Εἶναι ἀφελὲς νὰ θεωρεῖς τοὺς κολλεκτιβιστικοὺς λαοὺς σὰν κι ἐσένα

Αν ήθελε ο Ερντογάν, δεν θα περνούσε μύγα στην Ελλάδα

Τὸ ἐνδιαφέρον στὸ ἄρθρο δὲν βρίσκεται στὶς λεπτομέρειες οὔτε στὴν ἐξήγηση τοῦ τρόπου μὲ τὸν ὁποῖο μεταφέρονται οἱ πρόσφυγες, ἔρχονται οἱ πρόσφυγες σὲ ἐπαφὴ μὲ τὸν δουλέμπορο κ.ο.κ. Ἀλλὰ στὸ τέλος, ὅπου μιλᾶ ὁ τοῦρκος διακινητής:

«Σου το ξαναείπα» λέει. «Αν η τουρκική κυβέρνηση δεν ήθελε να κάνουμε τη δουλειά που κάνουμε εμείς δεν θα μπορούσαμε να περάσουμε στην Ελλάδα ούτε μύγα»! Εξάλλου έχει βγάλει πολλά λεφτά. «Να κάθομαι εγώ. Και τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου. Σήμερα αν μου πει κάποιος πως πρέπει να σταματήσω θα το κάνω. Αλλά δε μου το λέει και κανένας…» λέει καθώς φεύγουμε!

Τὸ οὐσιῶδες δὲν εἶναι ὅτι ἡ Τουρκία εἶναι μιὰ «δικτατορία» ὅπου τὸ Κράτος προστάζει ἐτσιθελικά, καὶ τιμωρεῖ ὅποιον πολίτη παραβιάζει τὶς προσταγές του. Ἂν ἦταν ἔτσι, τότε θὰ εἶχαν δίκαιο ὅλοι οἱ διοργανωτὲς καὶ συμμετέχοντες στὶς ἄπειρες, σαράντα τόσα χρόνια τώρα, πανηγυριώτικες «συναυλίες συμπαράστασης στὸν ἀγωνιζόμενο τουρκικὸ λαό», καὶ ἀσφαλῶς δὲν θὰ ἦταν οὐσιῶδες. Οὔτε εἶναι οὐσιῶδες ὅτι ἡ τουρκικὴ κυβέρνηση στοχευμένα δημιουργεῖ χάος στὴν Ἑλλάδα σοφὰ βασιζόμενη στὴ σύγχυση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴ χώρα μας γύρω ἀπὸ τὶς ἔννοιες τοῦ νθρωπισμο καὶ τοῦ Χριστιανισμο. Ὅτι ἔτσι ἐνεργεῖ τὸ τουρκικὸ κράτος μόνο ὅσοι Ἕλληνες πολίτες θέλουν νὰ διαλύσουν τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος ἢ δὲν ἐνοχλοῦνται στὴν ἰδέα τῆς διάλυσής του δὲν τὸ (ἀνα)γνωρίζουν.

Ὁ διακινητής, ὅμως, δηλώνει ὅτι ἂν τοὺ ἔλεγε κάποιος (ὄχι ἂν τὸν διέταζε), θὰ σταματοῦσε ἀμέσως. Γιατὶ κάνει, ὅπως κι ἄλλοι, τὴ δουλειὰ ἐδῶ καὶ εἴκοσι χρόνια. Ποὺ σημαίνει ὅτι ὅ,τι κάνει θὰ εἶναι κοινὸ μυστικό, ὄχι μόνο Κράτους-διακινητῶν ἀλλὰ καὶ διακινητῶν-κοινωνίας.

Ἡ τουρκικὴ κοινωνία εἶναι κολλεκτιβιστικὴ κοινωνία. Ὑπακούει τυφλὰ στὸν Ἡγέτη, τὸν πασά, σουλτᾶνο, μπέη ἢ ὅποιον ἄλλο βρίσκεται ἀπὸ πάνω της. Δὲν ὑπάρχουν «διασπαστές», δὲν ὑπάρχουν αὐτοὶ ποὺ θὰ ἁλυσοδεθοῦν στὰ καΐκια «ἐνάντια στὴν (ὑπόλοιπη) κοινωνία». Δὲν πρόκειται νὰ μὲ πείσουν οἱ ἀναφορὲς σὲ λιγοστοὺς «τούρκους κομμουνιστὲς ποὺ πέθαναν στὴ φυλακή». Ὑπάρχουν κι αὐτοί, μόνο ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι εἶναι ἡ ἐξαίρεση τοῦ κανόνα. Ποτὲ δὲν ἀπείλησαν πραγματικὰ τὴ πολιτειακὴ δομὴ τοῦ τουρκικοῦ κράτους. Ἡ βίαια καταστολὴ ποὺ ὑπέστησαν εἶναι ἁπλῶς ἡ συνηθισμένη ἀπάντηση τύπου Ἀλὴ Πασά: παλούκι καὶ μπουντρούμι. Ὄχι φόβος γιὰ ἐπικράτησή τους. Μιλᾶμε γιὰ ἔθνος δεκάδων ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων χωρὶς κανένα ΕΑΜ καὶ κανένα 1-1-4. Ὁ τουρκικὸς λαὸς εἶναι κολλεκτιβιστικός. Ὅταν προσταχτεῖ νὰ χτυπήσει, νὰ σφάξει, νὰ παλουκώσει, νὰ ξεκοιλιάσει ἔγκυες, τότε χτυπᾶ μαζικά. Χωρὶς ἀντιρρησίες συνείδησης. Ὅταν προσταχτεῖ νὰ σταματήσει καὶ νὰ μοιράζει χαμόγελα «καρντασοσύνης» καὶ ἀνατολίτικης ἄπειρης ἀνθρωπιᾶς, σταματᾶ καὶ μοιράζει χαμόγελα -πάλι, μαζικά.

