Δύση ἢ Ἀνατολή

Μιὰ ἄλλη ἄποψη γιὰ τὴ διαμάχη σχετικὰ μὲ τὶς αἰτίες τῆς στάσης τῶν Ἑλλήνων στὸ προσφυγικό.

1.
Ορισμένοι «δεξιοί», και κυρίως όσοι κινούνται γύρω από ένα άξονα τον οποίον θα μπορούσαμε να περιγράψουμε σχηματικά ως γερμανική «δεξιά», παραξενεύονται με – και ειρωνεύονται – την ανοχή, την ηπιότητα ή τη μη ανθρωποφαγία που έχει επιδείξει μέχρι στιγμής μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στο μεταναστευτικό-προσφυγικό [*], θεωρώντας την προηγούμενη στάση ως απόδειξη της εγγενούς «αριστεροσύνης» της ή/και της λεγόμενης «ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς». Αυτό που αγνοούν ή δεν καταλαβαίνουν είναι πως η συγκεκριμένη στάση δεν έχει να κάνει καθόλου με την «αριστερά» (η οποία βέβαια την οικειοποιείται και την καπηλεύεται), αλλά με το ηθικοθρησκευτικό και αξιακό υπόστρωμα της ελληνικής κοινωνίας (το οποίο απεχθάνονται – ως πολιτισμικοί χιμπατζήδες και γενίτσαροι που είναι – διότι το θεωρούν αποτρεπτικό παράγοντα του «εκδυτικισμού» και άρα του «εκσυγχρονισμού», καθώς θεωρούν τον πρώτον ως προϋπόθεση του δεύτερου).

Το εξέφρασε πολύ όμορφα και στον πυρήνα του ο Aρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος: «Αυτό είναι το μεγαλείο της Ορθοδοξίας, όταν γυναίκες δεν διστάζουν να βυζάξουν τα παιδιά των πονεμένων ανθρώπων».

Επί αυτού του ηθικοθρησκευτικού και αξιακού υποστρώματος παρασιτεί μια κάποια «αριστερά» και πάνω σε αυτό οικοδομεί την ηθική της κεφαλαιοποίηση. Βέβαια οι δικαιωματοκράτες «αριστεροί» μεταμοντέρνοι οπαδοί της υπερ/μετα-εθνικότητας και της μετα-δημοκρατίας (υπάρχουν και «δεξιοί» τέτοιοι) βγάζουν φλύκταινες με μια τέτοια παρατήρηση λόγω του αντι-κληρικαλισμού και του ριζοσπαστικού δυτικισμού και κοσμικισμού που έχουν κληρονομήσει εξ αιτίας της γαλλικής καταγωγής τους. Άλλωστε αυτά είναι τα μόνα στοιχεία που τους έχουν απομείνει από τη Γαλλική Επανάσταση, καθώς στις μέρες μας έχουν συνάψει, μαζί με «δεξιούς» ευρωπαϊστές, μιας μορφής Προοδευτική Ιερά Συμμαχία, υπό την έννοια της πλήρους αναίρεσης της Γαλλικής Επανάστασης ως κατοχύρωσης της λαϊκής κυριαρχίας μέσω ενός ρωμαλέου μαζικού εθνικού δημοκρατικού κινήματος και θεμελίωσης του εθνικού και δημοκρατικά κυρίαρχου κράτους.

Ως πολιτισμικοί γενίτσαροι και χιμπατζήδες που είναι και αυτοί (επίσης ενστερνίζονται το δόγμα «εκδυτικισμού-εκσυγχρονισμού» το οποίο έχει αναιρεθεί από την πραγματικότητα αλλά παραμένει ισχυρό σε επίπεδο ιδεολογίας) αποστειρώνουν και αποθρησκειοποιούν το ηθικοθρησκευτικό και αξιακό υπόστρωμα και τα περιεχόμενα του, τα οποία παρουσιάζουν ως ευαισθησία, αλληλεγγύη και ανθρωπισμό (δηλαδή ως φιλελευθερισμό). Βασικά αυτή η «αριστερά» είναι ιμπεριαλιστική (δεν έγραψα φιλο-ιμπεριαλιστική) και αποτελεί το ηθικοπολιτισμικό συμπλήρωμα μιας κάποιας «δεξιας», έχοντας ως κύριο χαρακτηριστικό της τη συνεχή απο-πολιτικοποίηση των περισσότερων ζητημάτων.

