Τουρκοσυζήτηση

Σημειώσεις μου σὲ ἀπόψεις περὶ Τούρκων (οἱ ὁποῖες περικλείονται μὲ εἰσαγωγικὰ καὶ ἀριθμοῦνται).

(1) «νὰ συμμαχήσουμε μὲ Κούρδους, Ἀλεβίτες, Σέρβους»…«διότι οἱ Ἀλεβίτες καὶ οἱ Κοῦρδοι ἐναντιώνονται στὸν Ἐρντογάν, οἱ Ἀλεβίτες, μάλιστα, στελέχωναν τὴν τουρκικὴ Ἀριστερά, καὶ…»

Ἕνα-ἕνα. Καταρχάς, δὲν μᾶς νοιάζει καθόλου, τοὺς  μὴ Ἀριστεροὺς Ἕλληνες τῆς Ἑλλάδας (ποὺ εἴμαστε κι ἡ πλειονότητα), ἂν οἱ Ἀλεβίτες ἦταν ἀριστεροί, ἂν βασανίζονταν στὰ τουρκικὰ μπουντρούμια, ἂν ἔχουν ψυχὴ βαθιὰ κι ἁγνή, ἂν λαχταροῦσαν πλέρια δημοκρατία μὲ τὴν Ντὲβ Σὸλ κ.λπ. Τὸ ὅτι «δὲν μᾶς νοιάζει» δὲν εἶναι ἀπόρροια ἰδεολογικοῦ καπρίτσιου (π.χ. «δὲν γουστάρω τοὺς κομμουνιστές»), ἀλίμονο (οὔτε ὅτι χαιρόμαστε)· ἀλλὰ γιατὶ, πρακτικά, ὅλα αὐτὰ δὲν ἀλλάζουν τὴν πραγματικότητα. Δὲν τοὺς διαφοροποιεῖ ἀπὸ τοὺς (ἄλλους) Τούρκους ἡ ἀριστεροσύνη καὶ ἡ δημοκρατικότητά τους· δὲν τοὺς κάνει καλύτερους οὔτε πιὸ εὐεπίφορους στὴν ἑλληνοτουρκικὴ συνεννόηση καὶ τὸν ἐκδημοκρατισμὸ τῆς Τουρκίας. Δὲν ἔχει καμμία_ἀπολύτως_σημασία.

Ἄλλωστε, ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα ἤδη γνωρίζουμε ὅτι οἱ δημοκρατίες εἶναι ἐπεκτατικές. Ὅπως καὶ στὴ σημερινὴ ἐποχή, οἱ ΗΠΑ, ἡ Ἀγγλία, ἡ Γαλλικὴ Δημοκρατία. Προσοχή, δὲν ἐννοῶ ὅτι τὰ μὴ δημοκρατικὰ κράτη εἶναι φιλειρηνικὰ ἢ «καλά», ἀλλὰ ἐννοῶ ὅτι ἡ «δημοκρατικότητα» δὲν συνεπάγεται ἀπαραίτητα καμμία μὰ καμμία ἔφεση στὸν φιλειρηνισμὸ καὶ τὴν λουλουδιασμένη ἀγάπη μεταξὺ τῶν λαῶν. Καὶ ἡ «ἀριστεροσύνη», ὁμοίως.

Οἱ καλύτεροι φίλοι καὶ σύμμαχοι τοῦ Κεμὰλ ἦταν οἱ Ἀλεβίτες. Αὐτοὶ τὸν ὑποστήριξαν τὸ 1919-1922 ἐναντίον μας. Εἶχαν τοὺς λόγους τους; Ἀσφαλῶς. Ἀντιπαθοῦσαν τὴν ὀσμανικὴ-σουλτανικὴ σουνιτικὴ ὀρθοδοξία. Μόνο ποὺ εἶναι Τοῦρκοι, καὶ παραμένουν τέτοιοι. Ὁ Γαζὴ Μουσταφὰ Κεμάλ, ἄλλωστε, Ἱερὸ Πόλεμο κήρυξε κατὰ τῶν «ἀπίστων» τὸ 1919-20, καὶ οἱ «λιγότερο ἢ πιὸ ἀνεκτικοὶ Μουσουλμάνοι» Ἀλεβίτες τὸν ἀκολούθησαν.

