Βέροια τοῦ 1325

“…Μετὰ τῆς μακαρίτιδος καὶ γὰρ συζύγου μου τῆς εὐγενεστάτου Κομνηνῆς Ἀγγελίνης κυρᾶς Εὐδοκίας, χρόνους ἱκανοὺς βιωτεύσας καὶ παίδων πολλῶν ὀφθέντες γεννήτορες, ἡ τομὴ τοῦ θανάτου ἐξεθέρισε πάντας οἷς οἶδε κρίμασι Κύριος, στεναγμῶν καὶ ὀδυρμῶν καὶ θλίψεων ἀφορήτων ἡμᾶς ἐμπλήσαντες τοὺς γεννήσαντας. Καὶ χιλιοπλάσιον τὴν λύπην ἢ τὴν χαρὰν μικρὸν τὸ κατὰ μικρὸν ἀπολαμβάνοντες ἐξ αὐτῶν, ἐλπίδα καὶ μόνην τὴν μίαν θέμενη, εἰς ἦν ἠξιώθημεν τάχα ἄνδρα συνάψαι καὶ τελείων δεσπότιν καὶ ἀξίαν οἰκοκυρίαν καὶ παίδων ἐπαπολαμβάνουσαν ἐνορῶντες καὶ ταύτην ἐπαγαλλόμενοι, τὴν σύζυγον λέγω τοῦ εὐγενεστάτου Δούκα κυροῦ Μιχαὴλ τοῦ Ἀριανίτου. Ἐπεὶ δὲ κἀκείνην, φεῦ τῶν ἀπορρήτων τοῦ Θεοῦ μυστηρίων, θανάτω ἀπεβαλλόμεθα τῆς μητρὸς ἔτι ζώσης, μετὰ τὴν τῶν πολλῶν κλαυθμῶν καὶ τοῦ πένθους διάβασιν…ἐπειδὴ τοῦτο καὶ ὁ ἐν τῶ πολέμω φονευθεὶς τρισμακάριστος αὐτάδελφός μου κύρις Ἰωάννης ὁ Σαραντηνός….”

Θεόδωρος Σαραντηνός, κάπου στὴ Βέροια, τὸ 1325

Advertisements
This entry was posted in Ιστορίες, Μακεδονία, Ρωμανία, Σαν παραμύθια, Χερσόνησος του Αίμου and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s