Οὔτε ἡ Χούντα ζεῖ οὔτε τὸ Πολυτεχνεῖο οὔτε κανένας

πουλί

Ἡ Χούντα ἦταν μιὰ ὑπόθεση τῆς Ἀκροδεξιᾶς-μαντρόσκυλου τῆς σκληρῆς Δεξιᾶς καὶ τῆς Ἀριστερᾶς. Ὅσοι ἀνήκουν στὶς παραπάνω κατηγορίες, μποροῦν νὰ καυχῶνται, νὰ ἀναπολοῦν, νὰ κλαίγονται, νὰ ἀπειλοῦν ἢ νὰ ὑπόσχονται νέους Παπαδόπουλους. Γιὰ τοὺς ὑπόλοιπους, ἁπλὰ δὲν εἶχε καμμία σημασία κανένας λόγος τὸν ὁποῖο προέβαλλαν καὶ προβάλλουν. Οὔτε ὁ ἀντικομμουνιστικός, τότε, οὔτε ὁ ἀντιχουντικός, τώρα.

Τὸ κυριότερο: Μπροστὰ στὰ δυὸ ὁπλισμένα (μὲ ἰδεολογικὰ ὅπλα ἢ μὲ τουφέκια) ἀντιμαχόμενα τέρατα, ἡ σιωπηλὴ πλειοψηφία δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιδράσει (οὔτε μπορεῖ ἀκόμα). Ὅποιος κατάγεται ἀπὸ χωριὰ πολιτικῶς μεικτά, ξέρει καὶ ἔχει δεῖ.

Εὐχαριστοῦμε τὴν Ἀριστερὰ ποὺ μᾶς ξελάσπωσε συνειδησιακὰ μὲ τὸ μεταδικτατορικὸ παραμύθι τῆς συλλογικῆς ἀντίστασης στὴ Χούντα. Εὐχαριστοῦμε καὶ τοὺς μεμονωμένους Ἀριστεροὺς ποὺ ἀποκάλυψαν τὴν ἀλήθεια ὅτι ὁ λαὸς δὲν ἀντέδρασε παρὰ μόνο λίγοι θαρραλέοι Ἀριστεροί -ὅσο κι ἂν ἀρνοῦμαι τὶς αἰτίες ποὺ δίνουν οἱ μεμονωμένοι Ἀριστεροὶ γιὰ τὴ στάση τοῦ λαοῦ. Οἱ μεμονωμένοι αὐτοὶ Ἀριστεροὶ θεωροῦν ἔνοχο τὸν λαό, καὶ πιστεύουν πὼς ὁ λαὸς ἐνοχικὰ (ξέροντας ὅτι ἔφταιγε γιὰ τὴν ἀδράνειά του) ἀποδέχτηκε ἐνθουσιωδῶς τὸ παραμύθι τῆς παλλαϊκῆς ἀντιχουντικῆς ἀντίστασης: Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι μπροστὰ σὲ ἡμίτρελους πρώην συνεργάτες τῶν Γερμανῶν καὶ παράφρονες Σταλινικοὺς ὁ λαὸς σιωποῦσε γιὰ νὰ σώσει τὸ τομάρι του ἢ τὰ παιδιά του. Ποιὸς θὰ τὰ ἔβαζε μὲ καλὰ ὀργανωμένους καὶ ἔξωθεν χρηματοδοτούμενους πολιτικοὺς σχηματισμούς;

Δὲν πρόκειται γιὰ τὴν ἀπάθεια μπροστὰ στὴν ἐξορία τοῦ παπποῦ ἢ τοῦ συγγενῆ τοῦ σημερινοῦ Ἀριστεροῦ. Ἀλλὰ ὅτι, «μᾶς ζάλισε» σαράντα χρόνια τώρα, ὅποιος τὴν μνημονεύει συνεχῶς, καὶ ὅτι νομίζει πὼς τὸ κέντρο τῆς ζωῆς ἦταν τὰ ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Φοβᾶμαι νὰ ἀναφέρω τὸ αὐτονόητο «καὶ ἡ ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ τὸ ἴδιο μὲ τὴ Χούντα θὰ ἔκανε ἂν νικοῦσε στὸν Ἐμφύλιο», γιατὶ τὸ λένε οἱ χουντικοί. Ἀλλὰ ἰσχύει ἀπόλυτα. Τόσο ὅσο ἰσχύουν τὰ περί σκανδάλων, διαφθορᾶς, δημόσιου χρέους, παραβίασης τῶν πολιτικῶν καὶ ἀτομικῶν κ.ἄ. ἐλευθεριῶν ἀπὸ τὴ Χούντα -κι ἂς μὴν ξεχάσουμε τὸν ἀφοπλισμὸ (1967) καὶ τὴν παράδοση τῆς Κύπρου (1974), οὔτε τὸ τρίπτυχο Μπάλα-Δαλιανίδης-Σκυλάδικα. Τὸ ὅτι αὐτὰ εἶναι ἄγνωστα εἶναι πρόβλημα, γιατὶ οἱ χουντικοὶ δίνουν τὴν εἰκόνα τῆς ἀδιάφθορης δικτατορίας ποὺ «ἁπλῶς» ἀπαγόρευσε τὰ κόμματα καὶ τὶς ἐκλογές.

