Ἂν φόλα

Στὸ ἄρθρο αὐτὸ τοῦ Ἂν Φόλλα  (Unfollow) ὁ ἀρθρογράφος του παρουσιάζει τὴ γένεση καὶ τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἐπικράτησε ἡ φιλοδεξιὰ ἀναθεωρητικὴ ἑρμηνεία τοῦ Ἐμφυλίου. Μὲ ἱερὴ ἀγανάκτηση περιγράφονται οἱ ἐνέργειες δυὸ-τριῶν ἱστορικῶν μαζὶ μὲ τὸν Μαζάουερ, ὁ ὁποῖος τοὺς ὑπερασπιζόταν καὶ ἔδινε κύρος στὶς ἀπόψεις τους, οἱ ὁποῖες εἶναι, μὲ τὰ λόγια τοῦ ἀρθρογράφου:

τα τάγματα ασφαλείας συγκροτήθηκαν από αντίδραση στην «κόκκινη βία»· ο Εμφύλιος ξεκίνησε ήδη από το 1943· η ιστορική αλήθεια για την περίοδο συγκαλύπτεται από την «κυρίαρχη» αριστερή αφήγηση· η ιστορική αυτή παραμόρφωση καθορίζει την πολιτική ζωή σήμερα.

Ἡ φιλο-Τ.Α. ἀναθεώρηση τῶν Καλύβα-Μαραντζίδη ἔχει ἕνα τεράστιο πρόβλημα. Γιατὶ ὅσο κι ἂν τὸ ΕΑΜ ἤθελε τὸ μονοπώλιο τῆς ἀντιγερμανικῆς ἀντίστασης καὶ συνεπῶς ἀσκοῦσε πίεση καὶ βία ὥστε ὅλοι οἱ ἀντιστασιακοὶ νὰ ἐνταχθοῦν-ὑποταχθοῦν σὲ αὐτό, οἱ Ταγματασφαλίτες ἱδρύθηκαν ἀπὸ φιλογερμανικὸ καθεστώς καὶ δὲν λάμβαναν βοήθεια ἀπὸ τοὺς Συμμάχους, ὅπως τὸ ΕΑΜ, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς Γερμανούς. Ἔπειτα, ἡ ὕπαρξη ἑλληνικῶν στρατιωτικῶν ὁμάδων ποὺ πολεμοῦσαν πρὶν ἀπὸ τὴν Ἀπελευθέρωση τὸ ΕΑΜ δὲν συνεπάγεται Ἐμφύλιο ἀλλὰ διαμάχη μεταξὺ ἀντιστασιακῶν, ἀπὸ τὴ μία, καὶ συνεργατῶν τῶν Γερμανῶν, ἀπὸ τὴν ἄλλη. Εἶναι προφανὲς ὅτι στὸν ἀντικατοχικὸ ἀγώνα τὸ ΕΑΜ ἔπρεπε νὰ πολεμήσει ὄχι ἁπλῶς τοὺς Γερμανοὺς ἀλλὰ καὶ τοὺς συνεργάτες τους, ἀσχέτως τοῦ ἂν ἡ δημιουργία τῶν Τ.Α. θεωρηθεῖ «αὐτοάμυνα» (τίνων;) σὲ χρονικὰ πρότερη ἐπίθεση. Γιατὶ, οἱ μετέπειτα (μετὰ τὸ 1943) Τ.Α. δὲν ἦταν –ἀρχικά– κάποιοι (δεξιοὶ ἢ κεντρῶοι) ἀντιστασιακοί, δηλαδὴ δρῶντες κατὰ τῶν Γερμανῶν οἱ ὁποῖοι (οἱ ἀντιστασιακοί) ὅμως ἐξαιτίας τῆς κακῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ΕΑΜ ἔπαψαν νὰ πολεμοῦν τοὺς Γερμανοὺς καὶ συνεργάστηκαν (!) μὲ τοὺς Γερμανούς. Ἂν συνέβη αὐτό, τότε –ἁπλούστατα– οἱ ἀντιστασιακοὶ αὐτοὶ ἔπαψαν νὰ εἶναι ἀντιστασιακοὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς συνεργασίας τους μὲ τοὺς κατακτητές καὶ τῆς ἵδρυσης τῶν Τ.Α. Συνεπῶς, δὲν ὑπῆρξε, μετὰ τὴν ἵδρυση τῶν Τ.Α., «Ἐμφύλιος μεταξὺ Τ.Α. /«Χ» καὶ ΕΑΜ», δηλαδὴ ἐμφύλιος μεταξὺ διαφορετικῶν ἀντιστασιακῶν ὁμάδων, γιατὶ τὰ Τ.Α. δὲν ἦταν ἀντιστασιακὴ ὁμάδα, ἦταν συνεργάτες τῶν Γερμανῶν. Μόνο ἂν τὰ Τ.Α. στρέφονταν κατὰ τῶν Γερμανῶν καὶ πολεμοῦσαν, στὸ σύνολο τῆς ἱστορικῆς τους διαδρομῆς, τόσο κατᾶ τῶν Γερμανῶν ὅσο καὶ κατὰ τοῦ ΕΑΜ, θὰ μποροῦσε νὰ γίνει λόγος γιὰ Ἐμφύλιο ἀπὸ τὸ 1943. Σίγουρα ὑπῆρχαν περιστατικὰ προστριβῶν καὶ διενέξεων μεταξὺ ΕΑΜ καὶ μὴ δοσιλογικῶν στρατιωτικῶν ὁμάδων. Ἀλλὰ αὐτὰ εἶναι λεπτομέρειες κι ὄχι τὸ κεντρικὸ θέμα, στὸ ὁποῖο οἱ ἀναθεωρητὲς ἔχουν ἄδικο.

