Τὸ χαβά του

Δὲν τὸν πειράζει, ἔγραψε ἕνας Νεορθόδοξος, νὰ ξαναγίνει ἡ Ἁγία Σοφία τζαμὶ ἀπὸ μουσεῖο, γιατὶ πάντα χῶρος νὰ ὑμνεῖται ὁ Θεὸς ἦταν τὸ κτήριο. Καὶ -συνεχίζει- δὲν θὰ πείραζε καὶ τόσο νὰ γίνει τζαμὶ ἐὰν προηγουμένως ἔχουν τεθεῖ κάποιοι περιορισμοί (φαντάζομαι γιὰ τὰ ψηφιδωτά), ἐνῶ θὰ μποροῦσαν νὰ γίνονται καὶ χριστιανικὲς τελετές. Ἔτσι, προσθέτω ἐγώ, οι Νεοθωμανοὶ θὰ μᾶς ἀνέχονται νὰ ὑπάρχουμε σὲ μιὰ γωνίτσα μέσα στὸ σύμβολο τῆς καθυποταγῆς μας -νὰ πίνουμε μονιασμένοι ἀργιλὲ κάτω ἀπ’ τὶς ψηλὲς καμάρες καὶ ν’ ἀκοῦμε Νταλάρα.

Βέβαια, μόνο εὐσεβὴς πόθος εἶναι ἡ νεορθόδοξη ἐπιθυμία νὰ βεβηλώσουν οἱ Μουσουλμάνοι τὸ τζαμὶ τῆς Ἁγιασοφιᾶς δίνοντας σὲ ἀντάλλαγμα ἕνα τμῆμα του γιὰ χριστιανικὲς τελετουργίες (ἄραγε, μόνο ὀρθόδοξες; Ἦταν καὶ λατινικὸς ναός). Ὅπως καὶ ἡ πεποίθηση ὅτι τὰ ψηφιδωτὰ δὲν θὰ πάθουν κάτι (δὲν θὰ καλυφθοῦν μὲ σοβά, ἢ μὲ σεντόνια, ὅπως ἔχει συμβεῖ σὲ πρόσφατες μετατροπές). Σὲ κάθε περίπτωση, καὶ μὲ δεδομένη τὴν ὁρμὴ τῶν Νεοοθωμανῶν, καὶ οἱ δύο προϋποθέσεις ἢ ἐλπίδες τοῦ Νεορθόδοξου εἶναι τελείως ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Δηλαδή, ἐπικίνδυνες, γιατὶ πείθονται οἱ (αἰώνια) ἀφελεῖς Ἕλληνες ὅτι εἶναι πραγματοποιήσιμες, καὶ συντάσσονται (οἱ Ἕλληνες) μὲ «ἀνέμελες» -τάχα χριστιανικές- ἀντιδράσεις σχετικὰ μὲ τὸν ἐξισλαμισμὸ τῆς Ἁγίας Σοφίας.

Ἀλλά, φυσικά, μιλᾶμε γιὰ ἀριστεροὺς Νεορθόδοξους. Δηλαδή, γιὰ ἀνθρώπους  ποὺ ἄλλες φορὲς (ὄχι ἀπαραίτητα οἱ ἴδιοι) ἀνακαλύπτουν «ἐξελληνισμὸ τοῦ Χριστιανισμοῦ», καὶ οἱ ὁποῖοι κυνηγᾶνε μὲ τὸ μαστίγιο τοῦ Ἰησοῦ στὸ Ναὸ τυχὸν ἵχνη πατριωτισμοῦ (ἐθνοφυλετισμός!) στὴ σκέψη τῶν ἄλλων χριστιανῶν. Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ σκέφτονται τὸν Χριστιανισμὸ σὰν ἄχρονη καὶ ἐκτὸς τόπου κατάσταση -ὁπότε, τί δουλειὰ ἔχει ἡ Ἀθήνα μὲ τὴν Ἱερουσαλήμ; Δὲν τὰ ἔγραφε κι ἡ Σύναξη κάτι αἰῶνες πρίν, ὅτι μᾶς τὰ πρήξατε μὲ τοὺς δικέφαλους ἀετοὺς στὶς ἐκκλησίες;;

-Ναί, ρέ· νὰ βάλουμε τὸ Ψάρι στὶς καρέκλες καὶ στὰ μανουάλια ἀντὶ τοῦ δικέφαλου. Νὰ παραστήσουμε ὅτι ζοῦμε στὸ 250. Εἶστε πολὺ μεγάλοι θεολόγοι, τελικά.