2.
Όπως η θρησκεία αποτέλεσε μια προβιά για τη «δεξιά» (που στο φαίνεσθαι κουβαλά την Παναγία ενώ στην ουσία κουβαλά και προσεύχεται στο €uro), έτσι και ο μυθικός – αλλά κατ’ ουσίαν βερμπαλιστικός – «αντι-δυτικισμός» της «αριστεράς» δεν αποτελεί παρά μια μάσκα (μόλις φτάσουν τα πράγματα στα άκρα και έχει να επιλέξει ανάμεσα σε Γαλλία – η οποία μαζί με τις Η.Π.Α αποτελούν τους φορείς της οικουμενίστικης παράδοσης -, ριζοσπαστικό δυτικισμό και κοσμικισμό από τη μια μεριά, έναντι οποιασδήποτε άλλης επιλογής από την άλλη, θα επιλέξει φυσικά την πρώτη. Άλλωστε είναι ευρωκεντρική).

Η ελληνική κοινωνία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί – χρησιμοποιώντας σχηματικά τους όρους – ως ηθικά ή κοινωνικά συντηρητική και πολιτικά ριζοσπαστική [**]. Μια «δεξιά» που δεν έχει συνειδητοποιήσει αυτά τα στοιχειώδη πράγματα αποτελεί παράγοντα καθυστέρησης για τη χώρα και φέρει η ίδια ευθύνες για την πολιτική ανισορροπία στην Ελλάδα (δεν φταίνε πάντα οι άλλοι, έτσι δεν λένε;). Μια «αριστερά», από την άλλη, που δεν συνειδητοποιεί πως ο ριζοσπαστικός κοσμικισμός – τον οποίον μοιράζεται με τους «δεξιούς» οικονομιστές ευρωφιλελεύθερους – και το αντιθρησκευτικό πνεύμα βρίσκεται σε υποχώρηση παντού σε παγκόσμια κλίμακα [***], με τη σειρά της θα ενισχύσει την πολιτική ανισορροπία στη χώρα (τροφοδοτώντας «ασυμμετρίες»).

Αυτά τα γράφω γιατί οδεύουμε σε χαώδες κενό μεταξύ κοινωνίας και κράτους. Όποιος δεν το βλέπει είναι είτε τυφλός, είτε οπαδός ή θύμα του κομματικού και παραταξιακού λαϊκισμού και φανατισμού.

Η χώρα, μιλώντας αισιόδοξα, προκειμένου να προχωρήσει χρειάζεται μια «αριστερά» και μια «δεξιά» του 21ου αιώνα (και όχι της δεκαετίας του ’90, του Τέλους της Ιστορίας και της μονοπολικότητας). Οικονομικά, πολιτικά, ηθικά και πολιτισμικά.
.

—–
[*] Πάντως κάθε κοινωνία έχει τα όρια της.

[**] Οικονομικά, η ελληνική κοινωνία, ίσως θα μπορούσε να θεωρηθεί «οργανικιστική», σε συνάφεια με αυτό που παλαιότερα ονομαζόταν »distributism».

[***] Αυτή η παγκόσμια υποχώρηση δεν αποτελεί παροδικό φαινόμενο, και καλό θα ήταν να το συνειδητοποιήσουν όλοι, «αριστεροί και δεξιοί», προκειμένου να προετοιμάζονται. Το να έχεις μέσα στη βουλή ένα πολυκομματικό μονοκόμματισμό (δηλαδή πολλά κόμματα που στη βάση τους δεν αποτελούν παρά διαφορετικές αποχρώσεις του ίδιου πράγματος) και τηλε-εικονική ή τυπική νομιμοποίηση, δεν σημαίνει πως εκτός βουλής το χάσμα κοινωνίας-κράτους δεν γιγαντώνεται. Και όταν γιγαντώνεται το χάσμα μεταξύ κοινωνίας και κράτους – και το κομματικό σύστημα, αποσυνδέεται, σφραγίζεται και στεγανοποιείται από την κοινωνία ολοένα και περισσότερο – τα συνθήματα δεν αρκούν.

