Ὑπερήφανος λαγός, ἀντιλαϊκιστὲς χάνοι.

Τώρα ποὺ ξαναμίλησε ὁ μάγος Βαρουφάκης, καὶ ποὺ ἐπανέρχονται (τουλάχιστον στὸ πίσω μέρος τοῦ μυαλοῦ ὅλων) οἱ ἀπειλὲς κι οἱ προβλέψεις γιὰ ἕνα Grexit σὲ περίπτωση ποὺ ἡ κυβέρνηση δὲν ἱκανοποιήσει τὶς ἀπαιτήσεις τῶν δανειστῶν, ἐπανέρχεται στὸ προσκήνιο (στὸ βάθος τοῦ ὁρίζοντα) ὁ περήφανος λαὸς καὶ οἱ εὐρωπαϊστὲς ἢ ἀντιλαϊκιστὲς τιμητές του. Δυὸ κατασκευὲς πολὺ ἁπλοϊκές, μὲ τὶς ὁποῖες δὲν μπορεῖ νὰ ἑρμηνευτεῖ ἡ πραγματικότητα.

Ὁ περήφανος λαός, ποὺ διαδήλωνε γιὰ τὸ ΟΧΙ, ποὺ ψήφισε ΟΧΙ εἰς πεῖσμα τῶν ἐκβιασμῶν καὶ παρὰ τοὺς ἔλεγχους κεφαλαίων, παραδόξως δὲν διαδήλωσε οὔτε μιὰ φορὰ μετὰ τὴν ἐξαπάτηση-κολοτούμπα τῆς κυβέρνησης. Ἐπιπλέον, ψήφισε τὴν κυβέρνηση τὸν Σεπτέμβριο ἔχοντας ὡς ἀνώτερο  κριτήριο τὸ «οἱ ἄλλοι εἶναι χειρότεροι» ἀντὶ γιὰ τὸ «μᾶς κορόιδεψε καὶ ἐκμεταλλεύτηκε, ἀπαξίωσε, τὴν ἀγωνιστικότητά μας ὅσο δὲν πάει ἄλλο ἀκυρωνοντάς την γιὰ μεγάλο διάστημα». Δὲν ἀποκλείεται ἕνα μικρὸ κομμάτι τῶν ψεκαγανακτισμένων μετὰ τὸ 2012 (ὅταν ἀνέλαβε τὴν ἐκπροσώπηση τῆς ἀγανάκτησης ὁ Σύριζα) νὰ ἦταν ὑποκινούμενοι, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἐνδιαφέρουν ἐδῶ οἱ μπάχαλοι-συνεργάτες καὶ λοιπὲς συνεργαζόμενες δυνάμεις, ποὺ εἶναι μιὰ μικρὴ μειονότητα. Δὲν σταμάτησαν μετὰ τὸν Ἰούλιο τοῦ 2015 οἱ διαδηλώσεις ἐπειδὴ ἔδωσε τὸ μυστικὸ σύνθημα ὁ κομματικὸς μηχανισμὸς τῆς Ἀριστερᾶς ἢ ἐπειδὴ ἐπενέβησαν οἱ μπάχαλοι φίλοι τῶν Συριζαίων. Ὁ μηχανισμὸς μπορεῖ νὰ ὀργανώσει κι ὄχι νὰ ἐμποδίζει -δὲν ἔφτιαξε αὐτὸς τὶς πλατεῖες. Καὶ οἱ μπάχαλοι ἐπεμβαίνουν ἐπιλεκτικά, ὡς ἡμιανεξάρτητος παράγοντας. Σταμάτησαν οἱ διαδηλώσεις γιατὶ ὁ περήφανος λαὸς εἶναι περήφανος λαγός, καὶ οἱ λαγοὶ κοπάδι δὲν γίνονται. Ἀποκλειόμενης τῆς πνευματικῆς χειραγώγησης καὶ τρομοκρατίας ἀπὸ τὰ ἀριστερά, φαντάζει ἀπίστευτη ἡ σιωπὴ τοῦ κόσμου. Εἶναι ἀπίστευτη μόνο ἂν δὲν γίνει κατανοητὴ ἡ κοινωνική, οἰκονομική, ἰδεολογικὴ μετάλλαξη τοῦ λαοῦ ἀπὸ τὴ Μεταπολίτευση καὶ μετά. Ἡ σταδιακὴ καταστροφὴ τῆς παραγωγικῆς βάσης (δὲν ἔχει σημασία ἂν φταίει τὸ ΠΑΣΟΚ, οἱ σοσιαλμανίες, ἡ παγκόσμια κρίση τοῦ ’70, ἡ ἀνικανότητα καὶ ἔλλειψη καινοτομίας τῶν ἀπατεώνων βιομηχάνων, τὰ πακέτα τῆς ΕΟΚ ἢ ὅλα μαζί) εἶχε ὁρισμένα ἀποτελέσματα: «ὄλοι» ἔγιναν ὑπάλληλοι (ὄχι ἀπαραίτητα δημόσιοι). Ἡ μὲ τὶς εὐλογίες καὶ τῆς Ἀριστερᾶς