Ἡ πλάκα εἶναι ὅτι ἡ Νεορθοδοξία ξεκίνησε ὡς ἀντιδυτικισμός καὶ ὑψηλὴ θεολογικὴ σκέψη, καὶ τελικά λίγο ἀκόμα τῆς μένει γιὰ νὰ διακηρύξει ὅτι ὁ ἰσλαμικὸς Θεὸς εἶναι (μιλώντας φιλοσοφικά-θεολογικά) κι αὐτὸς -ἀπὸ χριστιανικὴ ἄποψη- Θεός. Γιατὶ, μπορεῖ ἀπὸ νεορθόδοξη ἄποψη καὶ τὸ 1454 νὰ λατρευόταν ἐκεῖ Θεός (*), ὅμως ἀπὸ σκέτα ὀρθόδοξη δὲν λατρευόταν ὁ Θεός. Ἄλλο πράγμα λατρευόταν, ἂν πιστέψουμε τοὺς βυζαντινοὺς ποὺ ἀσχολήθηκαν μὲ τὸ Ἰσλάμ.

Ἕνας ἄθεος ἢ ἄθρησκος ἢ θρησκειολόγος, θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ ὅτι πάντα ὁ Θεὸς λατρευόταν στὴν Ἁγία Σοφία, δὲν θὰ τὸν κρίνω· ἀπὸ τὴ δική του σκοπιὰ ἄς πιστεύει ὅτι ἔχει ὅσο δίκαιο θέλει. Ἀφοῦ ὁ Θεὸς δὲν ὑπάρχει, δὲν λατρευόταν Τίποτε ὣς τὸ 1453, καὶ δὲν λατρευόταν ἐξίσου Τίποτα μετά (ὡς τζαμί). Τίποτα δὲν λατρεύεται καὶ σὲ ἕνα μουσεῖο. Ἄρα, ὑπάρχει μιὰ σταθερὴ λατρευτικὴ κατάσταση.

Ἕνας ὀρθόδοξος καὶ δὴ θεολόγος ποὺ θὰ πεῖ τὸ ἴδιο, ὅμως, ἁπλὰ δείχνει τὴν τρομάρα του μὴν τυχὸν τὸν ποῦν συντηρητικό.

Ἀλλὰ ὄχι: Ἐπειδὴ αὐτοὶ (οἱ Νεορθόδοξοι) προέρχονται ἀπὸ τὴν Ἀριστερὰ κι ἔχουν τὸ ἄγχος τῆς θρησκευτικῆς διαφοροποίησης ἀπὸ αὐτήν, νοιώθουν ὑποχρεωμένοι νὰ ἀναγκάσουν τοὺς υπόλοιπους χριστιανούς νὰ προκαλέσουμε (ὅλοι πλέον οἱ χριστιανοί) θετικὰ «ὑπὲρ τῆς θρησκείας» τὴν ἑλληνικὴ Ἱερότατη Ἀριστερά, τὰ «κινήματα» καὶ τὶς ἐναλλακτικὲς ἢ πρωτοποριακὲς κολλεκτίβες-καταλήψεις (ἢ νὰ συγκινήσουμε τοὺς ἐκτουρκισμένους Γενίτσαρους στὴν Ἀνατολία), καὶ νὰ τοὺς ποῦμε ὅτι κι ὁ γάιδαρος πετᾶ, κι ὅτι ὁ ἰσλαμικὸς θεὸς εἶναι ἡ τουρκική, ἀραβικὴ κ.λπ., ἐκδοχὴ τοῦ χριστιανικοῦ θεοῦ -μὴ μᾶς ποῦν φασίστες οἱ φασίστες. Μεταμοντέρνοι εἴμαστε, ἂς λέει καθένας ὅ,τι τοῦ ἀρέσει. Ὅμως, γιὰ τὴν πεπαιδευμένη Ἀριστερὰ τὴν ὁποία θὰ συναρπάσουν οἱ Ν/Ὀρθόδοξοι μὲ τὸν ἀφανάτιστο λόγο τους, ὅλοι οἱ θεοὶ καὶ οἱ θρησκεῖες ἴδιες εἶναι.