Κεντρικὸ κριτήριο εἶναι ὁ ἀντιδυτικισμός -λανθασμένα, κατὰ τὴ γνώμη μου. Ὁ ἀρθρογράφος μέμφεται τὸν ψευδεπίγραφο ἀντιδυτικισμὸ τῆς Ἀριστερᾶς ὅσο καὶ τὸν δυτικισμὸ τῆς Δεξιᾶς. Πιστεύω ὅτι τέτοια συζήτηση, ὑπὲρ ἢ κατὰ τῆς Δύσης, εἶναι ξεπερασμένη ἀπὸ τὰ γεγονότα. Οἱ Ἕλληνες, ἀπὸ τότε ποὺ ἰσχυροποιήθηκε ἡ Ἀσία (7ος αἰ.) καὶ ἡ Δύση (12ος αἰ.), ἔχουν δύο ἐχθρούς. Ἄλλοτε ἦταν πιὸ ἐπικίνδυνος ὁ ἕνας κι ἄλλοτε ὁ ἄλλος. Ὅταν ἐπιτίθεντο καὶ οἱ δύο, τότε οἱ Ἕλληνες συντρίβονταν. Συχνά, ὁ ἕνας ἔβρισκε τὴν εὐκαιρία γιὰ νὰ μᾶς ἐπιτεθεῖ ἀφότου μᾶς εἶχε ἤδη ἐπιτεθεῖ ὁ ἄλλος (π.χ. οἱ Σελτζοῦκοι στὴ Μ. Ἀσία κατέστησαν εὐάλωτη τὴ Ρωμανία ἔναντι τῶν Δυτικῶν. Μὲ τὴ σειρά τους, οἱ Σταυροφόροι τοῦ 1204 κατέστησαν τοὺς Ἕλληνες εὐάλωτους ἔναντι τῶν Ὀθωμανῶν. Κ.ο.κ.)

Ἀπὸ τὸ 2010 ὣς τὸ 2014 μᾶς ἐπιτέθηκε οἰκονομικὰ ἡ Δύση. Ἀπὸ τὸ 2015 καὶ ὣς σήμερα, ἐπιτίθεται ἡ Τουρκία στέλνοντας μουσουλμανικὲς μάζες ποὺ δῆθεν κινδυνεύουν ἀπὸ τὸν πόλεμο τῆς Συρίας -ἐνῶ βρίσκονται ἀσφαλεῖς στὰ μικρασιατικὰ παράλια. Εἶναι προφανὲς ὅτι δίχως τὴν δυτικὴ οἰκονομικὴ ἐπίθεση ἡ Ἑλλάδα θὰ ἄντεχε πολὺ περισσότερο τὴν τουρκικὴ ἔμμεση ἐπίθεση. Ὡστόσο, παρ’ ὅλο ποὺ ἡ δυτικὴ οἰκονομικὴ ἐπίθεση συνεχίζεται, ἔχει περάσει σὲ δεύτερη μοίρα γιατὶ ἡ Ἑλλάδα ἤδη ἔχει φτωχοποιηθεῖ καὶ καταστραφεῖ οἰκονομικά. Ὁ βρεγμένος τὴ βροχὴ δὲν τὴ φοβᾶται. Σὲ πρώτη μοίρα ἔχει περάσει ἡ μετατροπὴ τῆς χώρας σὲ σουρωτήρι, σὲ Βαβὲλ ὅπου μικρὰ ἐμιράτα καὶ χαλιφάτα θὰ ἀναδύονται. Προφανῶς, ἡ ἐξουσία κι ὁ ἔλεγχος τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους σὲ περιοχὲς ὅπου θὰ συγκεντρωθοῦν μόνιμα Μουσουλμάνοι θὰ εἶναι μικρός.

Εἶναι προφανὲς ὅτι ζητήματα κυριαρχίας κι ἐδαφικότητας εἶναι πολὺ πιὸ σοβαρὰ ἀπὸ ζητήματα οἰκονομικῆς ἀνεξαρτησίας. Εἶναι κλάσεις κατώτερη ὡς πρὸς τὸν κίνδυνο ἡ ἐξαγορὰ τῶν ἑλληνικῶν τραπεζῶν ἀπὸ τὴν δημιουργία καὶ διασπορὰ ἰσλαμικῶν χωριῶν, κωμοπόλεων καὶ πόλεων στὴν Ἑλλάδα. Στὴ μιὰ περίπτωση χάνεις κάτι ποὺ κάποτε ξανακερδίζεις (μὲ ἐθνικοποίηση). Στὴν ἄλλη χάνεις κάτι ποὺ μόνο μὲ πόλεμο θὰ κερδίσεις ξανά (τὶς περιοχὲς τῶν ἰσλαμικῶν πληθυσμῶν ποὺ θὰ ἔχουν γίνει ντόπιοι).