Δὲν μποροῦμε, ἐπιπλέον, νὰ βάζουμε σὲ ἴση μοίρα τοὺς Τουρκαλβανοὺς τῆς Ἀνατολίας (τοὺς Κούρδους), συνεργάτες ἐπὶ 600/1000 χρόνια τῶν Ὀσμανῶν, ἐνεργῶς καὶ μή, μὲ τοὺς Σέρβους. Ὅπως ὁ Ταγματασφαλίτης δὲν ἦταν ΕΛΑΣίτης.

Λέγεται, λανθασμένα, ὅτι «λίγες μόνο, συγκεκριμένες, κουρδικὲς φυλὲς συμμάχησαν μὲ τὸν Κεμὰλ στὴν ἐξόντωση τῶν Χριστιανῶν». Οἱ ὑπόλοιπες; ἔνιπταν τὰς χεῖρας τους ἢ ἔτρωγαν κι αὐτὲς ἥσυχα καὶ μὲ καθαρὴ τὴ συνείδηση ἀπὸ τὶς περιουσίες τῶν σφαγμένων Ἀρμενίων κι Ἑλλήνων, ἀφοῦ προηγουμένως τὰ φυλετικὰ ἀδέρφια τους ἐξόντωσαν τοὺς χριστιανούς; Κι ἀπὸ «συγγνώμη», πῶς πᾶνε; Ἄγνωστη λέξη σὲ ἀριστερὸ ἢ σὲ Μουσουλμάνο.

Κατὰ τρίτον: δὲν ὑπάρχουν (κοινωνικά· διότι μεμονωμένα, ὑπάρχουν) «Τοῦρκοι Ἀριστεροὶ» οἱ ὁποῖοι στὰ σοβαρὰ θὰ ἀμφισβητήσουν τὴν ὕπαρξη τῆς Τουρκίας. Τί ἐννοῶ; Ὅτι ὅποιος Τοῦρκος διακηρύσσει κι ἀποδέχεται τὴν Γενοκτονία τῶν Ἑλλήνων καὶ Ἀρμενίων εἶναι ἀναγκασμένος νὰ προχωρήσει, ἀργὰ ἢ γρήγορα, στὴν ἀναγνώριση τοῦ ἑπόμενου-παλαιότερου ἱστορικοῦ γεγονότος ὅτι, γενικότερα, ἡ τουρκικὴ ταυτότητα καὶ συλλογικὴ παρουσία στὴ Μικρὰ Ἀσία εἶναι βασισμένη στὴν ἀπέλαση, ἐξόντωση καὶ ἐξισλαμισμὸ-ἐκτουρκισμὸ τῶν γηγενῶν. Κατὰ συνέπεια, θὰ πρέπει νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ταυτότητα αυτήν, ἂν δὲν θέλει νὰ αἰσθάνεται τέρας. Ὅσον καιρὸ αὐτὲς οἱ διαπιστώσεις εἶναι κτῆμα μεμονωμένων, λιγοστῶν τούρκων ἱστορικῶν καὶ περιθωριακῶν ἐντὸς τῆς «τουρκικῆς Ἀριστερᾶς», δὲν ὑφίσταται πρόβλημα· ἂν κάτι τέτοιο συμβεῖ σὲ μαζικὴ κλίμακα στοὺς Τούρκους, τότε ἡ τουρκικὴ ταυτότητα καταστρέφεται. Διότι, ὁ μέσος Τοῦρκος σαφῶς γνωρίζει ὅτι κατέκτησε τὴ Μικρὰ Ἀσία, καὶ δὲν ντρέπεται γιὰ τὸ κατακτητικό του ταλέντο· νομίζει ὅτι εἶναι κάτι ρομαντικό, ὁ ἥρωας ποὺ σαρώνει τὰ πάντα στὸ πέρασμά του. Ἄλλο αὐτό, ὅμως, κι ἄλλο ἡ ὑπερηφάνεια γιὰ ξεκοιλιάσματα ἐγκύων, σταυρώσεις, πεταλώματα, βίαιο ἐξισλαμισμό, διωγμούς ἑκατομμυρίων ἀνθρώπων ἀπὸ μιὰ δράκα ἐπιδρομέων μογγολικῆς-τουρανικῆς καταγωγῆς (μόνο 15% τῶν Τούρκων περίπου, σύμφωνα με ἔρευνες, ἔχουν βιολογικὴ καταγωγὴ ἀπὸ τὴν Κεντρικὴ Ἀσία).

