Δισδιάστατη ἀπεικόνιση στὴν Ὕστερη Ἀρχαιότητα καὶ τὸ Βυζάντιο

Λέγεται συχνὰ ὅτι ἡ ἀντικλασσικὴ βυζαντινὴ ζωγραφική, μὲ τὴν προτίμησή της γιὰ δισδιάστατες ἀπεικονίσεις ἀντὶ τῶν τρισδιάστατων, ἔχει τὴ δική της πνευματικότητα, ἡ ὁποία ὀφείλεται στὴν ἐξαΰλωση τῶν μορφῶν ποὺ προκαλεῖ ἀκριβῶς ἡ δισδιάστατη ἀπεικόνιση.

 Ὅμως, ἡ δισδιάστατη, ἀφηρημένη τεχνοτροπία τῆς Ὕστερης Ἀρχαιότητας δὲν ἦταν ἐγγενῶς «πνευματική», παρὰ ἐξέφραζε μιὰ ὁρισμένη φυσικὴ δραματικότητα.

1267610449

Σικελία, ἀρχὲς 4ου αἰ.

 

Ἦταν ἡ βυζαντινὴ καλλιτεχνικὴ ἀντίληψη κι εξέλιξη αὐτὸ ποὺ μετέτρεψε τὴν δισδιάστατη ἀπεικόνιση σὲ φορέα-μέσο «πνευματικότητας»:

michael_miracle_icon_sinai_12th_century

st-daniel-the-stylite

James Trilling, “Late Antique and Sub-Antique, or the ‘Decline of Form’ Reconsidered”, DOP 41.

Advertisements
This entry was posted in τέχνη, Ύστερη Αρχαιότητα, βυζαντινή τέχνη, ελληνορωμαϊκή τέχνη and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s