Κρεμάλες -κι οἱ χρῆστες τους.

Συζήτηση ὑψηλοῦ ἐπιπέδου.

Ὁ συνομιλητὴς θέλει ὁπωσδήποτε κρεμάλες καὶ ἄλλα τέτοια. Καί, βέβαια, νὰ γυρίσουμε στὴ δραχμή.

Ἂν βγάλουμε τὴν «ὑπαρκτὴ δημοκρατία» ἀπὸ τὸ βάθρο, τότε δὲν θὰ ἔρθει ἡ πραγματικὴ δημοκρατία. Ὅπως μετὰ τὸν «ὑπαρκτὸ σοσιαλισμὸ» δὲν ἦρθε ὁ πραγματικὸς σοσιαλισμὸς στὴν Ἀν. Εὐρώπη. Οἱ ὁπαδοὶ τῶν κρεμάλων, τοῦ «νὰ τοὺς βάλουμε φυλακὴ καὶ νὰ γυρίσουμε σὲ ἐθνικὸ νόμισμα» (σὲ διάφορες παραλλαγές καὶ options) αἰσθάνονται πὼς ἀποτελοῦν τὰ 4/5 τοῦ πληθυσμοῦ, χοντρικά, κι ἄρα δὲν θὰ ὑπάρξει κίνδυνος ἐμφυλίου. Θὰ σφάξουν τὴν ἄρχουσα τάξη πολιτικῶν-ΜΜΕ-λαμόγων, ποὺ ὑπέγραψε καὶ ὑποστήριξε τὰ Μνημόνια, καὶ «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». Ὡστόσο, ξέρουμε ἱστορικὰ προηγούμενα ποὺ ἀποδεικνύουν τὸ ἀντίθετο. Τὸ 1940, πολέμησαν κατὰ τῶν Ἰταλῶν καὶ οἱ κομμουνιστὲς καὶ οἱ βασιλόφρονες. Τὸ 1942-44 πολέμησαν μέσα στὸ ΕΑΜ καὶ κατὰ τῶν Γερμανῶν μαζὶ καὶ κομμουνιστὲς καὶ βασιλόφρονες ἢ «ἀστοί». Παρ’ ὅλα αὐτά, κατόπιν σφάχτηκαν ἀναμεταξύ τους. Μετὰ τὴν Ἀπελευθέρωση, τὸ 1/3 μὲ 1/4 ὑποστήριξε τοὺς κομμουνιστές, ἐνῶ τὰ 2/3 τοῦ λαοῦ ὑποστήριξαν -κατ’ οὐσίαν- τοὺς φασίστες. Μαντέψτε, ποιὸς νίκησε τότε.

Κάτι ἀντίστοιχο θὰ γίνει καὶ σήμερα, μὲ τέτοιες διαθέσεις. Τὰ 4/5 τοῦ λαοῦ πιστεύουν ὅτι θὰ παραμείνουν ἑνωμένοι μεταξύ τους. Στὴν πραγματικότητα, ἂν ξαναγινόταν πογκρόμ, κρεμάλες καὶ τὰ λοιπά, τότε ἡ ἑπόμενη φάση θὰ ξεσκεπάσει τὶς ἐσωτερικὲς διαφωνίες. Τότε, θὰ ξαναφανοῦν οἱ ἀριστεριστές, οἱ ἀκροδεξιοί, οἱ ἀπολίτικοι, οἱ συντηρητικοὶ πλὴν τίμιοι, οἱ πασοκοχαλβάδες, οἱ μπάχαλοι, οἱ Κνίτες. Ὅπως καὶ στοὺς Ἀγανακτισμένους.