Τὸ ἀντίστροφο καὶ παρόμοιο μὲ τοὺς Ν/Ο εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔφεραν ὡς δικαιολογία (ἀπὸ τὰ 1800) γιὰ τὴν εἴσοδο-ὑποταγή μας στὴ Δύση ὅτι θὰ μᾶς προστατεύει ἀπὸ τὴν Τουρκία, καὶ τελικὰ οἱ ἴδιοι -οἱ ἀριστεροφιλελεύθεροι συνεχιστές τους- σήμερα ἔχουν ἀποφανθεῖ ὅτι ἡ Τουρκία δὲν ἀπειλεῖ, ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι ἐθνικισμὸς καὶ κακὸ μεγάλο.

Γιατὶ πηγαίνοντας γύρω-γύρω τὸν κύκλο, ἀπὸ τὸν πολὺ ἀντιδυτικισμὸ πέφτεις στὸ Ἰσλάμ. Καὶ πηγαίνοντας ξανὰ γύρω-γύρω, ἀπὸ τὸν Μουσουλμάνο μὲ τὴ χατζάρα πέφτεις στὸν Δυτικό Τροϊκανό. Πρέπει νὰ ξέρεις ποῦ νὰ σταματήσεις.

Ἐμένα πιὸ ὡραία θὰ μοῦ φαινόταν ἀνατιναγμένη ἡ Ἁγία Σοφία, παρὰ τζαμί. Θὰ ἦταν τὰ ρομαντικὰ «Ὡραῖα Ἐρείπια» τοῦ ποιητῆ. Ἢ ἕνας βυζαντινὸς σουρεαλισμός.

(*) «ἂς εἶναι καὶ τῶν Μουσουλμάνων» -Ἂς πάει καὶ τὸ παλιάμπελο, ποὺ λένε.

Υ.Γ Γιατί δὲν προτείνουν οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι νὰ γίνει ἐκκλησιοτζαμὶ καὶ ὁ Παρθενώνας; Φυσικά, νὰ γίνεται περιοδικὰ καὶ καμμιὰ θυσία στὴν Παλλάδα.

Advertisements
This entry was posted in 1453, Ελλάδα, Ισλάμ, Ρωμανία, Τούρκοι, θρησκεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Τὸ χαβά του

  1. Ο/Η Ανώνυμος λέει:

