ἡ ἰσλαμολαγνεία τους. Ἐκθειάζουν ὅπως κι ὁ Χίτλερ τὸ Ἰσλὰμ γιὰ τὶς πολεμικὲς ἀρετές του (χωρὶς ἀναφορά, ἀκριβῶς ὅπως καὶ οἱ ἀκροαριστεροὶ ἀρχαιόθρησκοι, στὴν ἰουδαϊκὴ ρίζα τοῦ Ἰσλάμ -μόνο γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ οἱ ἀντιχριστιανοὶ ἐπιμένουν στὴν ἀναφορὰ σὲ «Ἰουδαιο-Χριστιανισμό», ὁ ὅρος ἸουδαιοϊσλὰμἸουδαιομουσουλμανισμός ἀμφιβάλλω ἂν ὑπάρχει κἂν στὴ βιβλιογραφία), ἂν καὶ ὑπάρχει μιὰ σχετικὴ σύγχυση ὡς πρὸς τὸ εἶδος τοῦ Ἰσλὰμ τὸ ὁποῖο προτιμᾶνε. Γιατὶ ὁ Χίτλερ καὶ τὸ NSDAP ἐκθείαζε γενικὰ καὶ ἀόριστα τὸ Ἰσλάμ, ἐνῶ οἱ ἕλληνες αὐτοὶ Ἐθνικοσοσιαλιστὲς (ποὺ βέβαια παραθέτουν τοὺς χιλερικοὺς ὕμνους γενικὰ πρὸς τὸ Ἰσλάμ) ἔχουν τὸ γνωστὸ πρόβλημα τῆς λαθρο-μετανάστευσης τοῦ σουνιτικοῦ Ἰσλάμ. Φυσικά, δὲν ἀναφέρονται στὰ 1400 χρόνια ἀντιπαράθεσης μεταξὺ Ἑλλήνων καὶ Μουσουλμάνων. Εἶναι ἀδύνατο καὶ νὰ ἐξυμνοῦν γενικὰ τὸ Ἰσλὰμ καὶ νὰ ἐναντιώνονται στοὺς Μουσουλμάνους μετανάστες στὴν Ἑλλάδα. Ἔτσι, ἐπιλέγουν τὴν λύση τῆς ὑποστήριξης τοῦ σηιτικοῦ Ἰσλὰμ κι ὄχι γενικὰ τοῦ Ἰσλάμ. Βέβαια, ὑποστηρίζουν τὰ μουσουλμανικὰ SS τῆς Βοσνίας ἐνάντια στοὺς «σιωνιστὲς Σέρβους»· ἀλλὰ ἡ ἀντίφαση αὐτὴ δὲν ἐπιλύεται ἀκριβῶς γιατὶ ὁ Χίτλερ δὲν εἶχε τὰ ἑλληνικὰ προβλήματα μὲ τὸ σουνιτικὸ Ἰσλὰμ καὶ ἐκθείαζε ἀόριστα τὸ Ἰσλὰμ συνεργαζόμενος μὲ τὸ σουνιτικὸ Ἰσλάμ (βαλκανικὸ καὶ παλαιστινιακό). Ἡ περίεργη αὐτὴ καταδίκη καὶ ἐξύμνηση τοῦ Ἰσλὰμ ἔχει τὸ ὅμοιό της μὲ τὴν –ἐπίσης, ἑλληνικὴ ἀκροδεξιά– ταυτόχρονη ἐξύμνηση τοῦ Ἰσραὴλ (ὡς κράτους-προτύπου) καὶ τὸ μίσος πρὸς τοὺς Ἑβραίους (ὡς ἀνθελληνικὸ ἔθνος-μίασμα).