ἐλεύθερη εἴσοδος μεταναστῶν εἶχε τὸ ἀναμενόμενο (γιὰ κάθε σώφρονα, κι ὄχι γιὰ τὸν κάθε ἀριστερὸ κι «ἀναρχικὸ») ἀποτέλεσμα ὅτι ὁ ἑλληνικὸς λαὸς ἔγινε δουλοκτήτης, μὲ δουλοκτητικὸ ἦθος -δὲν ὑπῆρχε οὔτε μία στὸ ἑκατομμύριο περίπτωση νὰ «συναδελφωθοῦν ντόπιοι καὶ ξένοι καὶ νὰ κάνουν τὴν Ἐπανάσταση». Ἡ ἐπίπλαστη ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου εἶχε κι αὐτὴ κάποια ἀποτελέσματα στὴ συμπεριφορὰ ἑνὸς ὑποκειμένου. Ὅπως καὶ στὶς ἰδέες του (σὲ αὐτὸ συνέβαλε ἐπίσης ἡ ἐπὶ δεκαετίες ἐπιμελὴς προσπάθεια ὅσων σήμερα θεωρούμε ὁμοϊδεάτες τοῦ Λιάκου). Ὅταν αὐτὸ τὸ ἔθνος-πατρίδα θεωρηθεῖ ὡς μιὰ ἐπινόηση κάποιων διανοούμενων (ξενοσπουδασμένων ἢ ξένων) στὰ γραφεῖα τους, τότε κατὰ τὸν Νεοέλληνα ποὺ ἔχει ἐθιστεῖ στὴν ἰδέα αὐτή, ἔστω κι ἄθελα, ἡ διάλυση τοῦ ἔθνους-πατρίδας δὲν συνεπάγεται αὐτόματα τὴν καταστροφὴ τοῦ ἴδιου οὔτε τὸ τέλος τοῦ κόσμου οὔτε μιὰ τραγωδία: μπορεῖ νὰ γίνει συνεργάτης τῶν Τούρκων ἢ νὰ φύγει ἀπὸ τὴ χώρα. Μὲ πόση εὐκολία, ἄλλωστε μισὸ ἑκατομμύριο νέοι ἔφυγαν ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα γιὰ τὴ Δύση ἐντὸς μόλις πέντε (5) χρόνων, ὅταν γιὰ τὸν μετεμφυλιακὸ ξενιτεμὸ 1,5 ἑκατομμυρίου Ἑλλήνων χρειάστηκαν σχεδὸν 15-20 χρόνια (πιστεύω οἱ ἀριθμοὶ νὰ εἶναι περίπου ἔγκυροι); Πῶς συγκρίνεται αὐτὴ ἡ στάση μὲ τὴ στάση τῶν νέων τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Κωνσταντινούπολης; Ἄραγε, ἔφταιγε ἁπλῶς ἡ ἔμφυτη ἡδονιστικὴ κοσμοθεώρηση τῆς νεότητας ἢ καὶ ὅτι στὴν Ἑλλάδα ὅτι τοὺς εἶχαν κάψει τὸν ἐγκέφαλο ἐπὶ δεκαετίες μὲ τὴν ἄποψη ὅτι χωρὶς φοιτητικὲς παρτοῦζες, iPhone κι ἁμάξι ἡ ζωὴ στὴν πατρίδα εἶναι θάνατος; Ἕνας ἀπάτριδας λαός, ἕνας λαὸς ποὺ εἰσάγει τὰ πάντα, ἕνας λαὸς ποὺ ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὸ μισθὸ καὶ θέλει νὰ κάνει τρυφηλὴ ζωή (καὶ τὰ κατάφερε, γιὰ λίγο) εἶναι προφανὲς ὅτι μακροπρόθεσμα δὲν μποροῦσε νὰ στηρίξει κανένα ΟΧΙ, κι, ἄρα, δὲν μποροῦσε νὰ πάρει στὰ σοβαρὰ τὴν ἐπαναστατικότητά του καὶ νὰ ἐναντιωθεῖ στὸν κάθε Τσίπρα ἐπιμένοντας ὣς τὸ Τέλος «δραχμὴ καὶ γαία πυρὶ μειχθήτω». Σὲ κανένα ἰδεολογικὸ πλαίσιο, ἀκόμη καὶ τοῦ ΚΚΕ. Ἂν ξανατεθεῖ ζήτημα Grexit, οἱ λεβέντες ἕλληνες λαγοὶ θὰ διαδηλώσουν ἡρωικὰ καὶ μετὰ τρομοκρατημένοι οὐσιαστικὰ θὰ κάνουν μῶκο ἐπὶ τῆς οὐσίας, ὅπως ἀπὸ τὰ μέσα Ἰουλίου τοῦ 2015 καὶ μετά.

