Φαναριωτισμός

Τὶς προάλλες ἔγραψα σχετικὰ μὲ τὸν μεγάλο καημὸ τοῦ Γένους τῶν Ἑλληνοδυτικῶν, ποὺ θέλουν νὰ εἶχε γίνει ἡ Ἕνωση μὲ τὸν Πάπα καί, ὡς συνέπεια αὐτῆς, νὰ εἴχαμε γλιτώσει ἀπὸ τοὺς Τούρκους καὶ ὅλο τὴν πολιτικὴ-πνευματικὴ-οἰκονομικὴ καθυστέρηση. Λέω καημὸ μὲ κάποια δόση εἰρωνίας, ἀφοῦ ἡ ἐπιθυμία τῶν τωρινῶν φιλοδυτικῶν παραμένει ὁλοζώντανη ἀκόμη καὶ σήμερα, ποὺ ἡ Δύση καταρρέει (ὡς οἰκονομικὸ καὶ πληθυσμιακὸ μέγεθος, χάρη καὶ στὸν ἰσλαμικὸ ἐποικισμό) ἐνῶ ἡ Ε.Ε. ἀποκαλύπτεται ὡς αὐτὸ ποὺ πραγματικὰ εἶναι, ἡ Μετα-ναζιστικὴ Γερμανία ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ, καὶ τίποτε ἄλλο.

Ὅμως, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἡ λύση τῶν Φαναριωτῶν καὶ Νεοφαναριωτῶν ἦταν ἡ σωστή. Ποιὰ λύση ὀνειρευόντουσαν καὶ ἀκόμη θέλουν νὰ εἶχε συμβεῖ; Ἡ σταδιακὴ ἅλωση ἔνδοθεν τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ ἐξελληνισμοῦ τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Συχνὰ πυκνὰ ἀναφέρουν τὸν Τόινμπι, ποὺ λέει ὅτι ἔχασαν μιὰ Αὐτοκρατορία. Ἱστορικὰ παραδείγματα φέρνουν τὴ διοίκηση τῆς Μολδοβλαχίας. Ἐπὶ τῇ βάσει αὐτῶν τῶν ἀπόψεων ἀντιτάσσονται στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἰωνίας καὶ τῆς Ἀν. Θράκης. Οἱ τολμητίες ἀρνοῦνται καὶ τὴν ἵδρυση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, χρησιμοποιώντας ὡς προπέτασμα καπνοῦ τὶς ἐπεμβάσεις τῶν Μ. Δυνάμεων. Μοιάζουν μὲ τὸν ἀνύπανδρο ποὺ ὡς πρόφαση γιὰ τὴν τεμπελιά του ἔχει ὅτι δὲν βρῆκε ποτὲ τὴν τέλεια γυναίκα γιὰ σύζυγο. Γίνονται -αὐτοί, οἱ ὀρθόδοξοι Νεοφαναριῶτες- ἀκόμη πιὸ τρελὰ ἀντιιμπεριαλιστὲς ἀπὸ ὅ,τι οἱ ἕλληνες Ἀριστεροὶ τοῦ Μεσοπολέμου καὶ τῆς Μεταπολίτευσης.

Κριτικὴ σὲ αὐτὲς τὶς ἰδέες εἶχε κάνει ἤδη στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰ. ὁ Ἴων Δραγούμης, ποὺ θεωρεῖται κακῶς δικός τους. Τὸ κείμενό του βρίσκεται ἐνσωματωμένο στὸ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς. Ἐκεῖ γράφει ὅτι τέτοια ἐξέλιξη (ὅπως στὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία) εἶναι ἀδύνατη, καὶ πὼς πρέπει οἱ Ἕλληνες νὰ πάρουν ὅσο περισσότερα κομμάτια μποροῦν ἀπὸ τὴν Τουρκία.

