Ἡ προίκα καταργήθηκε

πάντα φτωχοί ήσασταν

Ἔλα μου ντέ. Μήπως, λέω, γιατὶ μὲ τὸν ἀθεϊσμὸ καὶ τὴν πολιτικὴ στράτευση αὐτοαποκλείεσαι, ἀκόμη κι ὅταν δὲν τὸ θές, ἀπὸ τὴν πραγματικότητα ἑνὸς λαοῦ, περιορίζεσαι σὲ 1-2 αἰῶνες πνευματικῆς ζωῆς, ἀποξηραίνεσαι καὶ χάνεσαι μαζὶ μὲ τὸ ἰδεολογικὸ ρεῦμα ποὺ σὲ ἀνέθρεψε; Γιατὶ ἡ ἐνασχόληση μὲ μιὰ παράδοση ἐμποτισμένη ἀπὸ τὸ α ἢ β πρότυπο ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἤθελαν τὸ πρότυπο -ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ τὸ ἀποδεχτοῦν-, δὲν μποροῦσε νὰ φέρει κάτι μακρόπνοο, κάτι ποὺ θὰ κρατοῦσε γιὰ πάντα. Πάντα, θὰ τὸ ἀντιλαμβάνονται ἐπιφανειακά, καὶ δὲν θὰ φταῖνε σ’ αὐτό.

Προσοχή, δὲν λέω αὐτὰ ὡς μομφή, ὅσο ὡς διαπίστωση. Ὁ ἔμπρακτος ἀθεϊσμὸς καὶ ἡ θρησκευτικὴ ἀδιαφορία ἢ τυπολατρεία ὑπάρχουν ἀπὸ πάντα, ἴσως εἶναι καὶ κοινωνικὰ κυρίαρχα ἤδη σὲ μακρινὲς ἐποχές. Ὁ ἀθεϊσμὸς μὲ συγκεκριμένα πολιτικὰ ἢ ἄλλα πρόσημα ὅμως, δὲν θὰ μποροῦσε νὰ βαστήξει περισσότερο ἀπὸ ὅσο βάσταξε. Ἂν ἀκόμη βαστάει (ὡς αὐτονόητος ἀριστερισμὸς καὶ ἰδίωμα τῆς πιάτσας τῶν καλλιεργημένων) αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι ὁ Νεοελληνισμὸς εἶναι ἕνα ἀσήμαντο χωριό, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ δεῖ τὶς παγκόσμιες ἀνακατατάξεις, θρησκευτικὲς καὶ πολιτικές, κι αἰσθάνεται ἀσφαλὴς μὲ τὸ νανούρισμα τοῦ 20οῦ αἰ.

