Ἀριστεία

Ἐνόσω ἡ χώρα διαμελίζεται καὶ φρουρεῖται ἀπὸ ξένες Δυνάμεις, σὲ συνέχεια τῶν φιλοσοφικῶν διαγγελμάτων τοῦ Ὑπουργείου πρώην Ἐθνικῆς Παιδείας, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ παρελθόν, ἰδοῦ:

αν γίνεις άριστος απλώς με μια διαδικασία, φέρεις το βάρος της αριστείας και πρέπει να αποδεικνύεις διαρκώς την αριστεία σου εσαεί, ενώ αν αποτύχεις στο διαγωνισμό αριστείας, τότε φέρεις το στίγμα αυτής της αποτυχίας εσαεί.

Εἶχε πεῖ ὁ πρώην Ὑπουργὸς Παιδείας Μπαλτᾶς

Στὰ ἑλληνικὰ δὲν ὑπάρχουν loser καὶ winner, χαμένος καὶ νικητής. Ἡ ἐπιλογὴ τῶν λέξεων Ἀπο-τυχία καὶ ἡ Ἐπι-τυχία ἐμπεριέχει τὴν -ἴσως πιὰ χαμένη- συναίσθηση (τῆς κοινωνίας ὅσων μιλᾶνε ἑλληνικὰ) ὅτι ἡ τύχη πάντα παίζει σημαντικό ρόλο. Ὁ αποτυχημένος δὲν εἶναι χαμένο κορμί. Στὰ ἑλληνικὰ ἐπίσης, ὅμως, δὲν ὑπάρχουν Olympic Games, ὑπάρχουν Ὀλυμπιακοὶ Ἀγῶνες. Ὄχι παιχνίδι. Τίποτε δὲν εἶναι ἁπλῶς παιχνίδι.

Αὐτὰ σημαίνουν ὅτι θέλουμε-δέ-θέλουμε, ἡ ζωὴ εἶναι ἀγώνας κι ἄρα ἀντ-αγωνισμός. Τὸ νὰ «προστατεύσουμε» τὸ παιδὶ ἀπὸ τὸν ἀνταγωνισμὸ καὶ τὸν ἀγώνα σημαίνει μόνο ὅτι τοῦ καλλιεργοῦμε τὴν ψευδαίσθηση ὅτι στὴ ζωὴ μετὰ τὸ σχολεῖο κάποιος θὰ τὸν προστατεύει ἀπὸ τὸν κακὸ μπαμπούλα ἢ τὸν ἰσχυρότερο. Ἂν κάποιος θέλει νὰ καλλιεργεῖ σὲ μιὰ κοινωνία αὐταπάτες, θὰ πρέπει νὰ εἶναι σὲ θέση καὶ νὰ τοὺς προστατεύει, νὰ εἶναι ὁ νταβατζής της. Ἢ νὰ «παρηγορεῖ» μιὰ ὁλόκληρη κοινωνία, ὅταν ἐνσκήψει ἡ Συμφορά. Φυσικά, ἡ ἀριστερὴ μαζικοδημοκρατικὴ φούσκα μπορεῖ ἄνετα, καὶ μὲ τὸ παραπάνω, νὰ παρηγορεῖ καὶ νὰ ἐνθαρρύνει, ἀρκεῖ νὰ ὑπάρχουν λεφτὰ γιὰ ὄλους, προγράμματα τῆς Ε.Ε., ΕΣΠΑ γιὰ ἐπιμόρφωση γατιῶν καὶ γιὰ ἀκόμη καλύτερα ταβερνεῖα, ΜΚΟ κ.λπ.

Ἐπίσης σημαίνουν ὅτι θέλουμε-δέ-θέλουμε, ἡ Τύχη εἶναι περίεργη θεότητα. Δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ περηφανεύεται ὅτι μόνο ἀπὸ αὐτὸν ἐξαρτήθηκε τὸ ἀποτέλεσμα. Ἄρα, δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαερώσει τὸν ἀντίπαλο χωρὶς νὰ σκάψει τὸ δικό του λάκκο -δίνοντας τὸ παράδειγμα τῆς ἐξόντωσης τοῦ ἑκάστοτε ἡττημένου. Σημαίνει ὅτι δὲν εἶναι ὅλα ὀρθολογικὰ φτιαγμένα ἔτσι ὥστε ἂν Χ τότε πάντα Φ(Χ). Σημαίνει κι ὅτι δὲν εἶναι ὅλα ἀγώνας ζωῆς ἢ θανάτου.