σάρωση0832

Οἱ Ρωμαῖοι καὶ οἱ Ἕλληνες εἶχαν τὴν ἴδια θρησκεία, ἴδια περίπου ἤθη κ.λπ, ἐνῶ οἱ Τοῦρκοι ὄχι. Οἱ Ρωμαῖοι θαύμαζαν τοὺς Ἕλληνες, ἐνῶ στοὺς Τούρκους δὲν ἔλεγε τίποτε ἡ βυζαντινὴ καὶ ἡ ἀρχαία γραμματεία. Οἱ Ρωμαῖοι μάθαιναν τὰ ἑλληνικὰ καὶ ἐξελληνίζονταν, ἐνῶ οἱ Τοῦρκοι ἐπέβαλαν προγραμματισμένα τὸν γλωσσικὸ ἀφελληνισμὸ-ἐκτουρκισμὸ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἀπὸ τὸν 13ο αἰ κ.ἑ.

Ὅσα προνόμια κι ἂν δίνονταν, ἡ ἰσονομία χριστιανοῦ καὶ Μουσουλμάνου ἀποκλειόταν ἀπὸ τὸ Κοράνι, καὶ ὅπως ἔγραφε ὁ Σουλτάνος μεσούσης τῆς Ἐπανάστασης πρὸς τὶς Μ. Δυνάμεις, ἡ ἐξίσωση πιστῶν καὶ ἀπίστων ἀντίκειται στὸν Ἱερὸ Νόμο τοῦ Ἰσλάμ. Ἑπομένως, ἡ προοπτικὴ νὰ ἔδιναν αὐτόβουλα οἱ Ὀθωμανοὶ τὴν ἐξουσία στοὺς Ἕλληνες καταρρίπτεται. Οἱ Νεοφαναριῶτες πιστεύουν ὅτι κατὰ κάποιο τρόπο οἱ Τοῦρκοι θὰ ἀποκοιμιόντουσαν, θὰ ἔδιναν συνεχῶς περισσότερα προνόμια στοὺς Ρωμιούς, καὶ ἕνα πρωὶ θὰ ἔχαναν τὴν ἔξουσία μέσα στὴν Κωνσταντινούπολη. Ὅμως, ἡ διοίκηση τοῦ στρατοῦ ἦταν στὰ χέρια τῶν Μουσουλμάνων, ἐνῶ τὸ στράτευμα ἦταν ἰσλαμικὸ καὶ ποτὲ δὲν συμπεριελάμβανε Χριστιανούς (παρὰ ἀπὸ τὸ 1910 καὶ μετά, μὲ τραγικὲς συνέπειες). Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἀνὰ πᾶσα στιγμὴ καὶ ἂν κινοῦσαν τὴν ὑποψία τῶν Μουσουλμάνων οἱ χριστιανοὶ θὰ σφάζονταν παρὰ τὰ προνόμιά τους. Αὐτὸ ἔχει γίνει μὲ τοὺς Ἕλληνες ἄπειρες φορὲς σὲ ἐξεγέρσεις «καλές» (κατὰ τοὺς Νεοφαναριῶτες), δηλαδὴ χωρὶς τὴν ἐπέμβαση τῶν Δυτικῶν. Εἶναι προφανὲς ὅτι τὸν τελικὸ λόγο ἔχουν τὰ ὅπλα σὲ τέτοιες περιπτώσεις. Ὅπως τὰ λεφτὰ καὶ ἡ κοινωνικὴ θέση τῶν γερμανῶν Ἑβραίων δὲν τοὺς ἔσωσαν ἀπὸ τὸ ναζιστικὸ Ὁλοκαύτωμα, ἔτσι γινόταν μὲ τὰ «προνόμια» τῶν Ἑλλήνων στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία: ἀκυρώνονταν πάραυτα, καὶ ἐπικυρώνονταν ξανὰ ἀφότου τελείωναν οἱ ἄγριες σφαγές, οἱ ἐξανδραποδισμοὶ καὶ οἱ ἐξισλαμισμοί. Οἱ Τοῦρκοι δὲν ἐπέτρεπαν στοὺς Ἕλληνες νὰ ὁπλοφοροῦν καὶ νὰ ἔχουν δικά τους στρατιωτικὰ σώματα. Κάποια σώματα χριστιανῶν σπαχήδων καταργήθηκαν ἤδη στὰ 1500 ἀκριβῶς ἐξαιτίας σχετικοῦ φόβου τῶν Ὀθωμανῶν. Οἱ μόνοι ὁπλισμένοι Ἕλληνες ἦταν λιγοστοὶ Ἀρματωλοί. Γιὰ τοὺς ἄλλους, ἀπαγορευόταν ἡ ὁπλοφορία, ἄρα τὸ δικαίωμα νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸν ἑαυτό τους καθὼς καὶ ἡ περίπτωση νὰ ἐξεγερθοῦν ἢ νὰ καταλάβουν εἰρηνικὰ τὴν Αὐτοκρατορία.