Θέλω νὰ πῶ: Δὲν μπορεῖ ἡ Χούντα νὰ εἶναι πλέον τὸ ἄλλοθι 45 χρόνων γιὰ κάθε τι ἀριστερό. Οὔτε ἡ κατάντια τῆς ἀριστεροκρατούμενης καὶ «φιλελὲ» δημοκρατίας τὸ ἄλλοθι τοῦ βασιλοχουντικοῦ. Κάθε περίπτωση πρέπει νὰ ἐξετάζεται χωριστά. Ἐν πάση περιπτώσει, οἱ χουντικοὶ δικάστηκαν καὶ καταδικάστηκαν.

Καί, προσοχή: Δὲν ἀναφέρομαι σὲ τμῆμα τῆς Ἀριστερᾶς, ἀναφέρομαι καὶ σὲ ὅ,τι ἦταν ἢ εἶναι ἀριστερό. Σὲ λαιφστάιλ, τρόπο σκέψης-δράσης καὶ / ἢ στὸ περιεχόμενο -ἐκτὸς τῶν πολιτικῶν ἐπιλογῶν.

ἀριστεροκρατούμενη ἔμμεση Δημοκρατία συνέχισε μὲ ἄλλους («νομιμοποιημένους») τρόπους τὴν καραβανάδικη αὐθαιρεσία καὶ διαφθορὰ τῆς Χούντας, ἡ ὁποία στάθηκε τὸ Πρότυπο. Ὁ Ραφαηλίδης, ποὺ στιγμάτιζε τὴν ἁδράνεια τῶν Νεοελλήνων ἕναντι τῆς Χούντας, πῆρε λεφτὰ ἀπὸ τὸ Ἵδρυμα Φόρντ. «Χαζὸς ἦταν νὰ μὴν πάρει;» Οἱ κοινοὶ Νεοέλληνες -κατὰ τὰ ἄλλα ὅμως-  ποὺ ἤθελαν νὰ μὴν τοὺς βάλει στὴ φάκα ὁ χωροφύλακας, ἦταν «δειλοὶ» ἢ παλιάνθρωποι.

Καὶ κάτι τελευταῖο: Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κουκούλωμα, ἀπὸ τὴν ἰδεολογικὰ κυρίαρχη Ἀριστερὰ τῆς Μεταπολίτευσης, τῆς ἀπουσίας μαζικῆς ἀντιδικτατορικῆς ἀντίστασης (πράγμα ποὺ «συνέφερε» καὶ τὸν πλειονοτικὰ «δειλὸ λαό»), ἡ Ἀριστερὰ συναίνεσε μαζὶ μὲ τὸν μεταδικτατορικὸ Καραμανλισμό- μεταδικτατορικὴ Δεξιὰ στὸ θάψιμο τῆς ἀπαίτησης γιὰ ἔνοπλη ἀπελευθέρωση τῆς Κύπρου. Μιὰ ἀπέραντη συναίνεση ἁπλώθηκε: Ὁ δειλὸς ἀλλὰ «καλὸς» Λαός· ἡ μεταδικτατορικὴ Ἀριστερά, ποὺ ἤθελε νὰ ἐπικαλεῖται κάποιον Λαό (γι’ αὐτό, διακήρυσσε περισσότερο ὅτι «καὶ ὁ λαὸς ἀντιστάθηκε» καὶ λιγότερο ὅτι ἦταν «δειλός») ὥστε νὰ κυβερνᾶ· τέλος, ἡ Δεξιὰ, ποὺ εἶχε λερωμένη τὴ φωλιά της ἔπειτα ἀπὸ 40 χρόνια συγκυβέρνησης μὲ τὴν Ἀκροδεξιά.

Ἡ Ἀριστερὰ δὲν κατηγοροῦσε τὴν Δεξιά (δὲν «τὸ παράκανε» στὴν κριτική της, εἰδικὰ στὰ πρῶτα χρόνια), γιατὶ τὴν εὐγνωμονοῦσε γιὰ τὴν καραμανλικὴ νομιμοποίησή της. Ἡ Ἀριστερὰ δὲν κατηγοροῦσε τὸ Λαό, γιατὶ μετὰ ποιὸν θὰ εἶχε ὡς ἐξουσιαστικὴ πρόφαση;  Ἡ Δεξιὰ καὶ ἡ Ἀριστερὰ εἶχαν βρεῖ τὸν ἀποδιοπομπαῖο τράγο τῆς Χούντας ὡς δικαιολογία γιὰ νὰ μὴν πολεμήσουν στὴν Κύπρο ὅταν ἀποκαταστάθηκε ἡ δημοκρατία. Ὁ Λαός, μιὰ ἀπ’ τὰ ἴδια.

Τί ὡραῖα.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s