(2): «Ἡ Τουρκία εἶναι ἕνα μωσαϊκό, μιὰ πρόσφατη συγκόλληση τῶν λαῶν καὶ ὁμογενοποίηση διὰ τῆς γενοκτονίας».

Οἱ Τοῦρκοι εἶναι κολλεκτιβιστικὸς λαός. Δὲν ἔχει σημασία τί ἦταν πρὸ τοῦ ἐξισλαμισμοῦ τους. Ἀκόμη κι οἱ Κοῦρδοι διακηρύσσουν ὅτι σὲ ἑλληνοτουρκικὸ πόλεμο θὰ πολεμήσουν στὸ πλευρὸ τῶν Τούρκων. Ὑπάρχει ἀπὸ τὸν 12ο-13ο μιὰ τεράστια, συμπαγὴς τουρκομουσουλμανικὴ μάζα, ἡ ὁποία ἔκτοτε δρᾶ ἑνιαῖα κι ἐναντίον μας, καὶ γενικὰ αἰσθάνεται ἕνα πράγμα ἀνεξαρτήτως τοῦ ἂν ἀντικειμενικός της σκοπὸς εἶναι ἡ «προάσπιση» (τῆς ἐπιθετικότητας) τοῦ Ἰσλὰμ ἢ ἡ κοινὴ λαχτάρα γιὰ πλιάτσικο καὶ ἐξανδραποδισμό.

Σημείωση: Αὐτό –κι ἂς μὴ τὸ κατανοοῦν οἱ ἕλληνες Ἀριστεροί– δὲν εἶναι φασισμός. Ἡ λέξη «ἰσλαμοφασισμός» σημαίνει ὅτι τὸ Ἰσλὰμ εἶναι καταρχὴν καλό, ἀλλὰ ὅταν κολλᾶνε σ’ αὐτὸ «φασιστικὲς μέθοδοι διακυβέρνησης», τότε γίνεται κακό. Μά, μὲ «αὐταρχικὲς μεθόδους» κυβέρνησαν οἱ Ὀθωμανοί καὶ τὸ ἀραβικὸ χαλιφάτο.

«Κολλεκτιβιστικὸς λαὸς» σημαίνει ὅτι ἀκολουθοῦμε τὸν Ἡγέτη· δὲν τὸ φιλοσοφοῦμε ἂν ἀκολουθοῦμε τὶς ἀρχὲς τῶν Ἡνωμένων Ἐθνῶν καὶ τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Σφάζουμε στὰ γρήγορα κι ἀμείλικτα τὸν ἐσωτερικὸ ἐχθρό, καὶ προχωρᾶμε ἀκάθεκτοι. Δὲν ὑπάρχει στοὺς κολλεκτιβιστὲς λαοὺς ἡ ἀτομικιστικὴ ἐκλέπτυνση ἐξαιτίας τῆς ὁποίας σὲ δέκα ἄτομα ἀντιστοιχοῦν ἕντεκα γνῶμες κι ἐντέλει ἐπικρατεῖ ἡ παράλυση κι ὁ ἀτομικισμὸς ἀντὶ τῆς συσπείρωσης. Οἱ κολλεκτιβιστικὲς κοινωνίες δὲν καταρρέουν (τόσο εὔκολα) ὅπως οἱ ἀτομικιστικὲς-μηδενιστικὲς σὰν τὴν ἑλληνική.

Ἂς τὸ ὑπενθυμίσουμε σὲ ὅσους θεωροῦν «λαοὺς μὲ ἴδια νοοτροπία» τοὺς Ἕλληνες καὶ τοὺς Τούρκους: Πολὺ ἀρχαῖα γνωμικὰ καὶ τῶν δύο λαῶν, τῶν Ἑλλήνων γιὰ τοὺς Τούρκους καὶ τὸ ἀντίθετο, ἀποδεικνύουν ὅτι αὐτὸ ποὺ ὑποστηρίζω ἦταν κτῆμα καὶ αὐταπόδεικτη γνώση γιὰ τοὺς Ἕλληνες καὶ Τούρκους τοῦ 15ου κ.ἑ. αἰώνα:

«Τέσσερις Ἕλληνες, πέντε καπεταναῖοι» (“Dört Gavur beş kaptan yapar”),

λέει μιὰ τούρκικη παροιμία. Ἀτομικιστὲς μέχρι αὐτοκαταστροφῆς οἱ Ἕλληνες· καὶ τί λέει ἕνα μεσαιωνικὸ ἑλληνικὸ ποίημα γιὰ τοὺς Τούρκους;

«Μοναύθεντον καὶ ὁρμητικὸν Ἀγαρηνῶν τὸ γένος, / ἕναν Θεὸν λατρεύουσιν κ’ ἕναν αὐθέντην τρέμουν, / σπουδήν, ὁμόνοιαν θαυμαστὴν ἔχουν ‘ς τὸν σὸν δεσπόζων˙ »

 Κολλεκτιβιστὲς μέχρι τέλους ἐς ἀεὶ οἱ Τουρκομουσουλμάνοι.

(3): «Οἱ Τοῦρκοι ἴσως ὁδεύουν σὲ ἐμφύλιο»

Ἐμφύλιο εἶχαν καὶ στὰ 1920 (Κεμαλικοὶ-Σουλτανικοί), καὶ δὲν ἔπαθαν τίποτα. Μόνο ὅποιος δὲν ἔχει συγκρίνει τὴν ἐξέλιξη τῆς ἑλληνικῆς διχόνοιας πρὸς ἐκείνη τοῦ τουρκικοῦ ἐμφυλίου μπορεῖ νὰ ἐλπίζει σὲ αὐτοδιάλυση ἢ αὐτοπαράλυση τῶν Τούρκων ἢ σὲ ἐμφύλιο. Ὁ Κεμάλ, σὲ ἕνα χρόνο, σφάζοντας κατὰ τὸ τουρανικὸ ἔθιμο, συσπείρωσε τοὺς Τούρκους τῆς Ἀνατολίας κι ἀπομόνωσε τὸ Σουλτάνο. Ἀντίθετα, οἱ Ἕλληνες (ὡς ἀτομικιστές) μάλωναν ἀπὸ τὸ 1915 ὣς τὸ 1922 χωρὶς νὰ μπορεῖ μία ἀπὸ τὶς δύο πλευρὲς νὰ ἐπικρατήσει ἀποτελεσματικά, ἀδιαμφισβήτητα καὶ ἀμετάκλητα σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε, κατόπιν, νὰ ἀναλάβει τὸν ἐθνικό της ρόλο κατὰ τοῦ τουρκικοῦ ἐχθροῦ ἀνεμπόδιστη. Τὸ ἴδιο κατὰ τὸ 1944-1949. Πόλεμος κερασφόρων ζώων, νά τί εἶναι ὁ ἑλληνικὸς ἐμφύλιος καὶ διχόνοια. Γρήγορη σφαγὴ καὶ ἐπανασύνταξη ὑπὸ τὸν νικηφόρο Ἡγέτη-Μέγα Βασιλέα: νά τί εἶναι ὁ τουρκικός (κι, ἐν γένει, ὁ ἀσιατικός) ἐμφύλιος.

Ὁ ἑνιαῖος καὶ συμπαγὴς χαρακτήρας τῆς ὀγκώδους τουρκομουσουλμανικῆς μάζας καὶ ταυτότητας ἀποτρέπει τὴν ἀποσάθρωση καὶ τὸν ἐμφύλιο. Δεῖτε στοὺς Ἕλληνες: κάθε τόσο σὲ περίοδο κρίσης ξεπηδοῦν «αὐτονομιστὲς Κρητικοί», «αὐτονομιστές Μακεδόνες», «αὐτονομιστὲς Βλάχοι», «αὐτονομιστὲς Ἑπτανήσιοι» κ.ο.κ. (οἱ Χαμουτζῆδες κατέχουν τὸ Κράτος καὶ δὲν μποροῦν νὰ αὐτονομηθοῦν ἀπὸ αὐτό), ποὺ ζητᾶνε κατὰ καιροὺς νὰ ξεκόψουν ἀπὸ τοὺς «Ἕλληνες» μαζὶ μὲ τοὺς ὁποίους τάχα βουλιάζουν ἁλυσοδεμένοι (ἐνῶ «πρόκοβαν» (χά, χά) μόνοι τους, πρὶν ἀπὸ τὴν ἕνωσή τους μὲ τὸ ἑλληνικὸ κράτος). Δεῖτε τοὺς Τούρκους: δὲν διαλύθηκαν τὸ 1918-1922 σὲ «Γιουρούκους», «Ἀλεβίτες», «Λαζούς» κ.λπ. Γιατί ὑφίσταται τέτοια εὐκολία στὴν διάλυση τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας, ἐνῶ ὑποτίθεται πὼς «εἶναι ἀρραγὴς σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν τουρκικὴ ἡ ὁποία συγκροτήθηκε μὲ ἀχώνευτη, ἀκόμη, βία»; Εἶναι ὁ ἀτομικιστὴς ἀπέναντι στὸν κολλεκτιβιστή.