 

Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἐκνευριστικὸ δὲν ἀφορᾶ τὴν ἀντίθεση τοῦ ἀρθρογράφου στοὺς ἀναθεωρητὲς τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης καὶ τοῦ Ἐμφυλίου. Ἀλλὰ τὴν ἐπίθεση στὸν Μαζάουερ. Ὁ Μαζάουερ λατρεύεται ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ ὅταν ἐναντιώνεται στὴν ἑλληνικότητα τῆς Θεσσαλονίκης (δὲν ἀναφέρομαι στὸν ἀρθρογράφο, ὡς παράδειγμα ἐναντίωσης στὴν ἀναθεώρηση τῆς Ἀντίστασης) ἀλλὰ γίνεται κακὸς γιὰ τὴν Ἀριστερὰ ὅταν ἐναντιώνεται στὴν ἠθικὴ ἀνωτερότητα τοῦ ΕΑΜ καὶ τῆς τοτινῆς Ἀριστερᾶς. Πράγμα ποὺ δείχνει τί εἴδους ἄνθρωποι εἶναι ἡ πλειονότητα τῆς Ἀριστερᾶς (δὲν ἀναφέρομαι εἰδικὰ στὸν ἀρθρογράφο, ἀφοῦ ἀγνοῶ τὴν ἄποψή του γιὰ τὴν «πολυπολιτισμικὴ Θεσσαλονίκη» τοῦ Μαζάουερ.)

 

Ἡ ἀναθεώρηση-ἀποδόμηση εἶναι καλή, κατὰ τὴν Ἀριστερά (δὲν ἀναφέρομαι στὸν ἀρθρογράφο) ὅταν ἀφορᾶ τὸ Ἔθνος ἀλλὰ ὄχι ὅταν ἀφορᾶ τὴν Ἀντίσταση. Τὸ ἀντίθετο ἰσχύει γιὰ τοὺς ἀντικομμουνιστὲς (κεντρώους, νεοφιλελεύθερους καὶ παραδοσιακοὺς Δεξιοὺς καθὼς καὶ τοὺς Ἀκροδεξιούς): εἶναι καλὴ ἡ ἱστορικὴ ἀναθεώρηση ὅσον ἀφορᾶ τὴν Ἀντίσταση ἀλλὰ κακὴ ὅσον ἀφορᾶ τὸ Ἔθνος.