Ὅμως, μποροῦμε νὰ δοῦμε τί θὰ γινόταν ἂν οἱ Ἕλληνες δὲν ἐπαναστατοῦσαν, δὲν ἔκαναν ἑλληνικὸ κράτος παρὰ ὑπέμεναν τὰ πάνδεινα; Οἱ Ἀρμένιοι εἶναι μιὰ σχετικὰ ἀνάλογη περίπτωση, μόνο ποὺ ὑπέφεραν πολὺ λιγότερο ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες (π.χ. δὲν εἶχαν παιδομάζωμα). Δὲν ἐπαναστάτησαν ποτὲ κατὰ τῶν Ὀθωμανῶν, οἱ Ὀθωμανοὶ δὲν τοὺς ἔσφαζαν τόσο συχνὰ ὅσο τοὺς Ἕλληνες. Τὸ 1909-10 ἄρχισαν νὰ ἐντάσσονται στὸν ὀθωμανικὸ στρατό (αὐτὸν ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ ἀποκτοῦσαν τὸν ἔλεγχο, σύμφωνα μὲ τὶς νεοφαναριώτικες δοξασίες), ὁ ὁποῖος ἔγινε θρησκευτικὰ μεικτός, δηλαδὴ ἐπιβαλλόταν ἡ στρατολόγηση Ἑβραίων καὶ Χριστιανῶν. Οἱ Ἀρμένιοι, λοιπόν, κατετάγησαν στὸν Α’ Π.Π. ὡς ἁπλοὶ στρατιῶτες, διότι οἱ Τοῦρκοι ποτὲ δὲν θὰ ἄφηναν τὴ διοίκηση τοῦ στρατοῦ σὲ χριστιανούς (ὅπως ἠλιθιωδῶς ἀφήνονται νὰ πιστεύουν οἱ Νεοφαναριῶτες), καὶ μὲ ἀφορμὴ τὶς ρωσοτουρκικὲς μάχες στὸν Καύκασο, ἀφοπλίστηκαν, σφαγιάστηκαν σὰν τὰ πρόβατα. Ἔπειτα, ἀκολούθησε ἡ σειρὰ τῶν οἰκογενειῶν τους, ἡ ὁλοκλήρωση τῆς Ἀρμενικῆς Γενοκτονίας.

Τί κατάλαβαν οἱ πειθήνιοι Ἀρμένιοι, ποὺ δὲν ἔκαναν ἀρμενικὸ κράτος ἔγκαιρα; Ὑπέστησαν τὴν πρώτη γενοκτονία τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα.