    Νά᾽ σαι καλά, ἄνθρωπέ μου!
    Πρέπει κάποιος νὰ τοὺς «ξεμπροστιάζει» συστηματικὰ τοὺς Νεορθοδόξους,
    ἀνατέμνοντας τὰ διανοητικὰ τσιλιπουρδίσματά τους καὶ καταδεικνύοντας τὶς ποικίλες ἰδεολογικὲς (ὅπως ἐδῶ), ἀλλὰ καὶ βιοποποριστικὲς (follow the money…) ἐξαρτήσεις τους.
    Ἡ ὅποια προσφορὰ μπορεῖ νὰ εἶχαν κάποτε ὁρισμένα ἄτομα (οἱ τῆς «στρoφῆς τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽60» – μακαρίτες πολλοὶ ἐξ αὐτῶν, οἱ δὲ ζωντανοὶ σήμερα ἄνω τῶν 75 ἐτῶν…), στὴν ἐπανεύρεση, ὅπως λένε, τῆς ὀρθόδοξης αὐτοσυνειδησίας (κι αὐτὸ ἀκόμα, μὲ πολλὰ ἐρωτηματικὰ κι ἐπιφυλάξεις, γιατὶ κρίνονται κι αὐτοὶ ἀπ᾽ τοὺς καρπούς τους ἤ μᾶλλον ἀπ᾽ τὰ «μπουμπούκια» ποὺ μᾶς παρήγαγαν), ἔχει ἐξαντληθεῖ πρὸ πολλοῦ. Δὲν νομιμοποιοῦνται πιὰ νὰ μᾶς ἐπικαλοῦνται τὴ γενιὰ τοῦ ᾽60, ἀκριβῶς ὅπως ἡ ἀριστεράντζα τῆς ἐθνικῆς ὑποδούλωσης δὲν νομιμοποιεῖται πιὰ στὴν ἐπίκληση τοῦ Πολυτεχνείου καὶ τῆς «ἀντίστασης».
    Ἡ «Σύναξη» εἰδικά, ποὺ τὴν ἀνέφερες, ἀπὸ τὸ 1990 καὶ μετά, μπορεῖ νὰ σταθεῖ ἄνετα ὡς θεολογικό ἔνθετο στὴν «Αὐγὴ» ἤ στὴν «Ἐφημερίδα τῶν Συντακτῶν».
    Πρόσθες σ᾽ ὅλα τοῦτα καὶ τὴν τεράστια ζημιὰ ποὺ κάνουν μὲ τὶς τέτοιες καὶ παρόμοιες θολοῦρες τους στὴ διάβρωση τοῦ ἐθνικοῦ φρονήματος τῶν πιστῶν. Παράγουν Ἀρχιμανδριτάκια, παπαδάκια, θεολογάκια στὰ Σχολειά, ἀλλὰ καὶ καρριερίστες Δεσποτάδες, οἱ ὁποῖοι κανοναρχοῦν συνεχῶς στὸ ποίμνιο τὰ περὶ τοῦ «‘ἀδελφοῦ μου τοῦ μετανάστη», τὸ «πόσο κακὸ ἔκανε τὸ νεοελληνικὸ ἔθνος-κράτος», τὶ αἰσχροὶ χοντράνθρωποι ὑπῆρξαν οἱ founding fathers τῆς σύγχρονης Ἑλλάδας [πολύτιμου ὡστόσο κελύφους καὶ γιὰ τὸ ἔθνος καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησία – ἄς πᾶν νὰ βροῦν ζωντανὴ ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ στοὺς pro gay «Οἰκουμενικοὺς» Ἑλληνοαμερικάνους …] καὶ ὅτι, ἐπὶ τέλους -σ᾽ ἕναν ἀθεολόγητο παροξυσμὸ ἀνιστορικότητας- «Αdveniat Regnum et pereat mundus»
    [Ὅλ᾽ αὐτά, μὲ βάση δικά τους, πολυάριθμα κείμενα, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ συζητήσεις μὲ πολλοὺς ἀπὸ δαύτους].
    Ἀγραμματωσύνη πλέρια κι ἰδεοληψία προδότη φανατοκαλόγερου
    (ὅπως λέγαμε παλιότερα γιὰ τοὺς ΚΝίτες, «δογματισμὸς κι ἀπύθμενη βλακεία» ).
    Σὲ συνθῆκες πολύπλευρης κρίσης αὐτοῦ τοῦ μικροῦ κι ἀποικιοκρατούμενου ἔθνους, ἐξαλλάσσεται, λοιπόν, σιγὰ-σιγὰ κι ὁ θύλακας αὐτὸς πνευματικῆς ἀντίστασης, ποὺ ἀποτελοῦσε ἡ Ἐκκλησία. «᾽Εὰν τὸ ἅλας μωρανθῆ, ἐν τίνι ἁλισθήσεται;» Κι αὐτό, μὲ εὐθύνη (καὶ) τῶν N/O …

    Γιὰ να τα διαπιστώσει κανεὶς αὐτά, δὲν χρειάζεται νά ᾽ ναι οὔτε «Ταλιμπάν» οὔτε δεξιὸς οὔτε καὶ νὰ ὑπῆρξε ὁπαδὸς τῆς «Χριστιανικῆς Δημοκρατίας» τοῦ Ψαρουδάκη (δὲν τὸν πρόλαβα λόγῳ ἡλικίας…) οὔτε – πολλῷ μᾶλλον – πτυχιοῦχος Θεολογίας. Καθαρὸ μυαλὸ καὶ μόρφωση χρειάζεται.

    Μπράβο, λοιπόν, καὶ πάλι ποὺ μᾶς δείχνεις μὲ λόγο καίριο καὶ ἐταστικό,
    γιὰ τὶ ντενεκάδες ξεγάνωτους πρόκειται.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s