 

Γιὰ μένα, καὶ τὰ δύο εἶναι ἐσφαλμένα. Χωρὶς νὰ ἀμφισβητεῖται ἡ ἀναγκαιότητα τῶν νέων ἐρωτημάτων στὴν ἱστορικὴ ἔρευνα, εἶμαι ἐνάντιος τόσο στὴν ἀναθεώρηση-ἀποδόμηση ποὺ ἀφορᾶ τὸ Ἔθνος ὅσο καὶ σὲ αὐτὴν ποὺ ἀφορᾶ τὸ ΕΑΜ. Μόνο συμπληρωματικὲς μπορεῖ νὰ εἶναι οἱ προσθῆκες τῆς ἔρευνας, γιατὶ τὸ κεντρικὸ ἐρώτημα τῶν ἀναθεωρητῶν εἶναι ἀπαντημένο. Εἶναι λανθασμένη τόσο ἡ ἀριστερὴ ἐπίθεση στὴν «φαντασιακὴ ἐθνικὴ ἀφήγηση» ὅσο καὶ ἡ, ξαναζεσταμένη ὡς μὴ ἀκραία, φιλελεύθερη κεντροδεξιὰ ἐπίθεση στὴν Ἀντίσταση καὶ στὸ ΕΑΜ. Ὅπως εἶναι ἀπαντημένο καὶ τὸ ἐρώτημα ἂν ὑπῆρχαν Ἕλληνες ἔξω ἀπὸ τὰ πάρτυ καὶ τὰ γραφεῖα τῶν Ἑλλήνων Διαφωτιστῶν τοῦ 18ου αἰ. ἢ πρὶν ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ κράτος.

 