Ἐννοεῖται ὅτι οἱ κατηγορίες γιὰ προσχώρηση στὸν κοινοβουλευτισμὸ πρὸς τοὺς λοιποὺς ἕλληνες Ναζὶ εἶναι ἕνα σύνηθες μοτίβο τῆς ὁμάδας αὐτῆς, ὅπως καὶ οἱ ἀντίστοιχες κατηγορίες πρὸς τὴν «Ἀκροδεξιά», δηλαδὴ ἀπὸ χουντικοὺς-βασιλόφρονες ὣς λαϊκοὺς Δεξιούς. Παρὰ ταῦτα, οἱ σφοδρότατες αὐτὲς κατηγορίες «ἐπὶ προδοσία» τοῦ ἀντικοινοβουλευτικοῦ ἰδεώδους δὲν τοὺς ἐμποδίζουν νὰ διαδηλώνουν (ἡ Καλαμάτα εἶναι μᾶλλον ἕνα ἀπὸ τὰ προπύργιά τους, ἀφοῦ ἐκεῖ κάνουν πορεῖες κ.λπ.) στὴ μνήμη δυὸ δολοφονημένων Χρυσαυγιτῶν. Μᾶλλον, ἐκτὸς ἀπὸ περισσότερο φιλογερμανοί (ὡς μητέρα-πατρίδα τοῦ Ναζισμοῦ), εἶναι καὶ στρασσερικοί, ἀφοῦ δὲν ἀρέσκονται σὲ ἡγέτες τύπου ΧΑ.

Γιὰ τὸν ἴδιο τὸν Χίτλερ δὲν φαίνεται νὰ λένε κάτι θετικὸ ἢ ἀρνητικό, καὶ εἶναι πραγματικὰ περίεργο (ὅσο καὶ στρασσερικοὶ νὰ εἶναι), γιατὶ, ἱστορικά, χωρὶς τὴν προσωπικότητα τοῦ Χίτλερ δὲν θὰ ὑπῆρχαν NSDAP καὶ Γ’ Ράιχ οὔτε καὶ Β’ Π.Π. Βέβαια, ἡ ἐξύμνηση τοῦ Χίτλερ μπορεῖ νὰ εἶναι ντεμοντὲ ἢ ἐπικίνδυνη: Ἀντ’ αὐτῆς προτιμῶνται οἱ ὕμνοι πρὸς τοὺς δικασθέντες στὴ Νυρεμβέργη συνεργάτες τοῦ Χίτλερ (ἐδῶ: κοινὸ σημεῖο μὲ τοὺς κοινοβουλευτικοὺς Ναζί), οἱ ὁποῖοι -φυσικά, κι ἐδῶ κάνουν ὅτι δὲν τὸ βλέπουν οἱ τοῦ Μαύρου Κρίνου- τὸν ὑποστήριξαν μέχρι τέλους στὶς ἐσωκομματικὲς διαμάχες του (καὶ σὲ αὐτὲς κατὰ τῶν Στρασσερικῶν). Κάνει ἐντύπωση ἐπίσης, ἡ κατηγορία γιὰ κοινοβουλευτισμὸ πρὸς τοὺς κοινοβουλευτικοὺς Ναζί, γιατὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι κι ὁ Χίτλερ μέσω ἐκλογῶν κι ὄχι πραξικοπήματος ἀπέκτησε τὴν ἐξουσία στὴ Γερμανία.

Δὲν παρατήρησα κάποια ἀναφορὰ σὲ βασιλιὰ καὶ χούντα-Παπαδόπουλο ἢ Μεταξᾶ (ἐνῶ ἡ ΧΑ ὑπερασπίζεται τὸν Μεταξᾶ ὡς συνέχεια τῶν ἰδεῶν του), κι αὐτὸ ἐπίσης μοῦ φάνηκε περίεργο. Μᾶλλον ὁ Μεταξᾶς δὲν τοὺς φαίνεται ἀρκετὰ φασίστας ἐνῶ θὰ κρίνουν ὡς ἀσυγχώρητη τὴν ἐναντίωσή του στὸν Ἄξονα. Ὡστόσο, ὑπάρχει θετικὴ ἀναφορὰ στὴν ΕΟΚΑ Β’ καὶ τοὺς βασιλόφρονες Ἐπίστρατους τῆς δεκαετίας τοῦ 1910. Δηλαδή, ὑπάρχουν ἐπιλεκτικὲς ἀναφορὲς στὸ ἀκροδεξιὸ ἑλληνικὸ παρελθόν. Ὁ φιλογερμανισμὸς πρέπει νὰ εἶναι βασικὴ αἰτία γιὰ τὴν μνημόνευση τῶν Ἐπιστράτων, γιατὶ ὁ Κωνσταντίνος ἦταν φιλογερμανός.