Ἀναρωτιέμαι, ἀπὸ ἕνα σημεῖο καὶ μετά, ἂν ὑπάρχει λαός, ἂν ὑπάρχει κοινωνία κι ὄχι ἁπλῶς άθροισμα καταναλωτῶν, ὥστε νὰ γίνεται λόγος γιὰ λαό, περήφανο ἢ φοβισμένο.

Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι οἱ ἀντιλαϊκιστὲς εἶχαν ἢ ἔχουν δίκαιο. Μόνο στὴν κριτική τους εἶχαν κι ἔχουν. Ἀπουσιάζουν δυὸ ζητήματα ἀπὸ τὴ σκέψη τους.

Πρῶτον, ἡ διερώτηση γιὰ τὸ ἐθνικὰ ἀναγκαῖο ὅριο τῆς «ὑποτέλειας»: Μέχρι ποιὸ σημεῖο πρέπει νὰ ὑποχωρήσει ἡ Ἑλλάδα; Βέβαια, οἱ Ἀριστεροὶ μὲ τὴ ρητορεία τῶν κόκκινων γραμμῶν ἀπαξίωσαν, κατέστησαν γελοία κάθε σκέψη ὑπὲρ τῆς ἄποψης ὅτι πέρα ἀπὸ ἕνα σημεῖο δὲν συμφέρει νὰ ὑποτάσσεσαι στὸν ἰσχυρό. Ἐξαιτίας τους ἡ σκέψη αὐτὴ εἶναι συνώνυμη τῆς «λεβεντιᾶς» καὶ καταγέλαστη. Πολὺ ἁπλά, δὲν μπορεῖ νὰ συζητηθεῖ δημοσίως, τώρα πιά. Ἀλλὰ αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν θὰ ἔπρεπε οἱ ἀντιλαϊκιστὲς νὰ ἔχουν τέτοιες ἀπαντήσεις στὸ πρόγραμμά τους -ἂν ἤθελαν νὰ ἔχουν περιεκτικὴ πρόταση. Μὴ ἔχοντας τέτοιες προτάσεις, ἁπλῶς ἀντιστρέφουν τὸν ἀφελῆ λαϊκισμὸ τοῦ (πρὸ τοῦ 7ου/2015) Σύριζα, τῆς ΛΑΕ, καὶ τῶν μαγικῶν κόλπων τοῦ Βαρουφάκη κι δείχνουν ὅτι εἶναι ἐξίσου ἀφελὴς ὁ ἀντιλαϊκισμός τους.

