Μικρασία καὶ Ἀκρο / Δεξιά.

Δὲν ἔχω καταλάβει ποτὲ τὴ στάση τῶν Ἀκροδεξιῶν ὅσον ἀφορᾶ τὴ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία. Δὲν ἐννοῶ τῶν τοτινῶν Λαϊκῶν, ἀλλὰ τῶν σημερινῶν ἀντιβενιζελικῶν Βασιλικῶν, Μεταξικῶν, Ναζὶ κ.λπ. Ἡ στάση αὐτὴ εἶναι εὐρύτατα διαδεδομένη καὶ στὴν καθαυτὴ Δεξιά, π.χ. στὸ Γιανναρᾶ, ὁ ὁποῖος συμφωνεῖ ἀπόλυτα μὲ τὸν ἀρχαιολατρικὸ Δαυλό, ὅτι οἱ Ἕλληνες μεγαλουργοῦσαν σὲ ἐκεῖνα τὰ μέρη (ἄρα, συμπεραίνει κάποιος, πρὸς τί ἡ Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία;)

Ἀπὸ τὴ μία, ὑπερασπίζονται τὴν ἀντίθεση τοῦ Μεταξᾶ στὸ σχέδιο τοῦ Βενιζέλου γιὰ ἐπέκταση στὴ Μικρὰ Ἀσία. Ἀπὸ τὴν ἄλλη, διακηρύσσουν διάφορα γιὰ ἀλύτρωτες πατρίδες. Δηλαδή, ἀποδέχονται ὅλη τὴν ἐπιχειρηματολογία τοῦ Μεταξᾶ γιὰ τὸ ἀνέφικτο τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας, τόσο τὸ 1915 ὅσο καὶ τὸ 1919. Δὲν λαμβάνουν ὑπόψη τους τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ Μικρασιάτες οὕτως ἢ ἄλλως θὰ ἐξαφανίζονταν ἀπὸ τὴ Μ. Ἀσία εἴτε οἱ Τοῦρκοι εἶχαν ὡς ἄλλοθι τὴν στάση τῆς Ἑλλάδας εἴτε ὄχι. Οἱ διώξεις εἶχαν ἀρχίσει ἀπὸ τὸ 1914. Δηλαδή, ὅτι ἡ ἐξαφάνιση τῶν Μικρασιατῶν θὰ ἐπιχειρεῖτο ἀπὸ τὴν Τουρκία εἴτε ἡ Ἑλλάδα θὰ ἀντιδροῦσε στρατιωτικὰ εἴτε ἔβλεπε ἀδιάφορα τὶς σφαγὲς καὶ τὴν ἐκρίζωση τῶν Μικρασιατῶν, καὶ δὲν θὰ ἅρπαζε τὴν εὐκαιρία, ὅταν ἡ Τουρκία βρισκόταν σὲ ἔσχατη ἀδυναμία, νὰ πάρει μερικὰ κομμάτια τῆς Μικρασίας.

Σὲ συζητήσεις μαζί τους μοῦ ἔχουν ἀπαντήσει (στὰ παραπάνω καὶ στὸ ἐρώτημα γιατί δὲν ἀποσύρθηκαν ὅπως ὑπόσχονταν προεκλογικά) ὅτι μετὰ τὸ Νοέμβριο τοῦ 1920 ἔπρεπε νὰ συνεχίσουν -ἀναγκαστικά- τὴν διαχείριση τῆς Μικρασιατικῆς Ἐκστρατείας. Ὅμως, τὸ συνεπέστερο θὰ ἦταν ἡ ἀποχώρησή τους, ἐνῶ προφανῶς μόνο καταστροφὴ θὰ ἐπέφερε στὴν Ἑλλάδα ἡ διαχείριση τοῦ μικρασιατικοῦ  πολέμου ἀπὸ ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι διαφωνοῦσαν μὲ τὴν δικαιολόγησή του καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ λόγο γιὰ τὸν ὁποῖο αὐτὸς ξεκίνησε.

Ὅσο γιὰ τὸν ἐκούσια  ἀπόλεμο Μεταξᾶ, δὲν χρειάζεται νὰ πεῖ κάποιος κάτι, οἱ δικοί του τὸν εἶχαν κακοχαρακτηρίσει τόσο τὸ 1922, ὥστε λίγα ἀξίζει νὰ προστεθοῦν. Ὁ Μεταξᾶς θεωρώντας τὸν ἑαυτό του Παντογνώστη, ἀρνήθηκε ἀκόμη κι αὐτὸ ποὺ εἶναι διαταγὴ τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους -σὲ τί διέφερε ἄραγε ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς Antifa;; στὰ κίνητρα;; Ἡ ἰδιότητά του ὡς παντογνώστου δὲν τὸν ἀπέτρεψε ἀπὸ τὸ νὰ ἀλλάξει ἄποψη μία φορά.