Δὲν πρέπει νὰ κάνουμε τὸ λάθος νὰ ἀποδεχτοῦμε τὴν ἰσλαμικὴ «εἰσβολὴ» ἢ νὰ τὴν πάρουμε στὰ ἀστεῖα ἐπειδὴ ἡ Δύση μᾶς ἔχει ἐπιτεθεῖ οἰκονομικά. Θὰ ἦταν σὰν νὰ ἔχουμε ἕνα μάτι βγαλμένο καὶ νὰ ποῦμε ὅτι δὲν πειράζει ποὺ θὰ μᾶς βγάλουν καὶ τὸ ἄλλο γιατὶ ἔχουμε ὡς στόχο νὰ ἐκδικηθοῦμε ὅσους μᾶς ἔβγαλαν πρῶτοι τὸ ἕνα μάτι. Ὅταν φωνάζουμε κατὰ τῆς Δύσης γιὰ τὴν οἰκονομικὴ καταστροφὴ (ποὺ ἔγινε) λὲς καὶ βρισκόμαστε στὸ 2011 τὴν ὥρα ποὺ ἡ Ἀσία προκαλεῖ ἐδαφικὴ-ἐθνικὴ καταστροφή, αὐτὸ ἔχει ὡς συνέπεια νὰ ἀποσπᾶται ἡ προσοχή μας ἀπὸ ὅ,τι συμβαίνει τώρα: Τὴν σταδιακὴ ἀπώλεια ἐθνικῆς-ἐδαφικῆς κυριαρχίας στὸ Αἰγαῖο καὶ κυρίως στὶς ἰσλαμικὲς ἀποικίες ποὺ θὰ ξεφυτρώσουν στὴν ἠπειρωτικὴ Ἑλλάδα. Αὐτὴ ἡ ἀπόσπαση τῆς προσοχῆς δὲν εἶναι οὔτε ἀνώτερη ἠθικὴ ποιότητα οὔτε ἀποφυγὴ τῆς ἀνθρωποφαγίας.

Κι ἔρχομαι στὸ σημεῖο τῆς ἑρμηνείας τῆς ἀνέμελης στάσης τοῦ Ἕλληνα στὸ προσφυγικό. Δὲν ἀληθεύει ὅτι ὁ Ἕλληνας εἶναι πλέον ἠθικὰ καὶ κοινωνικὰ συντηρητικός. Ἡ Ἀριστερὰ καὶ ἡ καραμανλικὴ Δεξιὰ πέτυχαν τὸν σκοπό τους καὶ ἀπελευθέρωσαν (φυσικά, στὰ παγκόσμια πλαίσια τῆς μαζικῆς δημοκρατίας, ἀλλὰ μὲ πολὺ χειρότερους ὅρους γιὰ τὴν Ἑλλάδα γιατὶ ἡ οἰκονομία τῆς χώρας ταυτόχρονα γινόταν παρασιτική) ἀπὸ τὰ ταμποὺ καὶ τὶς προκαταλήψεις τὸν Ἕλληνα. Δὲν λογιέται «συντηρητισμὸς» λ.χ. ὅταν τὸ σύμφωνο ὁμόφυλης συμβίωσης πέρασε χωρὶς ἀντιδράσεις, καὶ τὰ πράιντ ἔγιναν θεσμός. Μιὰ ματιὰ στὶς δημοφιλεῖς ἑλληνικὲς τηλεοπτικὲς σειρὲς ὅπου παρακμιακοὶ τύποι καὶ τρόποι συμπεριφορᾶς τοῦ περιθωρίου εἶναι κυρίαρχοι πείθει γιὰ τὸ δίκιο μου. Ὁ παρασιτικὸς καταναλωτισμὸς καὶ ἡ ἠθικὴ ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸ συντηρητισμὸ πῆγαν χέρι-χέρι. Δὲν βλέπω πουθενὰ τὸν συντηρητισμὸ ποὺ διακρίνει ὁ ἀρθρογράφος.