Ὑπάρχει κι ἄλλη περίπτωση, ἐκείνη τῶν Κούρδων. Αὐτοὶ λειτουργοῦσαν ὡς τὰ Τάγματα Ἀσφαλείας τῶν Ὀσμανῶν στὴν Ἀνατολία, ὅ,τι ἦταν οἱ Τουρκαλβανοὶ στὰ δυτικὰ Βαλκάνια. Ὡς Μουσουλμάνοι δὲν πειράχτηκαν ποτέ, συμμετεῖχαν πρόσχαρα σὲ ὅλες τὶς δαιμονικῆς ἔμπνευσης θηριωδίες τῶν Τούρκων, θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι ἦταν συνέταιροι στὴν Αὐτοκρατορία, ὡς πασάδες κ.λπ. Πολέμησαν καὶ στὸν ἑλληνοτουρκικὸ πόλεμο 1919-1922, φυσικὰ μὲ τοὺς Τούρκους. Ὅταν ὅμως ἦρθε ἡ ὥρα τους νὰ ζητήσουν κουρδικὸ κράτος, μετὰ τὸ 1922, κατασφαγιάστηκαν. Καὶ σφάζονται ὣς σήμερα, πληρώνοντας ἴσως τὰ ἐπιτίμια γιὰ τὴ στάση τους ἔναντι τῶν χριστιανῶν κατὰ τὴν Τουρκοκρατία.

Τί κατάλαβαν οἱ Κοῦρδοι, ποὺ δὲν ἔκαναν κουρδικὸ κράτος; Ἁπλό: εἶναι τὸ μόνο ἀρχαῖο ἔθνος τῆς περιοχῆς (Βαλκανίων καὶ Μικρασίας) ποὺ δὲν ἔχει τὴν ἐλευθερία του, καὶ ἀκόμη σφάζεται ἀπὸ τοὺς Τούρκους, 940 χρόνια μετὰ τὴν εἰσβολή τους στὴ Μικρὰ Ἀσία.

Προσπαθῶ νὰ βρῶ κάποιο ἀντιπαράδειγμα, ποὺ νὰ ἐπιβεβαιώνει τὶς Νεοφαναριώτικες προσδοκίες. Δὲν μπορῶ νὰ πάρω ὡς τέτοιο τοὺς Ρουμάνους ἢ τοὺς Σέρβους, διότι ἐκεῖνοι ζοῦσαν σὲ πολὺ ἀπόμακρες, συνοριακές, περιοχὲς μὲ λιγοστοὺς Μουσουλμάνους. Πολὺ ἁπλά, οἱ περιοχὲς αὐτὲς ἦταν ὁριακὰ ἐντὸς τῶν ὀθωμανικῶν συμφερόντων. Καὶ νὰ χάνονταν, μικρὸ τὸ κακὸ γιὰ τοὺς Τούρκους. Τὸ ἴδιο μπορεῖ νὰ πεῖ κανεὶς γιὰ τοὺς Βούλγαρους. Μάλιστα, ἡ «ἱστορικὴ κοιτίδα» τῶν Βουλγάρων βρισκόταν μέσα στὰ σύνορα τῆς Βουλγαρίας, δηλαδὴ οἱ Βούλγαροι μποροῦσαν νὰ μείνουν ἱκανοποιημένοι ὅτι ἀπελευθέρωσαν τὴν πατρίδα τους.

