Ψωροπερηφάνεια

Στὸν «δυτικὸ κόσμο» δύο τάσεις ἀκραῖες ὑφίστανται: Ἡ μία συνίσταται στὴν προώθηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς φυσιολογικῆς· π.χ. στὸν «ἀγώνα» ποὺ κάνουν στὶς ΗΠΑ γιὰ τὸ «δικαίωμα» τῶν τρανσέξουαλ νὰ χρησιμοποιοῦν ὅποια τουαλέτα ἐπιθυμοῦν (π.χ. οἱ New York Times ἔχουν δημοσιεύσει ἄπειρα ἄρθρα γιὰ τὴν «καταπίεση» ποὺ ὑφίσταται σὲ πολιτεῖες τῶν Η.Π.Α. ὅποιος τρανσέξουαλ δὲν μπαίνει σὲ ὅποια τουαλέτα γουστάρει), γιὰ τὸ δικαίωμα στὴν υἱοθεσία παιδιῶν ἢ τὴν ἰσότητα τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς ἐπιθυμίας κ.ο.κ. Ταυτόχρονα, οἱ ἴδιοι ἢ ἀρκετοὶ ἀπὸ δαύτους ὑπερασπίζονται τὴν εἴσοδο τοῦ Ἰσλὰμ στὴ Δύση καὶ μάλιστα στὴν Εὐρώπη. Γιὰ παράδειγμα, πάλι οἱ N.Y. Times γράφουν ἄπειρα ἄρθρα κατὰ τοῦ «ρατσισμοῦ», ὅπως περιγράφουν τὸ δικαίωμα τῶν Εὐρωπαίων νὰ ὑπερασπίζονται τὴν ἑλληνική-ρωμαϊκή-χριστιανικὴ ταυτότητα τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Οἱ «μὴ ἀκραῖοι Μουσουλμάνοι», φυσικά, τὸ μόνο ποὺ κάνουν εἶναι νὰ παρατηροῦν («μὲ ἔκπληξη» καὶ «μὲ ἀποτροπιασμό», πάντοτε) τοὺς «ἀκραίους Μουσουλμάνους» νὰ σκοτώνουν τοὺς «ἀπίστους»· καὶ μόνο σὲ αὐτὸ διαφέρουν. Εἶναι, δηλαδή, περισσότερο ἐπικίνδυνοι ἀπὸ τοὺς (τάχα) «ἀκραίους», οἱ ὁποῖοι στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς δηλώνουν εὐθέως τοὺς σκοπούς τους. Ἔτσι, ἔχουμε gay-pride καὶ Ἰσλάμ.

Ἀνάμεσα σὲ Μουσουλμάνους καὶ στοὺς Τρανσέξουαλ τῶν pride καὶ τῆς Ἀριστερᾶς, ὁ «κανονικὸς» (*) τύπος Εὐρωπαίου / Δυτικοῦ πιέζεται. Φυσικά, εἶναι γνωστὸ τὸ ὅτι οἱ ὑποστηρικτὲς τῶν pride καὶ τῶν «δικαιωμάτων» αὐτῶν εἶναι συχνὰ καὶ ὑποστηρικτὲς τῆς ὁμάδας ἐκείνης τῶν ἀνθρώπων (τῶν πιστῶν τοῦ Ἰσλάμ) ἡ ὁποία πιστεύει στὴ θανάτωση τῶν τρανσέξουαλ καὶ τῶν ὁμοφυλόφιλων. Ἐξαιτίας τοῦ μίσους τους καὶ τῆς πολεμικῆς τους πρὸς τοῦς «κανονικοὺς» Δυτικούς, οἱ Ἀριστεροφιλελεύθεροι ἐν τέλει καταλήγουν νὰ ὑποστηρίζουν ταυτόχρονα καὶ τὴν σεξουαλικὴ «ἀπόλυτη» ἐλευθερία καὶ τὴν ἀπόλυτη ἄρνησή της (διὰ τῆς ὑποστήριξῆς τους στὸ Ἰσλάμ). Δηλαδή, ἡ πολεμικὴ ἐπιχειρηματολογία τους (κατὰ τῶν ἑτερόφυλων χριστιανῶν Δυτικῶν) ὑπερκερᾶ τὴν λογικὴ ἐπιχειρηματολογία. Ὅταν εἶσαι, ὅμως, σταυροφόρος «τῆς» Ἐλευθερίας, μπορεῖς νὰ πέφτεις καὶ σὲ μικρὲς ἀντιφάσεις.

