Ἀγαπητικό

Παράθεμα:

όταν μπήκαμε στην εποχή του Νεοφιλελευθερισμού- εκεί γύρω στις αρχές του 90- έγινε πολύ της μόδας η ερμηνεία της εντολής »Αγαπα το πλησίον σου ως εαυτόν -» ως » Αγάπα πρώτα τον ..εαυτό σου» και μετα το ..Πλησιον σου
έτσι ώστε να μοιάζει απολύτως ταιριαστή με την ατομικιστική αρχή

Αργότερα ..

Όταν στις αρχές του 2000 αναδύθηκε στα γρήγορα ο νεοφυλετισμος του εθνικισμού και του ρατσισμού .. η ερμηνείαα της εντολής μετατράπηκε σε κάτι σαν : »αγαπα τον Ομοεθνή σου .. τον ομόφυλο σου »κλπ

Όμως η αυθεντική ερμηνεία της εντολής θα επρεπε να ήταν κάτι σαν »Αγαπα τον Άλλον , τον Ριζικά άλλον: αυτόν που είναι για σένα ΞΈΝΟΣ » και μέσω αυτής της αγάπης θα αγαπήσεις και τον εαυτό σου που επίσης είναι ένας Ριζικά -προς εσένα -ΞΈΝΟΣ … » Αγάπα τον Πλησίον σου = αγάπα τον διπλανό σου Ξένο , αγάπα τον μέσα σου Ξένο , αγάπα τον ξένο εαυτό σου ..

Πηγή

Ἀπὸ τὴν ξενηλασία στὴν ξενομανία εἶναι μικρὴ ἡ διαφορά. Ἀρκεῖ νὰ πέσουμε πάνω (κυριολεκτικὰ ἢ φαντασιακά) σὲ κάποιον καλὸ ἢ σὲ κάποιον κακὸ ξένο, καὶ νὰ δοῦμε μὲ ἄλλο μάτι τὸν μέχρι πρότινος καλὸκακὸ ξένο.

Πουθενὰ δὲν ὑπάρχει ἡ χριστιανικὴ ἀναγωγὴ τῆς ξενότητας ὡς ἀξίας. Ὁ ξένος δὲν ἀποκλείεται ἀλλὰ οὔτε καὶ θεωρεῖται κάτι ἀνώτερο.

Οὔτε κάποια προτροπὴ νὰ ἀγαπήσουμε τὸ ξένο κομμάτι τοῦ ἑαυτοῦ μας, τὸ μυστήριο, τὸ σκοτεινό…, γιατὶ ἁπλούστατα ὁ ρομαντισμὸς δὲν εἶναι Χριστιανισμός.

Ἡ διάκριση, ἐν τέλει, γνωστός/οἰκεῖος-ξένος/ἄγνωστος δὲν εἶναι παραγωγικὸ ἐργαλεῖο, ἀφοῦ κάθε ἄγνωστο καὶ ξένο ἐμπεριέχει στοιχεῖα γνωστὰ καὶ οἰκεῖα (καὶ τὸ ἀντίστροφο) ἔτσι ὥστε οἱ ἀναλύσεις μὲ βάση αὐτὴν νὰ εἶναι τοῦ τύπου «μισοάδειο-μισογεμᾶτο ποτήρι», δηλαδὴ νὰ μὴν λένε τίποτα.

Ἡ «αὐθεντικὴ χριστιανικὴ ἑρμηνεία» εἶναι ὅτι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν πλησίον (ξένο καὶ μή) δὲν πρέπει νὰ εἶναι μεγαλύτερη οὔτε μικρότερη τῆς ἀγάπης γιὰ τὸν ἑαυτό μας. Ὅτι ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη δὲν εἶναι αὐτοκτονικὴ ἀγάπη (ὅταν ἀγαπᾶς τὸν πλησίον περισσότερο ἀπὸ τὸν ἑαυτό σου) οὔτε ἐλεημοσύνη τοῦ κυρίαρχου (ὅταν τὸν ἀγαπᾶς λιγότερο).

Προφανῶς, πρέπει νὰ ἀγαπᾶς τὸν ἑαυτό σου  πρῶτα, καὶ μετὰ τὸν πλησίον -ἂν θὲς νὰ ἀγαπήσεις χριστιανικὰ τὸν πλησίον. Ὄχι μὲ τὴν ἔννοια τῆς ποσοτικῆς προτεραιότητας. Οὔτε γιὰ κάποιο ἄλλο λόγο, ἀλλὰ γιατὶ τὸ μέτρο τῆς ἀγάπης σου πρὸς αὐτὸν εἶναι ἡ ἀγάπη σου πρὸς τὸν ἑαυτό σου, καὶ ἂν χάσεις τὸ μέτρο, ἔχασες. Ἴσως καὶ γιατὶ γιὰ νὰ δεῖς τὸ Ἐσὺ πρέπει πρῶτα νὰ εἶσαι ἕνα Ἐγώ.

Σὲ θεωρητικὸ ἐπίπεδο ὅλα αὐτά, βεβαίως-βεβαίως.

Ὅποιος σιχαίνεται τὸν ἑαυτό του -ἢ τὸ ἔθνος του- δὲν μπορεῖ νὰ ἀγαπήσει τὸν ἄλλον -ἢ τὴ χώρα τοῦ ἄλλου.

Ὅποιος τρέχει, δηλαδή, νὰ κρυφτεῖ-ἀνακουφιστεῖ στὴν Ἀγάπη γιὰ τὸν Ξένο – Ἀνοίκειο προκειμένου νὰ γλιτώσει ἀπὸ τὸν σιχαμερὸ γείτονα (ἑλληναρᾶ κ.λπ.) δὲν ἀγαπᾶ χριστιανικά.

Κι ἐννοεῖται ὅτι «αὐθεντικὴ χριστιανικὴ ἀγάπη» δὲν εἶναι νὰ μὴν πεῖς στὸν Μουσουλμάνο (ἕνα εἶδος ξένου) τί πιστεύεις γιὰ τὸ Ἰσλάμ. Οὔτε εἶναι ἡ καταστροφὴ τῶν προϋποθέσεων γιὰ τὴν ὑλικὴ πραγμάτωσή της (π.χ. μὲ τὸν ἐρχομὸ 10 ἑκατομμυρίων ξένων-πλησίον)

Advertisements
This entry was posted in φιλοσοφίες, θρησκεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s