Δὲν συνέβη τὸ ἴδιο μὲ τοὺς Ἕλληνες. Αὐτοὶ ὄχι ἁπλῶς ἦταν διεσπαρμένοι παντοῦ ἀλλὰ τὸ κέντρο τους, ἡ πρωτεύουσά τους ἦταν τὸ καλύτερα φυλαγμένο ἀπὸ τοὺς Ὀθωμανοὺς μέρος: Ἦταν ἡ Κωνσταντινούπολη. Μὲ κανέναν εἰρηνικὸ τρόπο δὲν θὰ πείθονταν νὰ τὴν παραδώσουν σὲ κείνους ἀπὸ τοὺς ὁποίους τὴν ἅρπαξαν. Οὔτε μποροῦσαν νὰ ἀδιαφορήσουν ὅπως γιὰ τὸ Βελιγράδι ἢ τὸ Βουκουρέστι. Συνεπῶς, κανεὶς δὲν θὰ μᾶς χάριζε τὴν Κωνσταντινούπολη «γιὰ πλάκα» ὅπως π.χ. χαρίστηκε στοὺς Βουλγάρους ἡ Σόφια ἢ στοὺς Σέρβους τὸ Βελιγράδι, ἀμαχητί. Ἡ νεοφαναριώτικη ἀντίληψη περὶ ἠλιθίων Τούρκων ποὺ μιὰ ὡραία πρωία θὰ ἔβλεπαν τὴν Ἁγία Σοφία ἐκκλησία εἶναι τουλάχιστον ρατσιστικὴ καὶ ὑποτιμητικὴ γιὰ τὶς ἱκανότητες ἑνὸς λαοῦ-δυνάστη νὰ διαφυλάττει τὰ κλοπιμαῖα του. Ὅσο καὶ νὰ ὑπῆρχαν λίγοι ἀνεκτικοὶ Ὀθωμανοί, δὲν ἐτίθετο θέμα συγκυβέρνησης Ἑλλήνων μὲ Τούρκους. Αὐτὸ ἀπαγορευόταν, ἦταν ἁμαρτία. Κι ὁ τελευταῖος Μουσουλμάνος ἦταν ἀνώτερος τοῦ πολιτικὰ ἀνώτερου Φαναριώτη πολιτικοῦ.

Μόνο μὲ πόλεμο, δηλαδὴ μὲ ἐπανάσταση γιὰ ἀπόκτηση δικοῦ μας κράτους ἦταν δυνατὸ νὰ ἀπελευθερωθεῖ ἡ Κ/πολη, ἄμεσα ἢ σταδιακά, ὅπως καὶ ἡ σημερινὴ Ἑλλάδα. Τὸ ὅτι δὲν ἀπελευθερώθηκε ὀφείλεται σὺν τοῖς ἄλλοις στὴν αὐτοεκπληρούμενη προφητεία τῶν ἀντιβενιζελικῶν, οἱ ὁποῖοι συνέβαλαν στὴν πραγμάτωσή της. Ἔλεγαν, δηλαδή, σὰν τοὺς σημερινοὺς Νεοφαναριῶτες «Δὲν γίνεται νὰ πάρουμε τὴν Πόλη» («εἶναι καὶ κακό», ἔλεγαν κάποιοι ἀπὸ αὐτούς), κι ἔκαναν ὅ,τι πέρναγε ἀπὸ τὸ χέρι τους (σὲ ἰδεολογικό, πολιτικὸ καὶ στρατιωτικὸ ἐπίπεδο) γιὰ νὰ ἀκυρώσουν τὸ προτελευταῖο στάδιο πρὶν ἀπὸ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Πόλης, τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἀν. Θράκης καὶ τῆς Ἰωνίας. Λέγε-λέγε, ἔπραξαν αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἔλεγαν πὼς θὰ γίνει. Σὰν τὸν πατροκτόνο ποὺ ζήτησε τὴν ἐπιείκεια τῶν δικαστῶν στὸ δικαστήριο ἐπειδὴ εἶναι ὀρφανός. Τὸ γεγονὸς ὅτι στὸν θλιβερὸ «ἀγώνα» τους εἶχαν  ὁλοφάνερα ὡς πολιτικοὺς συμμάχους τοὺς σοβιετόδουλους τοὺς ὁποίους ὑποτίθεται ὅτι ἐχθρεύονται χωρὶς ὅριο, οὔτε κἂν τοὺς τάρασσε / ταράσσει τὸν γαλήνιο ὕπνο τους. «Ἐλιά, στεφάνι, σφυρί, δρεπάνι», τραγουδοῦσαν οἱ γενίτσαροι. Ἐννοεῖται ὅτι δὲν εἶχαν καμμία συνέπεια λόγων καὶ ἔργων, ἀφοῦ προχώρησαν ὣς τὴν Ἄγκυρα ἐκεῖνοι ποὺ ἔλεγαν ὅτι θὰ ἀποχωρήσουν ἀπὸ τὴ Σμύρνη.