Γιατί τέτοιος καημὸς τῶν Ἀριστεροφιλελεύθερων ὅμως; Γιατὶ ἀγαπᾶν ὅ,τι τοὺς μοιάζει. Οἱ Ἀριστεριστὲς γεννιοῦνται μὲ μιὰ ἀφίσα πρὸς ἀφισοκόλληση καὶ μιὰ ντουντούκα στὰ δυὸ χέρια τους, ὁ ἀκτιβισμὸς εἶναι τὸ παιδί τους· ἄρα ἔχουν κάτι κοινό, τὴν ἀτεκνία, τὴν «κατανοοῦν»· οἱ Ἀριστεροφιλελεύθεροι ἑλκύονται τόσο ἀπὸ τὸν μουσουλμανικὸ ἐξωτισμό (γιουσουφάκια κ.λπ., ἡ σεξουαλικὴ ἐλευθερία τοῦ ἀμφιφυλόφιλου Σουλτάνου, ποὺ εἶχε καὶ παιδικὸ καὶ γυναικεῖο χαρέμι, τὰ χαμὰμ μὲ τὸν ὁμοφυλόφιλο ὑπάλληλο-φροντιστή κ.ο.κ.), ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ θανατοφιλία: Πιστεύουν ὅτι τόσες χιλιάδες χρόνια πολιτισμοῦ ὑπῆρξαν μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τὰ τερματίσουν αὐτοί, ἡ ὕψιστη βαθμίδα τῆς ἀνθρώπινης ἐξέλιξης. Οἱ φιλελεύθεροι Πολεμιστὲς «τῆς» Ἐλευθερίας, σὰν τὰ σκυλιὰ τοῦ Παβλώφ, ὅταν ἀκούσουν τὴ λέξη «Ἐλευθερία» κουνᾶν τὶς οὐρές τους: «ἅμα εἶσαι Ἐλευθέρος εἶσαι καλός, πράττεις καλά», εἶναι ὁ μετασχηματισμὸς τοῦ «γιὰ νὰ εἶσαι καλὸς πρέπει νὰ εἶσαι Ἐλεύθερος». Ἐννοεῖται ὅτι ἅμα κινεῖται τὸ χρῆμα ὅλα εἶναι καλά, γιὰ τὸν νεοφιλελεύθερο.

Ἡ ὁμοφυλοφιλία  μπορεῖ νὰ ἐπιβιώσει μόνο διὰ «υἱοθεσίας», «τεχνητῆς γονιμοποίησης» καὶ ἄλλων τέτοιων, ποὺ προϋποθέτουν μιὰ κατὰ βάση ἑτεροφυλικὴ κοινωνία ἡ ὁποία νὰ εἶναι σὲ θέση νὰ παρέχει (εἴτε μὲ υἱοθεσία εἴτε μὲ προσηλυτισμὸ τῶν γόνων ἑτερόφυλων ζευγαριῶν στὸ lifestyle τῆς ὁμοφυλοφιλίας) νέα μέλη στοὺς ὁμοφυλόφιλους· μὲ τὴ σειρά της, μιὰ «κατὰ βάση ἑτεροφυλικὴ κοινωνία» γιὰ νὰ ὑπάρξει (σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε νὰ «παρέχει» νέα μέλη στὴν ὁμοφυλοφιλικὴ κοινότητα) θὰ πρέπει νὰ ἐπικρατεῖ στὶς συνειδήσεις τῶν μελῶν τῆς κοινωνίας ἡ ἄποψη ὅτι ἡ ἑτεροφυλοφιλία (καὶ ἡ παιδοποιία) εἶναι ἀνώτερη, φυσιολογικὴ κ.ο.κ. σὲ σχέση μὲ ἄλλες μορφὲς σεξουαλικότητας, σεξουαλικῆς ἐπιθυμίας. Ἑπομένως, ἀπὸ ἕνα σημεῖο δημόσιας-κοινωνικῆς ἀποδοχῆς τῆς ὁμοφυλοφιλίας καὶ μετά, ἡ κοινωνία καταρρέει γιατὶ πολὺ ἁπλὰ δὲν ὑφίστανται ἑτεροφυλόφιλοι ποὺ νὰ τροφοδοτήσουν μὲ νέα μέλη τὴν ὁμοφυλοφιλικὴ κοινωνία.