Δεύτερον: προτάσεις γιὰ ἐπίλυση-ἔξοδο ἀπὸ τὴν κρίση. Ἡ πρόταση τῶν ἀντιλαϊκιστῶν εἶναι (α) νέα δάνεια γιὰ κάλυψη τῶν παλιῶν δανείων, δηλαδὴ σὰν νὰ στηρίζεσαι μὲ τὸ ἕνα πόδι ἐπὶ τοῦ βάλτου γιὰ νὰ βγάλεις τὸ ἄλλο σου πόδι ἀπὸ αὐτόν. Καὶ πάλι, δὲν λένε τίποτε γιὰ τὸ ὅριο τοῦ δανεισμοῦ. (β) Ἀποδοχὴ τῶν μνημονίων ὅ,τι καὶ νὰ λένε αὐτά, (γ) κοινωνικὸς αὐτοματισμός (μισθοὶ καὶ συντάξεις, πότε ἰδιωτικῶν καὶ πότε δημόσιων ὑπαλλήλων). Δὲν μποροῦν νὰ καταλάβουν ὅτι χῶρες ὅπως ἡ Βουλγαρία καὶ ἡ Ρουμανία ἐφαρμόζουν ἐπὶ ἕνα τέταρτο τοῦ αἰῶνα (1989-2006) μνημόνια καὶ ἔχουν μηδενικὰ ἐλλείμματα ἀλλὰ οἰ πολίτες τους ψοφολογοῦν. Οὔτε ὅτι τὸ χαμηλὸ κόστος μισθοδοσίας δὲν ἔκανε ὑπερδύναμη τὴν Ἀλβανία ἢ τὸ Μπαγκλαντές, ὅσο κι ἂν τὸ τελευταῖο ἔχει μεγάλο καὶ νεανικὸ πληθυσμὸ ἐνὼ ἡ Ἑλλάδα μικρὸ καὶ γερασμένο. (δ) ἀπατεωνίστικες διεξόδους ὅπως τὸν τουρισμό, τὴν ὑποταγὴ στὴν τουρκικὴ οἰκονομία κ.ο.κ. Ἀλλὰ ὅπως ἀποδεικνύεται (π.χ. μὲ τοὺς ρώσους τουρίστες ποὺ ἔφυγαν ἀπὸ τὴ Β. Ἑλλάδα ἀφότου ἡ Ε.Ε. ἐπέβαλε κυρώσεις στὴ χώρα τους) ὁ τουρισμὸς εἶναι πολὺ εὔθραστη πηγὴ ἐθνικοῦ πλούτου. Ἕνας πόλεμος (ὄχι στὴν χώρα μας ἀλλὰ στὶς γειτονικές) ἢ μιὰ-δυὸ βομβιστικὲς ἐπιθέσεις μὲ νεκροὺς τουρίστες, καὶ τέλος ἡ μονοκαλλιέργεια τοῦ τουρισμοῦ. Ποιὸς τουρίστας θὰ πάει στὴ Λέσβο ὅταν αὐτὴ εἶναι γεμάτη μὲ «πρόσφυγες», ἐνδεχομένως μὲ τζιχαντιστές, περιπλανώμενους νέους ταραξίες/βιαστές, γυναικόπαιδα ποὺ ὑποφέρουν πραγματικὰ κι ὁπωσδήποτε χαλᾶνε τὸ ἡδονιστικὸ παραμύθι τοῦ Live your myth in Greece; τὸ ἔχουν σκεφτεῖ οἱ φωστῆρες τοῦ «συγκριτικοῦ πλεονεκτήματος κάθε χώρας» ὅτι ὁ τουρισμὸς τοῦ ἀνατολικοῦ Αἰγαίου πέθανε, ὄχι λόγω κάποιου πολέμου Ἑλλάδας μὲ ἄλλη χώρα ἀλλὰ λόγω ἑνὸς πολὺ μακρινοῦ πολέμου; Ἐξάλλου, ὅταν μιὰ χώρα βασίζεται στὸν τουρισμὸ καὶ παραμελεῖ τὴ γεωργία καὶ τὴν παραγωγή, ἀναγκάζεται νὰ εἰσάγει γιὰ τὴν κάλυψη τῶν ἀναγκῶν (τρόφιμα κ.