ἀριστερίστικο

Ἂν ὁ μὴ Ἀριστερός, δηλαδὴ ὁ (μὲ βάση τὴν ἀριστερὴ ἀντίληψη)  «Δεξιός» («Πᾶς μὴ ἀριστερὸς βάρβαρος Δεξιός») ἢ (κρυφο)«Φασίστας» ἔχει μέσα στὸ κεφάλι του λεφτὰ καὶ δυὸ παιδιά (βρακιὰ ἡ γυναίκα του), ἀντίστοιχα μέσα στὸ κεφάλι τοῦ Ἀριστεροῦ βρίσκεται τυπωμένη μιὰ ἀφίσα πρὸς ἀφισοκόλληση. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος γιὰ δύο πράγματα:

Πρῶτον, ὅτι ὁ ἀριστερισμὸς δὲν θὰ μπορέσει ποτὲ νὰ ἔχει ἀπήχηση στὴν «κοινωνία». Γιατὶ ἡ κοινωνία δὲν ἀπαρτίζεται κυρίως ἀπὸ τοὺς «νεολαίους» ἢ τοὺς ἀπόμαχους πενηντάρηδες, ἀλλὰ κυρίως ἀπὸ οἰκογένειες μὲ παιδιά καὶ ἀπὸ συνταξιούχους. Τί κοινὸ ἔχουν οἱ «νεολαῖοι» καὶ οἱ ἀπόμαχοι πενηντάρηδες; Δὲν ἔχουν, πρακτικά, οἰκογενειακὲς ὑποχρεώσεις κι ἄρα ἔχουν ἅπλετο χρόνο γιὰ «ἀκτιβισμό». Οἱ πρῶτοι εἴτε εἶναι φοιτητὲς εἴτε μόλις ἔχουν βρεῖ δουλειὰ ἀλλὰ δὲν ἔχουν παιδιά, ἐνῶ οἱ δεύτεροι ἔχουν παιδιὰ-«νεολαίους».

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι οἱ ἀριστεριστὲς δὲν κάνουν παιδιά. Ἂν κάνουν παιδιά, κάνουν βαριὰ ἕνα -γιὰ νὰ δοῦν πῶς εἶναι νὰ εἶσαι μητὲρα καὶ πατέρας. Τὰ παιδιά τους εἶναι οἱ ἀφίσες καὶ οἱ πορεῖες. Ὅποιος εἶναι ταμένος στὴν Ὑπόθεση Τῆς Ἀπελευθέρωσης Τοῦ Ἀνθρώπου δὲν μπορεῖ οὔτε νὰ ξεσκατώνει οὔτε νὰ νταντεύει οὔτε νὰ πηγαίνει βόλτα στὸ πάρκο καὶ στὸν παιδότοπο οὔτε νὰ μαθαίνει τὸ σχολικὸ μάθημα τῆς αὐριανῆς ἡμέρας. Ἁπλά, διαφέρει ἀπὸ τὸν Τσιγγάνο ποὺ στέλνει τὸ παιδί του γιὰ ζητιανιὰ στὸ ὅτι ὁ Ἀριστερὸς δὲν τὸ στέλνει. Ἀντίστροφα, ὁ «Δεξιὸς» δὲν ἔχει χρόνο παρὰ γιὰ τηλεόραση. Βρεῖτε τὸ συγκριτικὸ μὲ τὴν λοιπὴ κοινωνία ποσοστὸ τῶν Ἀριστερῶν οἰκογενειαρχῶν ποὺ ἔχουν δύο ἢ τρία παιδιά, καὶ τὰ ξαναλέμε. Καὶ δὲν φταίει, φυσικά, ἡ Κρίση γιὰ τὴ φυγοτεκνία: Ἔτσι ἦταν καὶ πρὶν ὁ Ἀριστερός.