Ἡ μαζικὴ δημοκρατία προάγει καὶ τὸν ἀτομικισμὸ ἀλλὰ καὶ τὴ μαζοποίηση. Καθένας νοιώθει «ὁ Ἑαυτός του» ὅταν φορᾶ τὴν τάδε μπλούζα κι ἔχει τὸ τάδε ἀμάξι ἢ διαβάζει τὸ δείνα βιβλίο.  Ἡ ἐσωτερικὴ λογικὴ καὶ δομὴ εἶναι ἐκείνη τῆς μάζας. Τὸ περιεχόμενο ὅμως εἶναι διαφορετικό. Ὁ ἀκροδεξιὸς ἀκούει μὲ τὴν ἴδια μαζικοδημοκρατικὴ ἀπόλαυση τὰ ρεμπέτικα ὅπως κι ὁ ἀναρχοκουλτουριάρης.

Τελικά, γιὰ διάφορους κοινωνικοὺς καὶ ἰδεολογικοὺς λόγους, τὸ 1/3 θὰ μαζευόταν γύρω ἀπὸ τοὺς πιστολάδες καὶ τοὺς κομμουνιστές (κομματικοὺς καὶ μή), ἐνῶ τὰ ὑπόλοιπα 2/3 γύρω ἀπὸ ἕνα μεῖγμα (σὲ διάφορες πιθανὲς ἀναλογίες) φασιστῶν, νεοφιλελεύθερων καὶ μαφιόζων. Γιατὶ αὐτὴ ἡ ἀναλογία; Γιατὶ ὁ Ἕλληνας δὲν γουστάρει τὸ κολχώζ καὶ τὸ κοινόβιο-τί θὰ πεῖ γιατί;; Θέλει τὴν φάρα του, τὰ παιδιά του, τὶς γκόμενές του, τὸ χωριὸ καὶ τοὺς φίλους του, νὰ περνᾶνε καλά. Ὣς ἐκεῖ, οἱ ὑπόλοιποι ἂς ψοφήσουν. Μπορεῖ νὰ μὴν εἶναι ἀτομικιστής, ἀλλὰ οὔτε κολλεκτιβιστὴς εἶναι. Πράγμα ποὺ σημαίνει κοινοτισμὸ καὶ ἀλληλοβοήθεια -στὶς καλὲς στιγμές του- καὶ πατριαρχικὸ φιλοτομαρισμὸ τῆς φάρας -στὶς κακὲς στιγμές.

Προφανῶς, ὅταν ἡ λογικὴ τῆς κρεμάλας καὶ τῶν δολοφονιῶν καταστεῖ ἐσωτερικὸς συνειδησιακὸς νόμος, αὐτὸς δὲν ἀνακαλεῖται μὲ τὴν ἐπίτευξη τοῦ κρεμάσματος τῶν «προδοτῶν πολιτικῶν» οὔτε «μὲ ἐπιστροφὴ στὴ δραχμή». Γιατὶ ὁτιδήποτε γίνεται κοινὰ ἀποδεκτὸ προκαλεῖ ἔριδες γιὰ τὴν ὀρθὴ ἑρμηνεία καὶ διαχείρισή του. Ὅταν κριτήριο τῆς πολιτικῆς ἐπιτυχίας εἶναι τὰ λόγια τοῦ ἀέρα, νικητὴς εἶναι ὁ ρήτορας. Ὅταν κριτήριο εἶναι οἱ διασυνδέσεις, ὁ διαπλεκόμενος. Ὅταν εἶναι κριτήριο οἱ κρεμάλες καὶ ἡ βία, τότε νικητὴς δὲν εἶναι ὁ ἠθικότερος κι ὁ σοφότερος ἀλλὰ ὅποιος ξέρει νὰ μεταχειρίζεται καλύτερα τὸν μηχανισμὸ τῆς βίας ἢ τὰ κυκλώματα τῆς βίας.