Συνεπῶς, γιατί θὰ ἔπρεπε νὰ ταλαντεύεται ἡ κοινωνία ἀνάμεσα στὸ καταστροφικὸ δίπολο· ἀπὸ τὴ μια, τῆς ἀμερικανιᾶς, τῶν νεοφιλελεύθερων καὶ τοῦ φασισμοῦ ποὺ ἐκφράζεται μὲ τὸ τσαλαπάτημα κάθε ἀποτυχημένου καὶ τὸ μίσος πρὸς ὅ,τι κι ὅποιον δὲν πέτυχε, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη στὴν μετριοκρατικὴ ἀντίληψη καὶ τὴν ἀνευθυνότητα, ποὺ ξεχνᾶ ὅτι ἡ ζωὴ εἶναι ἀγώνας; Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ὑπάρχει ἀγώνας ἄρα καὶ ἐπιτυχημένος. Ἀλλὰ ὁ ἐπιτυχημένος ἦταν ἁπλῶς ὁ τυχερὸς ποὺ προσπάθησε. ((*))

Ἡ μαζικοδημοκρατικὴ Αριστερά, ἀλλὰ κι οἱ φιλελεύθεροι φιλεύσπλαχνοι φίλοι της, θέλει νὰ περιορίσει νοηματικὰ τὴν ἀριστεία, τὴν ἐπιτυχία, ὡς ἀποτέλεσμα μιᾶς σύντομης διαδικασίας, τῶν ἐξετάσεων, ξεχνώντας τὸν διαρκὴ ἀγώνα. Ἔπειτα, ἐπειδὴ δὲν ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀριστεία μὲ ὅρους ἐπι-τυχίας κι ἐπειδὴ θεωρεῖ ὅτι ἔτσι μόνο μπορεῖ νὰ γίνεται κι ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους ἀνθρώπους ἀντιληπτή, νομίζει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν τὴν φαντασίωση τῆς ἀδιάκοπης καλῆς τύχης ἢ τὸ φόβο μήπως εἶναι καταραμένοι. Μιλᾶμε, δηλαδή, γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν ἀνθρώπων σχεδόν ὡς προληπτικῶν. Ἀλλὰ αὐτὸς εἶναι μόνο ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπινους τρόπους, ἱστορικά, νὰ δεχτεῖς τὴν ἥττα καὶ τὴ νίκη.

Τὸ ζήτημα δὲν ἔγκειται ἁπλῶς στὴν ἐναλλαγὴ στὴν κορυφὴ τῆς πυραμίδας. Οὔτε νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὴν αὐταπάτη ὅσων «ἀθλημάτων» ὑπόσχονται ὅτι «μπορεῖ κι ἐσὺ νὰ εἶσαι ὁ νικητὴς τῆς ἡμέρας», ἐνῶ γιὰ ἕναν τυχερὸ ὑπάρχουν χιλιάδες ποδοπατημένοι ποὺ ποτὲ δὲν θὰ ἐπιτύχουν. Ἀλλὰ καὶ νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὴν αὐταπάτη ὅσων νομίζουν ὅτι θὰ ἐξαλειφθεῖ ὁ ἀγώνας κι ὁ ἀνταγωνισμός. Ὅμως, ὁ ἀνταγωνισμὸς κι ὁ ἀγώνας, ἄρα κι ἡ ὕπαρξη Ἄριστου, θὰ ἐξαλειφθεῖ ὅταν ἐξαλειφθεῖ ἡ μιμητικὴ ἐπιθυμία, ἡ ὁποία εἶναι οὐδιώδης ἰδιότητα τοῦ ἀνθρώπινου γένους καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἐξαλειφθεῖ. Ὅποιος μιμεῖται, ἀνταγωνίζεται, καὶ ἀνταγωνιζόμενος προκαλεῖ ἕναν ἀγώνα μὲ νικητὴ καὶ ἡττημένο. Μόνο νὰ μετριάσουμε τὴ μίμηση μποροῦμε: Αὐτό, φυσικά, εἶναι ἁπλῶς τὸ μόνο πραγματικὸ πλαίσιο γιὰ κάθε λύση-μετριασμό, ὄχι ἡ λύση. Λύσεις ἐκτὸς τοῦ πλαισίου αὐτοῦ εἶναι μόνο προετοιμασία γιὰ τραγωδίες καὶ κωμωδίες.

((*))

Υ.Γ.

Καί, ὄχι, δὲν βρίσκω ἀνθρωπιστικὴ τὴν προστασία ὅποιου δὲν προσπάθησε ὄχι γιατὶ εἶναι φτωχὸς ἢ χωρὶς οἰκογένεια. Ἀνθρωπιστικὸ εἶναι νὰ μὴν ἔχει ὁ τεμπέλης μαθητὴς τὴ μούρη τοῦ μάγκα, ποὺ δὲν δίνει δεκάρα γιὰ τίποτε γιατὶ θὰ τὰ καταφέρει ἀφοῦ ὁ μπαμπάς του ἔχει τὸ μαγαζί, σὲ βάρος αὐτοῦ ποὺ διαβάζει..

This entry was posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s