Αὐστριακὲς ἐκλογές

Ἤ: Τὸ δικαίωμα νὰ κλείνεις τὰ σύνορα δὲν εἶναι, ἀντικειμενικὰ συζητώντας, οὔτε φιλάνθρωπο οὔτε ἀπάνθρωπο, οὔτε δημοκρατικὸ οὔτε φασιστικό. Εἶναι αὐταπόδεικτο καὶ αὐθύπαρκτο για ὅποιον ἀποδέχεται τὴν ὕπαρξη κρατῶν καὶ συνόρων. Ὅποιος δὲν ἀποδέχεται τὴν ὕπαρξη αὐτὴν δὲν εἶναι συνεπής («ἀντιεξουσιαστής» ἢ «διεθνιστής»). Εἶναι ἀκόμα ἕνας ὑποκριτής, ποὺ δέχεται -καὶ ὑπερασπίζεται- μὲ τὸ παραπάνω τὸ ἀπαραβίαστο κάποιου εἴδους ἄλλων συνόρων: τῆς κολλεκτίβας καὶ τῆς κατάληψής του, τοῦ σοσιαλιστικοῦ κράτους. Ἢ τῶν τοίχων τοῦ σπιτιοῦ του.

Τὸ ὅτι τὰ σύνορα, κρατικά, σπιτικὰ ἢ ἄλλα, δὲν μποροῦν νὰ εἶναι ἀνοιχτὰ καὶ ὅτι ἔκλεισαν, κλείνουν, θὰ κλείσουν δὲν εἶναι ζήτημα τῆς κακιᾶς στιγμῆς. Εἶναι στὴ φύση τῶν συνόρων.

Συνεπῶς, τὰ κρατικὰ σύνορα κλείνουν ἢ θὰ κλείσουν ἀναγκαστικά. Εἴτε τὸ καθεστὼς ποὺ τὰ κλείνει εἶναι δημοκρατικὸ (ΗΠΑ ἀρχῶν 20οῦ αἰ.) εἴτε φασιστικό, εἴτε βγαίνει πρῶτο στὶς ἐκλογὲς ἕνα δημοκρατικὸ κόμμα εἴτε ἕνα κομμουνιστικὸ (Τεῖχος Βερολίνου, Ἀλβανία) εἴτε ἕνα ναζιστικὸ εἴτε ἀκροδεξιό.

Ὅποιος ἀρνεῖται τὴ χρήση τοῦ δικαιώματος αυτοῦ, δὲν τὸ καταργεῖ. Αὐτὸ δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ τὸ κάνει. Ἁπλῶς χαρίζει τὴν ἐξάσκησή του σὲ «ἄλλους».

Ἡ δουλειὰ αὐτὴ θὰ γίνει. Καλὸ θὰ ἦταν νὰ γινόταν δημοκρατικά, γιὰ νὰ ἀποφευχθοῦν φαινόμενα ἐσωτερικοῦ αὐταρχισμοῦ. Ἂν δὲν γίνει δημοκρατικῶς καὶ ἔχουμε αὐταρχισμό, οἱ μόνοι ποὺ θὰ φταῖνε θὰ εἶναι ὅσοι δημοκράτες ἀρνήθηκαν ἕνα καθ’ ὅλα νόμιμο δικαίωμα τοῦ κράτους.

Advertisements
This entry was posted in πολιτικά, Αριστερά, Ακροδεξιά, Δύση and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s