ἄ.) ποὺ ἔχουν οἱ τουρίστες, κι ἔτσι ξοδεύει μέγα μέρος ἀπὸ αὐτὸ ποὺ κερδίζει. Ὅταν εἰσάγεις κατεψυγμένο μουσακά (δὲν εἶναι φανταστικὸ αὐτό), εἶναι φανερὸ πόσο σοβαρὴ εἶναι ἡ πρόταση νὰ γίνουμε τουριστικὸς παράδεισος. Ἡ δὲ ὑποταγὴ στὴν τουρκικὴ οἰκονομία εἶναι ἀκόμη χειρότερη ἀπὸ ὅ,τι ὁ τουρισμός. Ξεπουλώντας τὶς ὑποδομές σου στὸν Τοῦρκο, τοῦ δίνεις ὅ,τι τάχα ἀρνεῖσαι νὰ δώσεις στὸν Γερμανό, μὲ τὴ διαφορὰ ὅτι ἡ Γερμανία δὲν ἔχει ἐδαφικὲς διεκδικήσεις στὴν Ἑλλάδα κι ὅτι οἱ Γερμανοὶ ἀκόμη κι ὅταν ἦρθαν ὡς κατακτητὲς ἔμειναν τέσσερα χρόνια ἐνῶ οἱ Τοῦρκοι τετρακόσια. Οἱ μπαμπουίνοι τοῦ κοσμοπολιτισμοῦ πιστεύουν ὅτι οἱ ἕλληνες νέοι θὰ βροῦν ἐργασία ὡς σερβιτόροι στὰ πουλημένα στοὺς Τούρκους ἐπιχειρηματίες ξενοδοχεῖα, στὶς πουλημένες στοὺς Τούρκους ἑλληνικὲς μαρίνες κ.ο.κ. (δὲν ἐμπεριέχει θρῆνο γιὰ «ἐθνικὴ ταπείνωση» ἡ ὑπόθεση ποὺ κάνω) κι ὅτι, ταυτόχρονα, θὰ ἔρχονται τουρίστες Τοῦρκοι φέρνοντας συνάλλαγμα. Δὲν σκέφτονται ὅτι μόλις ἀγοράσουν τὰ φιλέτα καὶ τοὺς ζωτικοὺς τομεῖς τῆς οἰκονομίας οἱ Τοῦρκοι δὲν θὰ προσλάβουν Ἕλληνες γιὰ γκαρσόνια καὶ ὑπηρέτες στὰ καζίνο καὶ τὶς μαρίνες, ἀλλὰ Μουσουλμάνους (λαθρο)μετανάστες τῆς Ἑλλάδας (καθιστώντας τους συμμάχους της σὲ μελλοντικοὺς ἐκβιασμοὺς ἢ γεωπολιτικούς σχεδιασμούς) ἢ καὶ τούρκους ὑπηκόους. Δὲν σκέφτονται ὅτι, ὅπως καὶ τώρα, εἶναι ὁ μάγειρας κι ὁ ζαχαροπλάστης κ.ο.κ. στὴν Τουρκία ἐκεῖνος ἀπὸ τὸν ὁποῖο θὰ προμηθεύονται τὰ φαγητὰ καὶ τὰ γλυκά τους κ.ο.κ. στὰ τουρκικῆς ἰδιοκτησίας ξενοδοχεῖα -ὄχι ὁ ντόπιος Ἕλληνας.

«Λαὸς» καὶ «ἀντιλαϊκισμός», δυὸ φαντάσματα ποὺ ρουφᾶνε τὸ αἷμα κάθε ἐπίδοξου ἀναλυτῆ τῆς νεοελληνικῆς πραγματικότητας.

Αὐτὰ πρὸς τὸ παρόν.

This entry was posted in Αριστερά, Ελλάδα, Τούρκοι, κοινωνία and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Ὑπερήφανος λαγός, ἀντιλαϊκιστὲς χάνοι.

  1. Παράθεμα: Ὑπερήφανος λαγός, ἀντιλαϊκιστὲς χάνοι. – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s