Ἐνδιαφέρον, ἀπὸ πλευρᾶς διαφοροποίησης, εἶναι ὅτι ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἰσλαμολαγνεία ὑπάρχουν πολὺ φιλικὲς ἀναφορὲς στὸν Ἐσωτερισμό, τὶς ἀνατολικὲς θρησκεῖες, ἐνῶ δὲν λείπουν οἱ συνεντεύξεις ἀντιχριστιανῶν ἀρχαιόθρησκων. Ἡ ριζοσπαστικοποίηση τῆς Ἀκροδεξιᾶς κατὰ τὴν Μεταπολίτευση, ὅταν ἔμεινε ὀρφανὴ ἐπειδὴ ἀπέσυρε ἀπὸ αὐτὴν τὴν εὔνοιά της ἡ Δεξιά, ὁδήγησε καὶ σὲ τέτοιες «ἀναζητήσεις». Δὲν εἶναι, ὅμως, τὸ ἴδιο ἔνθερμη ἡ ἀναφορὰ στὴν ἀρχαία γερμανικὴ θρησκεία (ἂν ὑπάρχει κἄν) οὔτε, πέρα ἀπὸ τὸν ἀντιχριστιανισμό –ποὺ ἐκδηλώνεται βολικὰ κι ὡς μικρολοῦμπεν ἀποστροφὴ γιὰ «τὴν Ἐκκλησία Α.Ε.»–, ὑπάρχει κάποιος ἔρωτας πρὸς τὸν ἀρχαιοελληνικὸ πολυθεϊσμό. Πράγμα ἀναμενόμενο, ἀφοῦ γιὰ τοὺς Ναζὶ σημασία πρῶτα ἔχει ἡ φυλή, τὸ βιολογικὸ στοιχεῖο. Δὲν μπορεῖ, ὡστόσο, νὰ μὴν γίνει ὁρατὴ ἡ ὁμοιότητα τοῦ ἀριστεροῦ καὶ ἀκροαριστεροῦ (κοσμικοῦ ἢ παγανιστικοῦ) ἀντιχριστιανισμοῦ μὲ τὸν ἀντιχριστιανισμὸ αὐτῶν τῶν Ναζί. Ἀριστερὰ καὶ Δεξιά, σήμερα, διέπονται ἀπὸ ἔντονες ἢ καλυμμένες ἀντιχριστιανικὲς ἀντιλήψεις, μόνο ποὺ (κάνουν ὅτι) δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸ κεντρικὸ αὐτὸ σημεῖο συμφωνίας τους.

Τέλος, δὲν ὑπάρχει κάποια ἀναφορὰ στὸ ἑλληνικὸ πολιτισμικὸ παρελθόν (λ.χ. δημοτικὰ τραγούδια). Κυριαρχοῦν τὰ παγκοσμιοποιητικὰ (ἀφοῦ μπορεῖ νὰ τὰ ἀκούει ὁ καθένας ἀπὸ Βανκούβερ ὣς Κίνα) νεοναζιστικὰ μουσικὰ κομμάτια. Πολιτισμικά, θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ κάνει λόγο γιὰ ἑλληνόφωνους γερμανόψυχους. Φυσικά, ὁ Καρυωτάκης, ἕνα-δυὸ ποιήματα τοῦ ὁποίου παραθέτουν δὲν ἦταν Ναζὶ ἢ πρόδρομος τοῦ Ναζισμοῦ (ὅπως οὔτε κι ὁ Δραγούμης) , διότι ὁ ἀντιεβραϊσμὸς δὲν συνεπάγεται ἀπαραίτητα τὸν Ναζισμό.

This entry was posted in πολιτικά, Ακροδεξιά, Γερμανία, Ισλάμ, Ρωσία, Σλάβοι, θρησκεία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s