Ἐννοεῖται ὅτι οἱ μπάχαλοι, οἱ ἀριστεροὶ τῶν πορειῶν-καὶ-μετὰ-ταβέρνα/μπάρ/γύρο, οἱ πιστολάκηδες τύπου Ξηροῦ καὶ οἱ μικροαστοὶ οἰκογενειάρχες κομμουνιστές δὲν μεταχειρίζονται καλύτερα τὴ βία ἀπὸ τοὺς φασίστες καὶ τοὺς μαφιόζους. Δὲν ἔχουν ἱκανὴ πρόσβαση στὰ κυκλώματα ποὺ θὰ ὑπάρχουν. Οἱ μπάχαλοι κι οἱ νετσαγιεφικοί, γιὰ παράδειγμα, δείχνουν «ἄτρωτοι» γιατὶ πιθανότατα προστατεύνται ἀπὸ τὸ καθεστώς. Ὅμως, ὅσες ληστεῖες καὶ νὰ κάνουν ἢ ὅσες μολότωφ νὰ ρίχνουν καὶ νὰ σπᾶν βιτρίνες, δὲν ἔχουν αὐτὸ τὸ ἀκροδεξιὸ (κι ὄχι ἁπλῶς ναζιστικό) πεπαιδευμένο, καλλιεργημένο πάθος μὲ τὴ βία. Γι’ αὐτὴν τὴν ἀπουσία φταίει ὁ εὐνουχισμὸς τῆς ἥττας τοῦ 1949 -ὅπως οἱ Ἕλληνες τῆς Τουρκοκρατίας ἦταν ἄοπλοι ἔναντι τοῦ καθένα Μουσουλμάνου. Δὲν ξέρω, ἀλλὰ θὰ ἀρκοῦσε λ.χ. μιὰ δημοσιογραφικὴ ἔρευνα γιὰ τὰ πολιτικὰ πιστεύω ὅσων ἔχουν ἄδεια ὁπλοκατοχῆς καὶ συχνάζουν σὲ συλλόγους σκοποβολῆς, κυνηγετικοὺς συλλόγους κ.λπ. Πιστεύω ὅτι εἶναι τουλάχιστον δεξιοὶ κατὰ 80% τὸ λιγότερο. Στὴν ἐπιθυμητὴ -γιὰ τοὺς ριζοσπάστες μας- λύση τῆς βίας, μὲ ποιοὺς νομίζετε ὅτι θὰ συνταχθεῖ ὁ κάτοχος ὅπλων; Μὲ ποιοὺς θὰ συνταχτοῦν τὰ ὁπλισμένα ἀστυνομικὰ σώματα; Μὲ ἐκείνους ποὺ τοὺς πετᾶνε μολότωφ; Ὅταν οἱ ὁπλισμένοι κομμουνιστὲς ἀπέτυχαν νὰ κερδίσουν τὴν ἐξουσία τὸ 1944, θὰ πετύχουν κάτι ὅλοι ὅσοι -καὶ δὲν εἶναι μόνο μπάχαλοι ἢ ψεκασμένοι- φαντάζονται μιὰ λαϊκὴ ἔνοπλη ἐξέγερση;

Αὐτὸ δὲν σημαίνει ἀποδοχὴ τοῦ Μνημονίου, ἀτιμωρησία τῶν πολιτικῶν. Σημαίνει ὅτι ζητεῖται λαός, ζητεῖται κοινωνία, μὲ κοινότητα ἀπόψεων, μὲ μόρφωση=κριτικὴ ἱκανότητα ποὺ ἔχει χαθεῖ λόγω διαδικτύου καὶ ἰδιωτικῆς τηλεόρασης κ.ο.κ. Οἱ προϋποθέσεις τους ἀπουσιάζουν ἐπίσης.

Τὸ πιὸ ἄσχημο εἶναι ὅτι τέτοιες ἀπόψεις ἔχουν ἀρκετοὶ ἀπὸ ὅσους ἀπέδειξαν ὅτι ἔχουν τὸ χειρότερο πολιτικὸ κριτήριο. Ἂν ἤμουν στὴ θέση τέτοιων ἀνθρώπων, εἴτε δὲν θὰ πρότεινα «ριζοσπαστικὲς λύσεις» (σὰν αὐτή, τῆς βίας) εἴτε θὰ σιωποῦσα γιὰ καμμιὰ δεκαριὰ χρόνια. Θὰ μιλοῦσα γιὰ τὸ χόκεϋ.

This entry was posted in πολιτικά, Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s