Φυσικά, πρέπει νὰ μιλᾶμε γιὰ ἀτομικισμὸ ἑλληνικοῦ (ἀρχαίου, ἑλληνιστικοῦ, βυζαντινοῦ, μεταβυζαντινοῦ) τύπου· ὄχι δυτικοῦ. Εἰδάλλως, εἴτε κάνουμε μπάχαλο τὴν ἀνάλυσή μας εἴτε ἀναγκαζόμαστε νὰ υἱοθετήσουμε τὶς κοτσάνες ποὺ ξεστομίζει ὁ Ράμφος καὶ ὅσοι κλαῖνε γιὰ τὴν «ἀνολοκλήρωτη-ἀνεπαρκὴ ἐξατομίκευσή μας».

(4): «Ἀνεξαρτησία ἢ δημοκρατία» ἢ «νά ‘χαμε κι ἐμεῖς ἕναν Ἐρντογάν».

Ἐννοεῖται ὅτι ἂν δὲν ἔχεις ἀνεξαρτησία, δὲν ἔχεις καὶ δημοκρατία. Τὸ ἀντίθετο («ἂς ἔχεις δημοκρατία κι ἂς μὴν ἔχεις ἀνεξαρτησία») δὲν εἶναι ἐφικτό. Ἄρα, ἂν τίθεται θέμα μὲ τὸ μαχαίρι στὸ λαιμό, ὑποστηρίζεις τὴν ἀνεξαρτησία. Σωστὰ ὅμως, ἔχει ἀπαντηθεῖ ὅτι ἡ ἑλληνικὴ Ἀκροδεξιὰ δὲν μπορεῖ νὰ προστάξει, νὰ πείσει τὸν κόσμο. Γιατὶ εἶναι παράλυτοι ἐκ φύσεως. Ναί· ἀλλὰ ἡ αἰτία γι’ αὐτὸ εἶναι ἡ Ἀριστερά. Ὄχι γιὰ τὴν ἀνικανότητα εἰδικὰ τῆς Ἀκροδεξιᾶς νὰ «προτάξει» τὸ σύνθημα «Ἐλᾶτε-Ὑποταγεῖτε γιὰ χάρη τῆς Πατρίδας»· ἀλλὰ γενικά, γιὰ τὴν ἀνικανότητα αὐτοδιακυβέρνησης τῶν Νεοελλήνων. Θυμόμαστε καλὰ τὸ πόσο καλὰ διέταζε κι ἔδερνε (κι ἔπειθε) ἡ Ἀκροδεξιὰ ὅλην τὴν κοινωνία μεταξὺ 1949-1962 (θεωρῶ τὴ χούντα δεῖγμα ἀνασφάλειας κι ὄχι ἐπίδειξη ἀκροδεξιᾶς πυγμῆς κι αὐτοπεποίθησης). Ἅπαξ καὶ πῆρε τὰ πάνω της ἡ Ἀριστερά, ὁ (μικροαστικὸς ἢ ἀριστερίστικος) «σκεπτικισμός», ἡ μεγιστοποίηση τοῦ ἀτομικισμοῦ, μπορεῖ πλέον κανεὶς νὰ πείσει ὁποιονδήποτε σ’ αὐτὴ τὴ χώρα;;; Κανένας. Δὲν ἐννοῶ τὴν εὐπιστία πρὸς τὰ κόμματα καὶ τοὺς πολιτικάντηδες. Ἐννοῶ μιὰ ὐπνωτισμένη μὰ καὶ φανατικὴ μαζικὴ προσήλωση σὲ ἕναν συλλογικὸ στόχο (κομμουνιστικὸ ἢ ἐθνικιστικό ἢ ξέρω γώ τί ἄλλο)· αὐτό, δὲν μπορεῖ πλέον νὰ ὑπάρχει. Γιατὶ τέτοιο πράγμα ὑπάρχει στὴν Τουρκία.

