Τὸ ἀσπρογάλανο τοῦ Αἰγαίου

Ο βαθμός αισθητισμού και έλλειψης σχέσης με την πραγματικότητα του μεταμοντέρνου Έλληνα βρίσκεται στην υψηλή θέση που έχουν οι διακοπές στη ζωή του και δη η αναπαράσταση των αιγαιοπελαγιτικών νησιών ως αντιπροσωπευτική της Ελλάδας. Η περιπέτεια όπως έλεγε ο Simmel έχει αρχή και τέλος, είναι μία διαφοροποίηση στην ρουτίνα. (Πχ για δέκα μέρες να ξερνοβολάς από μεθύσι σε μεθύσι.) Κάπως έτσι είναι για τον ξένο τουρίστα ο ανοίκειος χώρος των ξερόνησων. Ο Έλληνας αποδίδει σε αυτήν την περιπέτεια, με την φαντασιώδη αξία, όλη την ουσία της χώρας του. Φυσικά σε αυτό βοήθησε η αναψυκτική ποίηση του Ελύτη, η ομογενοποίηση του χρώματος των κτηρίων σε λευκό από τον νόμο του Μεταξά, και τέλος η ανακήρυξη του τουρισμού ως «βαρειάς βιομηχανίας» της χώρας από τον Καραμανλή. Το ξεσάλωμα βέβαια και η μετατροπή ανοίκειων νησιών χωρίς νερό και ηλεκτρικό ρεύμα σε Disneyland είναι κατόρθωμα των τελευταίων ετών. Πάρτε παράδειγμα την πολυδιαφημισμένη Σαντορίνη (που προσωπικά μ’αρέσει μόνον την άνοιξη, και παλαιότερα που ήταν λιγότερο χτισμένη και περισσότερο πρωτόγονη). Αν αύριο το πρωί εκραγή το ηφαίστειο εξαφανίζεται όλη η εικόνα που έχει και στην οποία επενδύει το συναίσθημά του ο Έλλην.

Πηγή

Ὁ Μεταξᾶς (ποὺ ἔχει γίνει ἀόρατος ὄντας φασίστας, ἀλλὰ ἡ ἐπίδρασή του ὑφίσταται), ὁ Ἐλύτης, ὁ Καραμανλῆς καὶ ὅλη ἡ μυθολογία περὶ Αἰγαίου: Πρέπει νὰ τὰ φᾶμε οἱ ὑπόλοιποι στὴ μάπα ὡς δῆθεν οὐσία τῆς ἑλληνικότητας (αὐτὸ κι ἂν εἶναι «αἰσθητικισμὸς»), ἐνῶ εἶναι πρόσφατο -ὅπως κι ὁ μαζικὸς τουρισμός- πράγμα.

Ἕνα τμῆμα τῆς εὐρωπαϊκῆς πορείας, ὁλοκλήρωσης κι ἔνταξης στὴ Δύση συνίστατο στὸ νὰ διαφημίσουμε τὸν μαζικό μας τουρισμό, ἄρα καὶ τὴν ψευδοελληνικότητα τοῦ Αἰγαίου (καὶ τῶν πάρτυ ὣς τὸ πρωί). Δὲν ἐννοῶ ὅτι τὸ Αἰγαῖο δὲν εἶναι ἑλληνικό. Εἶναι ὅτι μιὰ μορφὴ τοπικῆς ἑλληνικότητας (ὑποτίθεται γενικὰ τὸ Αἰγαῖο, ἀλλὰ στὴν πράξη μόνο οἱ Κυκλάδες καὶ 3-4 ἄλλα νησιὰ ἀπὸ τὰ ἑκατοντάδες) σάρωσε καὶ ἀφάνισε τὶς ὑπόλοιπες, ὄχι ἁπλῶς στὰ μυαλὰ τῶν ξένων, ἀλλὰ καὶ στὸ νεοελληνικὸ φαντασιακό.

Τέτοια ψευδοελληνικότητα ἀποδέχονταν ἀκόμη κι οἱ πιὸ μοδάτοι ἐχθροὶ τῆς ἑλληνικότητας. Μπορεῖς ἄνετα νὰ βρίζεις τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία ὡς ἀνυπόστατη ἐπινόηση λογίων τοῦ ’21 στὰ γραφεῖα τους, καὶ ταυτόχρονα νὰ προβάλλεις δεκάδες σειρὲς τοῦ ΜΕΓΚΑ ἐπὶ Ἐκσυγχρονισμοῦ καὶ Σημιτισμοῦ, στὶς ὁποῖες τὸ βασικὸ σενάριο εἶναι οἱ φοιτητοπαρέες ἢ τὰ ζευγάρια ποὺ κάνουν παρτοῦζες ἢ ἀλληλοκερατώνονται, ἀντίστοιχα, στὰ καταγάλανα νερὰ τοῦ Ἐλύτη (κι ἀντὶ νὰ κατατάσσεις τὴν σειρὰ στὸ καθ’ ὅλα νόμιμο εἶδος «τσόντα», τὸ κατατάσσεις στὰ ἔργα σπάνιας καὶ ὑψηλῆς αἰσθητικῆς δημιουργίας, ὡς νεοελληνικὸ ἀπωθημένο).

Τὰ νερὰ δὲν φταῖνε οὔτε ἀθῶα εἶναι, φυσικά: Εἶναι νερά. Ἡ αἰσθητικοποίησή τους φταίει (ἀπὸ πολιτικούς, ποιητὲς καὶ σειρὲς τοῦ ΜΕΓΚΑ) ποὺ δημιούργησε τὸ ἔκτρωμα τοῦ τελευταίου μισοῦ αἰώνα γιὰ τὸ ὁποῖο περηφανεύονται τόσο ἐθνικιστὲς Ἕλληνες ὅσο καὶ Εὐρωπαϊστές (γιὰ ἄλλους λόγους καθένας).

Ἡ Ἑλλάδα θὰ μποροῦσε νὰ ἔχει ἄλλου εἴδους τουρισμό, νησιωτικὸ καὶ ἠπειρωτικό. Καὶ μιᾶς μορφὴς ἐλαφρὰ βιομηχανία. Μὲ αὐτὸν τὸν τουρισμό, καὶ τὸν ἐπερχόμενο, ταιριάζει γάντι ἡ μυθολογία τοῦ Αἰγαίου (μὲ τὸ στανιὸ ὅλοι εἶναι Αἰγαιοπελαγίτες) μὲ Μύκονο, τουρίστες ποὺ κατουρᾶν δημόσια, φαραωνικὰ ξενοδοχεῖα ὅπως στὴν Ἱσπανία, μουσακὰ μὲ εἰσαγώμενες μερίδες ἀπὸ Κίνα, δοῦλους.

This entry was posted in παράδοση, Δύση, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s