Δεύτερον, ὅτι ὁ ἀριστερισμὸς κι ὄχι ἄλλοι θὰ κρατᾶ γιὰ πάντα τὶς θέσεις-κλειδιὰ τῆς κοινωνίας, στὶς ὁποῖες θὰ εἶναι κολλημένος σὰν στρείδι (Δὲν ἐννοῶ κρατικὲς θέσεις, ἀπαραίτητα). Γιατὶ οἱ μὴ Ἀριστεροὶ δὲν ἔχουν χρόνο γιὰ τὰ «κοινά» (νταντεύοντας, δουλεύοντας, βλέποντας τηλεόραση) κι ἀναγκαστικὰ τὰ κοινὰ διευθύνουν οἱ Ἀριστεροί -ἢ εἶναι ἡ μόνη ὁμάδα «ἁπλῶν πολιτῶν» ἡ ὁποία δύναται νὰ ἔχει λόγο γιὰ τὰ κοινά.

Ἔτσι, ἔχουμε τὴν κατάσταση ὅπου στὶς πορεῖες, στὰ μπαράκια, στὰ καφενεῖα, στὶς συνελεύσεις-μαζώξεις κ.λπ., τριγυρνᾶνε σὰν τὰ φαντάσματα οἱ ἴδιοι καὶ οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι, τῆς λοιπῆς κοινωνίας ἀπούσης· τὴν κατάσταση ὅπου διαμορφώνονται οἱ ἀντιλήψεις γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ λειτουργεῖ ἡ (λοιπή) κοινωνία τῆς κοινωνίας ἀπούσης. Ἂν ἔχω δίκαιο, τότε ἡ ἔνσταση «Ἐλᾶτε κι ἐσεῖς, οἱ μὴ Ἀριστεροί, νὰ λάβετε τὸ λόγο» εἶναι ἀδύνατη, τουλάχιστον γιὰ πρακτικοὺς λόγους. Χώρια ποὺ ὅλοι ξέρουν τὸν συνδικαλισμὸ καὶ τὴν πνευματικὴ τρομοκρατία τέτοιων χώρων καὶ «συνελεύσεων», ὅπου τὸ κοινωνικὰ περίεργο-περιθωριακὸ εἶναι κυρίαρχο. Τέτοια μαζικοποίηση θὰ ἔβλαπτε τὴν ἀντίληψη τῆς Ἀριστερᾶς γιὰ τὴν θέση της ὡς Ὁδηγητῆ: θὰ χανόταν στὸ πλῆθος τῶν «πολλῶν», θὰ ἐπέτρεπε νὰ κυριαρχήσουν «ἄλλες ἀπόψεις». Γι’ αὐτό, ἄλλωστε οἱ ἀναρχικοὶ βρίζουν τὶς «συνελεύσεις κατοίκων» ὡς φασιστικὲς οὐκ ὁλίγες φορές. Ξέρουν -οἱ ἀναρχικοί- τὸ πανάρχαιο μυστικὸ ὅτι ἡ (ἄμεση) δημοκρατία εἶναι καλὴ ὅταν οἱ ἀποφάσεις της μᾶς βρίσκουν σύμφωνους.

Ἔτσι, ἔχουμε τὴν τραγελαφικὴ κατάσταση ὅπου μὲ τὰ τῆς Πολιτείας ἀσχολοῦνται ὅσοι πολίτες ἔχουν ἕναν τρόπο ζωῆς ὁ ὁποῖος ὁδηγεῖ στὴν κατάρρευση τῆς Πολιτείας, ἀφοῦ δὲν θὰ ἀναπαραχθοῦν (στὸν βαθμὸ ποὺ ἀπαιτεῖ ἡ βιολογικὴ συνέχεια τῆς κοινωνίας). Δηλαδή, γιὰ τὸ μέλλον τῆς κοινωνίας ἔχουν ἄποψη αὐτοὶ ποὺ ἄθελά τους (ἔστω: ἀκριβῶς γιατὶ ξοδεύουν τὸ χρόνο τους γιὰ νὰ ρεμβάζουν σκεφτόμενοι γιὰ τὸ μέλλον) μὲ τὸν τρόπο ζωῆς τους ἀρνοῦνται καὶ καταστρέφουν κάθε μέλλον γιὰ τὴν κοινωνία. Γιατὶ, ὅσο περισσότεροι Ἀριστεριστὲς δημιουργοῦνται καὶ ζοῦν ὅπως ὁ ἀριστεριστής, τόσο λιγότεροι θὰ γεννοβολᾶνε, θὰ νταντεύουν, θὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ τοῦ οἴκου τους, ἄρα ἡ ὑλικὴ-βιολογικὴ ὑπόσταση τῆς κοινωνίας θὰ καταρρεύσει σὲ μιὰ-δυὸ γενιές (ἂς ἀφήσω τὴν οἰκονομική). (Υ.Γ. 1)