Ἀλλὰ ἡ Τουρκία δὲν κάνει 100-500 χιλιάδες ἐκτρώσεις τὸ χρόνο· πράγμα ποὺ σημαίνει ὅτι διαθέτει μιὰ ἀνεξάντλητη μηχανὴ ἡ ὁποία παράγει ἀδιάκοπα νέο πληθυσμὸ τοῦ ὁποίου τὸ αἷμα ἀναπόφευκτα (ὡς νέοι ἄνθρωποι) βράζει, γιὰ καλὸ καὶ γιὰ κακό (κακὸ γιὰ τοὺς Ἕλληνες). Σαράντα ἑκατομμύρια ἦταν ὁ πληθυσμὸς στὶς ἀρχὲς τοῦ 1980· σήμερα κοντεύει τὰ 80. Χωρὶς τοὺς Κούρδους: γύρω στὰ 65-60. Ἡ Τουρκιὰ ἔχει γίνει βαθιὰ θρησκευόμενη. Δὲν παίρνει τὴν πόζα τοῦ «φιλοσόφου»· οὔτε κἂν τοῦ «δὲν πιστεύω ἀλλὰ σέβομαι τὴν πίστη τῆς κοινωνίας», ποὺ εἶναι ὅ,τι καλύτερο μπορεῖ νὰ συναντήσει κανεὶς σὲ ἄθεους Ἕλληνες –τὸ ὁποῖο, ὡστόσο, εἶναι λὲς καὶ συζητᾶμε γιὰ μπύρες (τὴ στιγμὴ ποὺ χάνεται στὸ μηδενισμὸ ἡ Ἑλλάδα) κι ὄχι γιὰ τρόπο ὀργάνωσης τῆς ζωῆς καὶ τῆς κοινωνίας βάσει μιᾶς παράδοσης 2.000 χρόνων ἢ μιᾶς ἀναπόδεικτης κι ἀποτυχημένης ἰδέας (ἀναρχικῆς ἢ μαρξιστικῆς) 1,5 μόλις αἰώνα. Παράλληλα, οἱ ἐκκοσμικευμένες, ἀντιισλαμιστικὲς τάξεις τῆς Τουρκίας γεννᾶν λιγότερο (σὰν τοὺς Ἑλληνάρες), καὶ σταδιακά, σὲ μιά-δυὸ γενιές, θὰ χάσουν τὸ παιχνίδι ἀπὸ τοὺς πιστοὺς Μουσουλμάνους, ἂν ὄχι γιὰ τοὺς ἄλλους χίλιους-δυὸ ὑπαρκτοὺς λόγους, τουλάχιστον γιατὶ θὰ ἐκμηδενιστοῦν ἀριθμητικὰ κι ὡς ποσοστό. Ἤδη τώρα, σὲ γκαλερί «ἐκκοσμικευμένων» Τούρκων ποὺ πίνουν ἀλκοόλ, μπαίνουν καὶ τὰ «σπᾶνε» οἱ ἐκταλιμπανισμένοι Μουσουλμάνοι.

Οἱ ἕλληνες Ἀριστεροὶ κάθε εἴδους (ἐκ προμελέτης φυγότεκνοι ἢ ὀλιγότεκνοι) δὲν μποροῦν παρὰ νὰ αἰσθανθοῦν κάποια ἀπέχθεια, μιὰ κάποια σιχασιὰ ἢ εἰρωνεία ἢ ἀπογοήτευση «γιὰ τοὺς Τούρκους, ποὺ ἔγιναν φασίστες». Προτιμοῦν, οἱ Ἀριστεροὶ νὰ προτείνουν λύσεις γιὰ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Γιὰ τὴν κοινωνία. Λύσεις καὶ προτάσεις ἐπὶ χάρτου. Μά, γιὰ ποιὸ «μέλλον» κάνουν λόγο, ὅταν δὲν θὰ ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ θὰ τὸ ζήσουν; Σὲ ποιοὺς ἀπευθύνονται οἱ προκηρύξεις τους, οἱ ἀφίσες τους, οἱ ντουντοῦκες τους, τὰ ρεμπέτικα γλέντια τους; Στὰ ἀγέννητα φαντάσματα ἢ στοὺς κωλόγερους;;