Φυσικά, καὶ οἱ δυὸ ἐπιθέσεις ἔχουν ἀντικειμενικὰ κοινὸ στόχο ὅσο κι ἂν ὑποκειμενικὰ δὲν τὸ ἀντιλαμβάνονται οἱ ἐκπρόσωποί τους. Οἱ φιλελεύθεροι κεντροδεξιοὶ ἐναντιώνονται στὴν ἀφήγηση περὶ ἑνὸς κατεκτημένου Ἔθνους ποὺ μαζικὰ καὶ πλειονοτικὰ ἀντιτάχθηκε στὴν κατάκτησή του θέτοντας (τὸ Ἔθνος) σὲ δεύτερη μοίρα κάθε ἄλλη ἐνδοεθνικὴ διαίρεση. Οἱ φιλελεύθεροι κεντροδεξιοὶ θεωροῦν ὅτι ἡ ἰδέα τοῦ Ἔθνους καὶ τῆς ἀντίστασης στὴν ὑποταγή του δὲν ἦταν τόσο ἰσχυρὴ στὶς συνειδήσεις τῶν κατοίκων τῆς Ἑλλάδας –γι’ αὐτὸ καί, σύμφωνα μὲ τὴν ἔρευνά τους, ὁ Ἐμφύλιος ἄρχισε προτοῦ κἂν ἀπελευθερωθεῖ τὸ Ἔθνος. Οἱ ἀκροδεξιοὶ ὑποστηρικτὲς τῶν Καλύβα-Μαραντζίδη, δὲν εἶναι ὑποστηρικτὲς τῆς ἀνυπαρξίας τοῦ Ἔθνους, βέβαια, οὔτε τῆς ἄποψης γιὰ μειωμένη ἀπήχηση τῆς ἰδέας τοῦ Ἔθνους κατὰ τὴν Κατοχή. Ὅμως προτιμοῦν τὸν ἀντικομμουνισμὸ ἀπὸ τὴν ἀποφυγὴ τοῦ κινδύνου τοῦ δοσιλογισμοῦ (μικρή, κατ’ αὐτούς), καὶ προτιμώντας τον ἐπιλέγουν, σὲ ἄλλο ἐπίπεδο πιά, ὅ,τι οἱ προπάτορές τους στὰ 1943: Τὴ συνεργασία μὲ τὸν κατακτητὴ τοῦ Ἔθνους -ὑποτίθεται- γιὰ χάρη (!) τοῦ Ἔθνους. Τέτοιος, ὅμως, τρόπος ὑπεράσπισης τοῦ Ἔθνους, διὰ τῆς συνεργασίας μὲ τὸν Κατακτητή, μόνο στὴν ἐπιστημονικὴ φαντασία δικαιολογεῖται -Ἄρα, στὴν πράξη καὶ οἱ ἀκροδεξιοὶ ὑποστηρικτὲς τῶν Καλύβα-Μαραντζίδη δροῦν κατὰ τοὺ λατρεμένου τους Ἔθνους. Δὲν μποροῦν, ἄλλωστε, νὰ καταγγείλλουν τοὺς προπάτορές τους· θὰ ἦταν πατροκτονία. Ἐνῶ, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, οἱ Ἀριστεροί (ἡ πλειονότητα, τέλος πάντων) ταυτίζοντας τὸ Ἔθνος μὲ τὴν παράταξη ποὺ ἐπικράτησε στὸν Ἐμφύλιο, ἔχουν ἀνομολόγητο ὄνειρο νὰ διαλύσουν τὸ Ἔθνος αὐτό. Γι’ αὐτό, ἄλλωστε, οἱ στριγγλιές (ἀνθρωπισμοῦ τάχα, συνεργασίας μὲ τοὺς διακινητές, ἀντικειμενικά) τῆς Ἀριστερᾶς γιὰ τοὺς (λαθρο)μετανάστες καὶ τὰ «Ἀνοῖξτε τὰ σύνορα». Γρυλίζει γιὰ ἐκδίκηση· κι ἀφοῦ τέτοια ἐκδίκηση εἶναι ἀνέφικτη ἱστορικά, μπορεῖ νὰ επιτυγχάνεται στὸ ἐπίπεδο τῆς πολυπολιτισμικῆς Θεσσαλονίκης ἢ τῆς μετατροπῆς τῆς χώρας σὲ χῶρο καὶ σὲ κέντρο διερχομένων. Ξεχνᾶνε ὅτι τὸ Ε.Α.Μ. ἦταν Ἐθνικὸ Ἀπελευθερωτικὸ Μέτωπο κι ὄχι Ταξικὸ Ἀπελευθερωτικὸ Μέτωπο, θεωροῦσε σκλαβιὰ τὴν Τουρκοκρατία, δεχόταν τὸ «τρισχιλιετές», ὑπερασπιζόταν τὴν ἑλληνικότητα τῆς ὀθωμανικῆς Μακεδονίας καθὼς καὶ τὴν ἐδαφικὴ ἀκεραιότητα τῆς Ἑλλάδας. Γι’ αὐτό, στὸ τέλος, καὶ ἡ ἀντεθνικὴ πλειονότητα αὐτὴ ἐντὸς τῆς Ἀριστερᾶς ἀποδέχεται καὶ υἱοθετεῖ μὲ εὐχαρίστηση τὴν ἀντι-ΕΑΜικὴ «πρόκληση». Τὸ ὑπόλοπο τμῆμα τῆς Ἀριστερᾶς συγχίζεται μόνο καὶ μόνο γιατὶ γίνεται λόγος γιὰ «κόκκινη βία». Ἀπὸ ἠθικισμό (ποὺ ἤδη προδίδει προσχώρηση στὸ φιλελεύθερο, μὴ κομμουνιστικὸ ἰδεολογικὸ χῶρο), ἄλλο τίποτα.

Advertisements
This entry was posted in πολιτικά, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα, ιστορία and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s