Ἡ συλλογικὴ ψυχοσύνθεση τῶν Τούρκων ἔχει παρατηρηθεῖ καὶ καταγραφεῖ ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες πολλοὺς αἰῶνες πρίν, ὅταν οἱ Ἕλληνες δὲν εἶχαν χάσει τὴν ἱκανότητά τους νὰ βλέπουν τὴ ἀκριβῆ φύση τῶν πραγμάτων -διότι τότε δὲν ὑπῆρχαν antifa καὶ ἀντιεθνικιστὲς «διανοούμενοι», ἀλλὰ ἡ Ρωμαίων Πολιτεία:

Τ γνος τν γαρηνν τν κσμον θλει φγει,

Ρωμαιος κα Σρβους, Βλχους τε, Ογγρους δ κα Λατνους.

Μοναθεντον κα ρμητικν γαρηνν τ γνος,

ναν Θεν λατρεουσιν κ’ ναν αθντην τρμουν,

σπουδν, μνοιαν θαυμαστν χουν ‘ς τν σν δεσπζων˙

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ μὲ τοὺς Ἄραβες, γιατὶ ἁπλούστατα εἶναι τὸ Ἰσλὰμ ποὺ δίνει τέτοια ὁρμή.

Εἶναι γνωστὸ ὅτι σὲ κάθε συμφωνία Ρωμιῶν-Τούρκων (Σελτζούκων), ὁ κάθε Σουλτάνος ἄφηνε ξαμολητοὺς τοὺς Τουρκομάνους νὰ παρενοχλοῦν τοὺς Ρωμιοὺς σὲ καιρὸ εἰρήνης ἢ μετὰ τὴ μάχη καὶ τὴν ὑπογραφὴ συμφωνίας. Μποροῦσε νὰ ἀπολογεῖται ἔπειτα στὶς διαμαρτυρίες τῶν Ρωμιῶν λέγοντας ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ ἐλέγξει τοὺς Τουρκομάνους ἄτακτους.

Εἶναι ἀφελὲς νὰ θεωρεῖς ὡς ἀτομιστή, ἀτομικιστὴ ἢ ὡς «ὅμοιο μὲ σὲνα» ἕναν κολλεκτιβιστὴ καὶ τὴν κοινωνία του. Πρῶτα ἀπ’ ὅλα, ἐπιστημονικά, περιορίζεται ἀπὸ τὸν ἀφελὴ ἡ ἀνθρώπινη φύση στὸ παράδειγμα τοῦ δυτικοῦ (καὶ ὀρθόδοξου) χριστιανοῦ, Ἕλληνα, Εὐρωπαίου, λὲς καὶ ἡ Φύση/Ἐξέλιξη χάρισε τὴν ποικιλομορφία μόνο στοὺς σκύλους, τὶς γάτες καὶ τὰ λουλούδια. Ἔπειτα, νομίζεται ὅτι τὰ κοινωνικὰ πρότυπα (τὸ κολλεκτιβιστικό) εἶναι ἀνταλλάξιμα, ἀποδομοῦνται εὔκολα καὶ ἀπορροφῶνται ἀπὸ τὸ ἀτομικιστικὸ μοντέλο κοινωνίας κι ἀτόμου. Κάτι τέτοιο δὲν κατόρθωσε οὔτε ὁ Χριστιανισμὸς νὰ πετύχει (καὶ ἡ ἀποτυχία του φαίνεται ἀκριβῶς στὴν ταχύτατη ἐξαφάνισή του στὴ Β. Ἀφρικὴ καὶ τὴν Μ. Ἀνατολή. Δὲν παραγνωρίζω, φυσικά, τὸ ρόλο τοῦ ἱστορικὰ τυχαίου οὔτε τῆς πολεμικῆς ἰσχύος). Θὰ τὸ πετύχει ὁ παράλυτος ἀτομικιστής, ποὺ ἔχει γιὰ θεό του τὴν ἐπιθυμία του, ποὺ δὲν ἔχει μεγαλώσει παρὰ ὡς (κι ὄχι σν) παιδὶ παίζει στὸ μαζικοδημοκρατικό του νηπιαγωγεῖο;

Advertisements
This entry was posted in Άραβες, φιλοσοφίες, Ισλάμ, Ρωμανία, Τούρκοι, θρησκεία, κοινωνία and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s