Ὁ νεοελληνισμὸς εἶναι μιὰ κατάρα ὅταν ὁρίζεται, πραγματώνεται καὶ γίνεται ἀντιληπτὸς ἀποκομμένος ἀπὸ τὸ Βυζάντιο καὶ τὴν Ἀρχαιότητα. Δὲν μπορεῖ νὰ σταθεῖ μόνος του. Ἀκόμη κι ἡ ποίηση (τὰ Νόμπελ κ.λπ.) εἶναι συνέπεια τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἀρχαίας γραμματείας καὶ θεματικῆς (π.χ. Καβάφης), ὑπάρχει ἐξαιτίας τους. Βγάλε αὐτά, καὶ ἔχεις ἕναν λαὸ τύπου Κροατίας, Σλοβενίας. Μὲ ἀξιώσεις πνευματικῆς αὐτάρκειας μηδαμινές. Ἂν θὲς νὰ εἶσαι Τσεχία, καλῶς. Ἂν στὰ χρόνια τῆς προίκας (τῶν εἰκονιζομένων) αὐτὸ δὲν γινόταν ἀντιληπτό, εἶναι γιατὶ τότε, ὅταν αὐτοὶ δημιουργοῦσαν, δὲν εἶχε ἀποκοπεῖ ὅσο σήμερα ὁ νεοελληνισμὸς ἀπὸ τὶς ρίζες του. Ὅπως συνέβη μὲ τὴ νεοελληνικὴ γλώσσα, τὴν «δημοτική»: Οἱ πατέρες τοῦ δημοτικισμοῦ κατάφεραν καὶ ἔγραφαν τόσο καλὰ τὴ δημοτικὴ ἀκριβῶς ἐπειδὴ ἐκπαιδεύτηκαν-ἀνατράφηκαν μὲ τὴν ἀρχαία καὶ βυζαντινὴ γλώσσα (κι ὄχι τὴ δημοτική) κι ἐπειδὴ δὲν ἔπαψαν νὰ ἐντρυφοῦν σ’ αὐτήν, ἐνῶ οἱ δημοτικιστὲς συνεχιστές τους εἶναι τόσο μικρότατοι διότι στηρίχτηκαν κι ἀνατρέχουν στοὺς πατέρες τοῦ νεοελληνικοῦ δημοτικισμοῦ καὶ ὄχι σὲ αὐτὰ στὰ ὁποῖα στηρίχτηκαν οἱ πατέρες τοῦ δημοτικισμοῦ. Τὸ πρῶτο, λοιπόν, βῆμα γιὰ τὴν παρακμὴ ἦταν ἡ ἀνάδειξη σὲ προίκα ἐκείνων ποὺ πατοῦσαν καὶ δημιουργοῦσαν πάνω σὲ φόρμες καὶ ἰδέες τὶς ὁποῖες θεωροῦσαν ἐσφαλμένες ἢ ξεπερασμένες. Τὰ ὑπόλοιπα τὰ ἔκαναν ἡ ἐλεύθερη ἀγορὰ κι οἱ γερμανοτσολιάδες.

Νεοελληνισμός, ἡ μικρότητα Ἀθηνῶν καὶ Πειραιώς, βασιλικοὶ-βενιζελικοί, ἡ, Ἀριστερά, οἱ Διωγμοί, ἡ ἀπολύτρωσις τοῦ ’74… ἡ Εὐρώπη…σὲ μιά, μιάμιση σειρὰ τελειώνει ὅλη ἡ παραμυθένια ἀφήγηση τῶν Νεοελλήνων, ποὺ θέλουν νὰ εἶναι Νεοέλληνες. Μπορεῖς νὰ βγάλεις ἄκρη μὲ ἀνθρώπους ποὺ τὸ σύμπαν τους ξεκινᾶ ἀπὸ τὸν Τρικούπη καὶ τελειώνει στὸ σήμερα, στὰ βάσανα τῆς πολυκατοικίας καὶ τὰ καπρίτσια τοῦ φραπέ, τοῦ κάγκουρα καὶ τῆς γκόμενάς του;

Εἰδικὰ μὲ τὴν Ἀθήνα, ἔχουμε τὴν ἀποκορύφωση τοῦ σολιψισμοῦ: Πειραιάς-ρεμπέτες. Δυτικὲς συνοικίες: φτωχοὶ Πρόσφυγες κομμουνιστές. Τὸ Σούνιο. ΒΠ: τρέλα καὶ γκλαμουριά. Κέντρο: τζάμπα μάγκικα Ἐξάρχεια καὶ τουριστικὴ Πλάκα – Θησεῖο, ἡ Μελίνα τῶν Μαρμάρων. Αὐτὸ εἶναι τὸ σύμπαν τῶν μισῶν Ἑλλήνων. Καταστροφή.

Κάθε κουβέντα περὶ νεοελληνικῆς παρακμῆς ποὺ δὲν ξεκινᾶ ἀπὸ τὴν κριτικὴ στὸ μύθο τοῦ οὐρανοκατέβατου νεοελληνισμοῦ εἶναι νὰ εἴχαμε νὰ λέγαμε.

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Ελλάδα, κοινωνία and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s