Μία κοινωνία στὴν ὁποία μόνο (ἢ κατὰ κύριο λόγο) οἱ Μουσουλμάνοι γεννοῦν, ἐνῶ οἱ μὴ Μουσουλμάνοι θὰ εἶναι εἴτε ὁμοφυλόφιλοι εἴτε θετικὰ διακείμενοι πρὸς τὴν ὁμοφυλοφιλία (δηλ. θὰ τὴν ἀποδέχονται ὡς ἰσότιμη ἐπιλογὴ μὲ τὴν ἑτεροφυλοφιλία, τὸν πολιτικὸ γάμο κ.λπ.), θὰ γίνει ἰσλαμικὴ ἐκ τῶν πραγμάτων.

Δύο δρόμοι ἀπομένουν: Εἴτε νὰ ἐπικρατήσει τὸ σχέδιο τῶν Ἀριστεροφιλελεύθερων γιὰ τὴν κοινωνία, τὸ ὁποῖο μακροπροθέσμως δουλεύει ὑπὲρ τοῦ Ἰσλάμ, ὑπὲρ τοῦ ἐξισλαμισμοῦ τῆς Δύσης. Εἴτε ἡ ἑτεροφυλόφιλη πλειονότητα θὰ ἐπανοηματοδοτήσει τὴν Ἐλευθερία θέτοντας τὴ σχετικὴ συζήτηση στὸ σωστό της πλαίσιο: Ἡ Ἐλευθερία ποὺ ἐναντιώνεται στὴν Ὕπαρξη δὲν εἶναι κάτι γιὰ τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ κινητοποιηθεῖ κανείς. Ἡ ἐπιχειρηματολογία τῆς «Ἐλευθερίας ἐνάντια στὴν ὕπαρξη» αὐτοαναιρεῖται, ροκανίζει τὸ κλαδὶ ὅπου κάθονται καὶ ἄλλοι, πολὺ περισσότεροι, χωρὶς τὴ συναίνεσή τους στὴ συλλογικὴ αὐτοκτονία. Κατὰ συνέπεια, οὔτε τὸ Ἰσλὰμ οὔτε ἡ ἑτεροφοβικὴ (μαχητική) ὁμοφυλοφιλία ἔχουν τὸ ἠθικὸ δικαίωμα νὰ χρησιμοποιήσουν τὰ νομικὰ καὶ ἄλλα ὅπλα μιᾶς παράδοσης (τῆς ἑλληνικῆς-ρωμαϊκῆς-χριστιανικῆς) ἐναντίον τῆς παράδοσης αὐτῆς.

(*) Φυσικά, ἀνθρώπινο (δηλ. «κανονικό») εἶναι ὅ,τι ἔκαναν ἢ κάνουν οἱ ἄνθρωποι. Μὲ αὐτὴ τὴν ἔννοια, καὶ ἡ ὁμοφυλοφιλία ὑπάρχει ἀπὸ πολὺ παλιά, καὶ ἡ ἐξάλειψή της εἶναι μάταιος κόπος. Αὐτὸ ποὺ δὲν εἶναι «κανονικὸ» καὶ δὲν ὑπῆρξε εἶναι ἡ ἐξίσωση, σὲ δημόσιο-κοινωνικὸ ἐπίπεδο, τῆς ὁμοφυλοφιλίας μὲ τὴν ἑτεροφυλοφιλία, καὶ ἡ ἀποδοχὴ τέτοιας ἐξίσωσης.

Advertisements
This entry was posted in Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s