Ἀντὶ νὰ ὀραματίζονται πολλοὶ πῶς θὰ «περικυκλώσουν» ἐσωτερικὰ ἢ ἐξωτερικὰ τὸν σκληρὸ πυρήνα τῆς τουρκομουσουλμανικῆς ταυτότητας-ἔθνους, καλύτερα θὰ ἦταν νὰ κάνουν κανένα παιδί. Βοηθᾶ περισσότερο.

Ἡ ἐναλλακτικὴ ἀριστερὴ λύση στὸ ὅτι οἱ Ἀριστεροὶ θέλουν μιὰ μελλοντικὴ ἱδανικὴ κοινωνία, ἐνῶ δὲν κάνουν παιδιά, εἶναι νὰ φέρνουν μετανάστες. Καὶ τὰ δύο («περικύκλωση» Τουρκίας καὶ μεταναστόπουλα) εἶναι ἀδύνατο νὰ ἀποδώσουν καρπούς, ἀλλὰ ἐπειδὴ οἱ Ἀριστεροὶ ἀρνοῦνται νὰ ἀναλάβουν τὶς εὐθύνες τῆς δημιουργίας καὶ ἀνατροφῆς παιδιῶν, προτιμοῦν νὰ πείθουν τὸν ἑαυτό τους μὲ τὰ «προσφυγόπουλα» (ποὺ θὰ γίνουν ΙΣΙΣ κι ὄχι ἀναρχοκομμουνιστές) καὶ τὰ σχέδια ἐπὶ χάρτου.

Βέβαια, κι οἱ Δεξιοὶ τὸ «all inclusive» ξενοδοχεῖο σκέφτονται, γιὰ νὰ τρῶνε ἀπεριόριστα κατὰ τὶς διακοπές. Ἀλλὰ τὴν πρωτοπορία τὴν ἔφερε ἡ Ἀριστερά. Ἡ Ἀριστερὰ προχώρησε κι ὁλοκλήρωσε τὴν διαλυτικὴ διαδικασία ἀτομικισμοῦ σὲ ὕψη καὶ βάθη πρωτόγνωρα ὣς τὸ 1980 γιὰ τοὺς Ἕλληνες. Δὲν εἶναι πολιτικὰ ὀρθὸ οὔτε κοινωνικὰ ἀποδεκτὸς τίτλος τιμῆς (ἀκόμη) τὸ all inclusive ξενοδοχεῖο· εἶναι ὁ ἀγώνας γιὰ μιὰ δημοκρατικὴ κοινωνία ἰσότητας, ἴσων εὐκαιριῶν μπλά, μπλά, μπλά. Ἴσων εὐκαιριῶν στὰ ἀγέννητα φαντάσματα καὶ στὰ νεκροταφεῖα.

Φυσικὰ καὶ δὲν θὰ μποροῦσε ἡ Ἀκροδεξιὰ νὰ κυβερνήσει τοὺς Ἕλληνες ὅπως ὁ κάθε Ἐρντογὰν τοὺς Τούρκους, διότι κανένας Ἕλληνας (σταλινικός, ἀναρχικὸς ἢ φασίστας) δὲν μπορεῖ νὰ κυβερνήσει μιὰ ἀγέλη μυρικαστικῶν. Μιὰ ἀτομικιστικὴ καὶ γέρικη κοινωνία στὸ ἔσχατο στάδιο τῆς ἀνάπτυξής της καταρρέει καὶ δὲν μπορεῖ νὰ κυβερνηθεῖ ἀπὸ κανέναν, οὔτε μὲ τὸ χουντικὸ μαστίγιο οὔτε μὲ τὸ ἀριστεροδημοκρατικὸ καρότο οὔτε μὲ συνδυασμὸ αὐτῶν τῶν δύο.