Ἀπὸ τὴν τοτινὴ τουρκοφιλία, ὡς ὑποτακτικοὶ τῶν Κοτζαμπάσηδων (οἱ πολλοί) καὶ ὡς Κοτζαμπάσηδες, πηγάζει ἄλλωστε ἡ μεταπολεμικὴ ἑλληνοτουρκικὴ φιλία. Ὡς γνωστόν, ὁ Παπαδόπουλος πρέσβευε τὴν ἑλληνοτουρκικὴ ὁμοσπονδία. Εἶναι δυνατὸν οἱ τάχα έθνικόφρονες τουρκοφάγοι νὰ ἤθελαν τέτοια πράγματα; Εἶναι, γιὰ αὐτοὺς ἀκριβῶς τοὺς λόγους. Γι’ αὐτό, ἀπέσυρε ὁ Παπαδόπουλος τὴν ἑλληνικὴ μεραρχία ἀπὸ τὴν Κύπρο.

Ἄλλωστε, τὸ πόσο ἀντιφατικὸ εἶναι ὅ,τι ὑποστήριζαν καὶ ὑποστηρίζουν οἱ ἀντιβενιζελικοὶ Νεοφαναριῶτες φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀντιτάχθηκαν στὴν ἐπέκταση στὴ Μ. Ἀσία ἐνῶ ἀποδέχτηκαν τὴν ἀπελευθέρωση τῆς β. Ἑλλάδας (ἢ δὲν φωνασκοῦν τόσο γιὰ αὐτήν, ὡς δυτικιστική), γιατὶ τὴν πρώτη θέλησε ὁ Βενιζέλος ἐνῶ στὴν δεύτερη συμμετεῖχε ὁ Κωνσταντίνος. Δηλαδή, δὲν ὑπάρχει καμμιὰ ἰδεολογία, καμμιὰ «ultra Ὀρθοδοξία», ὑπάρχει σκέτος κομματισμός.

Υ.Γ.

Ἐπιπλέον, στὴν ὑποθετικὴ περίπτωση κατὰ τὴν ὁποία οἱ Ἕλληνες θὰ ἐπέλεγαν νὰ μὴν ἱδρύσουν ἐθνικὸ κράτος, ἡ ἑλληνικὴ αὐτὴ ἐπιλογὴ δὲν εἶναι διόλου σίγουρο ὅτι θὰ δέσμευε τοὺς Βουλγάρους καὶ τοὺς Σέρβους ἢ τοὺς Ἀλβανοὺς νὰ μὴν ἱδρύσουν κι αὐτοὶ ἐθνικὸ κράτος. Ἡ ἐποχή μας εἶναι ἐποχὴ τοῦ ἔθνους-κράτους. Ὅποιο ἔθνος δὲν ἀποκτοῦσε δικό του κράτος τὸ μόνο ποὺ κατάφερνε ἦταν νὰ βλέπει ἀνήμπορο τὴν ἐδαφικὴ-κρατικὴ ἐπέκταση ἄλλων ἐθνῶν σὲ ἐδάφη προαιώνια δικά του. Δηλαδή, οἱ Βούλγαροι κάποια στιγμὴ θὰ ἔφτιαχναν κράτος. Ἂν δὲν ὑπῆρχε ἤδη τὸ ἑλληνικὸ νὰ ἀντισταθεῖ στὸ βουλγαρικό, τότε τὸ βουλγαρικὸ θὰ εἶχε ἐπεκταθεῖ καὶ θὰ εἶχε καταλάβει γιὰ πάντα τὴν ἑλληνικὴ Μακεδονία.

This entry was posted in Ακροδεξιά, Ελλάδα, Τούρκοι and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Φαναριωτισμός

  1. Παράθεμα: Φαναριωτισμός – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s