Τὸ σχεδὸν πλήρως καταστραφὲν ὑπόστρωμα τῆς κοινωνίας, μὲ τὴν ὕπαρξη τοῦ ὁποίου αἰτιολογεῖ τὴν «μὴ ἀνθρωποφαγικὴ» στάση τῶν Ἑλλήνων στὸ προσφυγικὸ ὁ ἀρθρογράφος κανονικὰ δὲν θὰ ἔδινε τέτοια δείγματα συμπεριφορᾶς: Ἀπάθειας γιὰ τὴν ἀπώλεια ἐθνικῆς κυριαρχίας, τώρα στὸ Αἰγαῖο καὶ προσεχῶς στὰ χότσποτς, κοσμοπολιτισμοῦ ἀνάμεικτου μὲ αὐτοθεοποίηση γιὰ τὴν ἀνθρωπιστικὴ δράση ποὺ «ἀλλάζει τὸν Κόσμο πρὸς τὸ καλύτερο» κ.ο.κ. Ἂν ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία ἦταν «συντηρητική», δὲν θὰ ἔμενε στὸ αὐτονόητο ὅτι προσπαθεῖς νὰ μὴν φερθεῖς κανιβαλικά· θὰ ἦταν πατριωτικὴ καὶ θὰ ζητοῦσε τὴ φύλαξη-στεγανοποίηση τῶν συνόρων. Δὲν τὸ κάνει γιατὶ ἀφενὸς ἔχει πλέον χαλαρὴ σχέση μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἰδέα, τὸ ἑλληνικὸ ἐθνοκράτος κ.ο.κ., καὶ ἀφετέρου γιατὶ εἶναι παράλυτη ἀκόμη ἀπὸ τὴν οἰκονομικὴ ἥττα. Δὲν ξέρω πῶς συμβιβάζονται ἕνας «καλῶς νοούμενος» συντηρητισμὸς μὲ τὴν ἀποδοχὴ σχεδὸν ὡς τετελεσμένου τῆς κατάλυσης τῆς ἑλληνικῆς κυριαρχίας στὰ χότσποτς. Δὲν εἶναι μεγαλεῖο τῆς Ὀρθοδοξίας ἡ αὐτοκτονία· οὔτε ἡ ἀτομική. Εἶναι ἡ ἀμεριμνησία τῶν τηλεθεατῶν τῆς Ἀννίτας Πάνιας, ποὺ νομίζουν ὅτι παίζουν σὲ προσωρινὸ τηλεπαιχνίδι. Μεταξὺ φασιστῶν ποὺ δὲν δίνουν τοῦ ἀγγέλου νερὸ καὶ ὅσων δειλὰ-δειλὰ ἄρχισαν ἤδη νὰ προτρέπουν «ἂς χάσουμε λίγο ἀπὸ τὴν ἐθνική μας κυριαρχία, δὲν πειράζει» κεῖται ἕνα πλῆθος ποὺ φαντασιώνεται ὅτι «ἀλλάζει τὸν κόσμο» μαζεύοντας ροῦχα (ὅπως παλιά, ντύνοντας τὰ δέντρα στὶς πόλεις).

Τώρα: Ἂν ὅσοι ψελλίζουν (μὲ ὅλο καὶ μεγαλύτερη αὐτοπεποίθηση) γιὰ τὴν ὑποχρέωσή μας νὰ δώσουμε ἕνα κομματάκι ἑλληνικῆς γῆς γιὰ ἐποικισμό (μὲ ἀντάλλαγμα παράσημα-Νόμπελ καὶ ἐλάφρυνση χρέους) χρησιμοποιοῦν τὸ ἠθικοθρησκευτικὸ καὶ ἀξιακὸ ὑπόστρωμα ἀνοχῆς / ἠπιότητας, αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ τὸ ὑπόστρωμα αὐτὸ ἔχει σαπίσει καὶ εἶναι ἀποκομμένο ἀπὸ τὶς ἄλλες πολιτισμικὲς συνιστῶσες. Δὲν εἶναι ὁ ἀρχαῖος Ξένιος Δίας, ὅπου φιλοξενοῦσες τὸν ξένο καὶ ἔφευγε (ἐνῶ τώρα ἐπανέρχεται διαρκῶς). Εἶναι ὁ τηλεμαραθώνιος ἀγάπης, ὅπου ὅλοι σὲ χειροκροτοῦν. Γιατὶ ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἀρχαία φιλοξενία ὑπῆρχε καὶ ὁ ὅρκος τοῦ πολίτη ὅτι δὲν θὰ παραδώσει στὰ παιδιά του μιὰ μικρότερη πατρίδα· κι αὐτὸ δὲν ὑπάρχει. Ἡ ἀνοχὴ (ὡς καρτερικότητα) γιὰ τὴν ἀπώλειά του εἶναι δεῖγμα ὅτι τὸ ὑπόστρωμα αὐτὸ δὲν θὰ μᾶς ὑποβαστάξει πολύ, καὶ θὰ πέσουμε ἀπότομα στὸ ἔδαφος.

Advertisements
This entry was posted in πολυπολιτισμός, Αριστερά, Δυτικοί, Δύση, Δεξιά, Ισλάμ and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Δύση ἢ Ἀνατολή

  1. Παράθεμα: Προσφυγική Ελλάδα – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s