Ἄλλωστε, ἡ ἑλληνικὴ Ἀκροδεξιὰ ἦταν ἐξαρτημένη, κοτζαμπάσικη καὶ φιλότουρκη (καὶ φιλειρηνική). Περισσότερο ἀντικομμουνιστικὴ ἦταν παρὰ ἀντιτουρκικὴ ἤ -κατὰ τὴν Κατοχή-ἀντιγερμανική. Ἡ ἑλληνικὴ Ἀκροδεξιὰ δὲν ἦταν ποτέ της οἱ ἐθνικιστές (ἔτσι βολεύονται, ὡς μπαμπούλα, νὰ τὴν ἐμφανίζουν οἱ κάθε εἴδους σαλεμένοι Ἀριστεροί) ποὺ τάχατες ὑψώνουν τὸ σπαθὶ κι ἐφορμοῦν γιὰ τὴν Κόκκινη Μηλιά. Στὶς ἐκλογὲς τοῦ 1920, τόσο οἱ Βασιλόφρονες ὅσο καὶ οἱ Ἀριστεροὶ ἦταν κατὰ τὴς ἀπελευθέρωσης τῆς Ἰωνίας-Πόλης-Πόντου. Ἄλλο τώρα ἂν οἱ σημερινοί (καὶ πραγματικά) φασίστες μιλᾶνε γιὰ Κωνσταντινούπολη καὶ ἀλύτρωτες πατρίδες καὶ τὰ λοιπὰ καὶ τὰ λοιπά· ὅταν ἔπρεπε νὰ κάνουν τὴ σχετικὴ δουλειά, ἔσχιζαν τοὺς χάρτες τῆς Μεγάλης Ἑλλάδας· ἐκτούρκιζαν τοὺς δυτικοθρακιῶτες Μουσουλμάνους· ἀπέσυραν τὴν ἑλληνικὴ μεραρχία ἀπὸ τὴν Κύπρο. Δὲν συνιστᾶ ἡ τωρινή τους ρητορικὴ κι ἐπιχειρηματολογία μιὰ σοβαρὴ ἀπόδειξη περὶ τῆς ὀρθότητας τῆς εἰκόνας ποὺ προβάλλει ἡ Ἀριστερὰ γιὰ τὴν Ἀκροδεξιά. Ἂς μὴν κοροϊδεύουν καὶ οἱ δυὸ τὰ δύστυχα πρόβατά τους.

Βέβαια, πρέπει κάποιος νὰ προσέξει τὰ τοῦ «φασισμοῦ». Γιὰ τὸν Ἀριστερὸ ὅποιος δὲν συμφωνεῖ μὲ τὴ δική του ἀντίληψη περὶ τῆς ἰδέας τοῦ «Ἀνθρώπου» καὶ τῆς «Ἀπελευθέρωσής» του εἶναι φασίστας· ἢ ἀπολίτικος (δηλαδή, κοντεύει νὰ γίνει φασίστας). Καὶ μόνο ἡ ἰδέα ὅτι ὑπάρχουν ἄλλα εἴδη (διαφορετικὰ αὐτῶν ποὺ κηρύττει ἡ Αριστερά) «Ἀνθρώπου», ἄλλη «ἀνθρωπολογία» (ἀντίληψη περὶ ἀνθρώπου) καί, συνεπῶς, ἄλλη «Ἀπελευθέρωση», εἶναι φρικτὴ βλαστήμια γιὰ τὴν Ἀριστερά. Ἑπομένως, εἶσαι φασίστας. Δὲν πᾶ νὰ ἔχεις βγεῖ μὲ ἐκλογές; Ἕτοιμη ἡ ἀνταπάντηση: «κι ὁ Χίτλερ μὲ ἐκλογὲς βγῆκε»· ἄρα, «οἱ ἐκλογὲς δὲν σημαίνουν τίποτα»; Ἄλλωστε, στὴν προλεταριακὴ κολλεκτίβα καὶ στὶς ἀναρχικὲς ὀνειρώξεις τους δὲν κάνουν ἐκλογές, κι ἂς μὴν αἰσθάνονται «φασίστες». Νὰ μὲ συγχωρεῖτε, ἀλλὰ ἡ σχετικοποίηση τῆς νομιμοποίησης τῶν ἐκλογῶν βάσει τῶν γερμανικῶν ἐκλογῶν τοῦ 1933, ὀγδόντα χρόνια πρίν, εἶναι τελείως λανθασμένη.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, Ισλάμ, Τούρκοι and tagged , , . Bookmark the permalink.

One Response to Τουρκοσυζήτηση

  1. Παράθεμα: Τουρκοσυζήτηση – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s