Προσοχή: δὲν κατακρίνω μόνο. Κατακρίνω λίγο, ἀλλὰ ἀντιλαμβάνομαι καὶ τὰ προβλήματα. Κι ἀντιλαμβάνομαι ὅτι τάχα ἀπόψεις τοῦ «ἄριστου μέτρου» (δηλ. ἀγαθιάρικες προτροπές: «μπορεῖς νὰ κάνεις καὶ τὸ ἕνα ἀλλὰ καὶ τὸ ἄλλο») ὄχι ἁπλῶς δὲν στέκουν πρακτικά, ἀλλὰ θέτουν μόνο τὸ πλαίσιο ἐπίλυσης ἑνὸς προβλήματος, κι ὄχι τὸν τρόπο ἐπίλυσής του.

Ἂν εἶναι, ὡστόσο, νὰ διαλέξω μεταξὺ ἐπιβίωσης (βιολογικῆς) καὶ δυνατότητας γιὰ  συμμετοχὴ στὶς διαδικασίες λήψης ἀποφάσεων, θεωρῶ ὅτι προηγεῖται τὸ πρῶτο. Προηγεῖται τὸ Εἶναι ἀπὸ τὸ καλὸκακὸ Εἶναι.

Υ.Γ. 1 Λόγω τῆς ἔλλειψης ἐπαφῆς μὲ τὴν πραγματικὴ κοινωνία (ἡ ὁποία δὲν εἶναι μόνο «ἡ πιάτσα», ἡ «δουλειὰ» ἢ «ὁ δρόμος»), βασικὸ στοιχεῖο τοῦ ἀριστερισμοῦ / τῆς Ἀριστερᾶς εἶναι ἡ πεποίθηση πὼς εἶναι πανεύκολο «νὰ ἀλλάξουμε» τὸ α, τὸ β, τὸ γ. Πὼς ἡ ἄποψή μας ἔχει ἀποφασιστικὴ σημασία: Πρέπει νὰ τοποθετηθοῦμε. Σωστά. Ἀλλὰ οἱ «τοποθετήσεις» γίνονται ἔξω ἀπὸ τὸ χορό.

Υ.Γ. 2  Ἂν ὁ Ἀριστερὸς/ἀριστεριστὴς θεωρεῖ «ἰδιῶτες», μὲ τὴν ἀρχαία ἔννοια, ὅσους «δὲν ἀσχολοῦνται μὲ τὰ κοινά», μποροῦμε νὰ συμπεράνουμε ὅτι θεωρεῖ τοὺς μὴ Ἀριστεροὺς ὡς δούλουςγυναικόπαιδα. Γιατὶ, προϋπόθεση γιὰ τὴν πολύωρη ἐνασχόληση στὴν Ἀγορὰ καὶ στὴν Ἐκκλησία τοῦ Δήμου ἦταν κάποιοι ἄλλοι νὰ ἀσχολοῦνται μὲ τὰ τοῦ οἴκου καὶ νὰ μὴν ἔχουν ἄποψη. Στὴ σημερινὴ περίπτωση, ὁ κοινωνικὰ κηφήνας θεωρεῖ «ἰδιῶτες» τοὺς ὑπόλοιπους.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Δεξιά, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to ἀριστερίστικο

  1. Παράθεμα: αριστερίστικο – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s