Σίγουρα, τὰ μικροκομματικά τους (ἐμεῖς κι ὄχι ὁ Βενιζέλος) μπορεῖ νὰ ἔχουν μουμιοποιηθεῖ ἔτσι ὥστε καὶ οἱ σημερινοὶ Ἀκροδεξιοὶ καὶ Δεξιοὶ νὰ τὰ ἀναπαράγουν, 94 χρόνια μετά, λὲς καὶ πρόκειται γιὰ σημερινὲς κομματικὲς διαμάχες. Ἀλλὰ ἐπαρκεῖ ἡ ἀπάντηση αὐτή; Θέλω νὰ πῶ: Δὲν πρέπει νὰ ἀναδειχθοῦν ἄλλοι οὐσιαστικότεροι λόγοι, ὅπως ἡ ἔλλειψη στοιχειώδους λογικῆς καὶ οἱ κοτζαμπάσικες-φαναριωτικὲς καταβολὲς τῶν Λαϊκῶν τοῦ 1920 (κι ὅσων Ἀκρο/Δεξιῶν τὶς ἀναπαράγουν στὸ διηνεκές); Εἶναι -ὅσον ἀφορᾶ τὸ πρῶτο, τὴν ἔλλειψη λογικῆς, τὸν ἐκφυλισμό- τόσο δύσκολο νὰ παρατηρήσουμε τὴν ἐπιμονὴ σὲ ἀνίκανους στρατιωτικοὺς ὅπως ὁ Χατζηανέστης (ποὺ διοικοῦσε τὸ στρατὸ ἀπὸ τὴ Σμύρνη) ἀντὶ γιὰ τὸν Πάγκαλο κ.λπ. ὡς δεῖγμα ἀνικανότητας; Εἴχαμε, καί (μιλώντας γιὰ τοὺς σημερινοὺς ὑποστηρικτὲς τῶν Λαϊκῶν τοὺ 1920) ἔχουμε νὰ κάνουμε μὲ ἄτομα μειωμένης εὐφυίας. Ὁ δεύτερος λόγος συνίσταται σὲ μιὰ μακραίωνη παράδοση ἐσωτερίκευσης τῆς ὑποταγῆς στὸν Τοῦρκο, σὲ μιὰ ἐσωτερίκευση τῆς ἰδέας ὅτι ὁ Τοῦρκος εἶναι τεράστιος, ἀνίκητος καὶ ὅτι ἡ ἐναντίωση σὲ αὐτὸν εἶναι τρέλα. Τὴ λογικὴ αὐτὴ εἶχαν κι ἀπέκτησαν τόσο οἱ κοτζαμπάσηδες ὅσο καὶ οἱ Φαναριῶτες, θέλοντας καὶ μη. Τὴ μετέδωσαν στοὺς ὑποτακτικούς τους.

Ἂς κάνω τὴν ἀντίθετη, τώρα, ὑπόθεση. Ὅτι οἱ σημερινοὶ Ἀκροδεξιοὶ ἑρμηνεύουν (ὀρθά) τὶς ἀντιλήψεις τῶν Λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι ἤθελαν νὰ φτάσουν στὴν Κόκκινη Μηλιά. Ἀκόμη καὶ σὲ αὐτὴν τὴν περίπτωση, ἡ στρατηγική τους ἦταν ὄχι ἁπλῶς ἀκόμη πιὸ «οὐτοπικὴ» ἀπὸ τὴ βενιζελική, ἀλλὰ λανθασμένη στρατηγικά. Ἡ κομματικὴ ἐπαναφορὰ τῶν ἄχρηστων στρατιωτικῶν (ποὺ ἀπέδειξαν τὴν ἀχρηστοσύνη τους μὲ τὴν βῆμα πρὸς βῆμα ὑποχώρηση στὸ Ἀφιὸν Καραχισὰρ ἀντὶ τῆς ἄμεσης καὶ γρήγορης ὑποχώρησης μὲ σκοπὸ τὴν ἀνασύνταξη) καὶ ἡ ἔλλειψη βοήθειας στὸν Πόντο ἢ ἐπίθεσης ἀπὸ τὸν Πόντο αὐτὰ δείχνουν. Τὸ πραγματικὰ ἀδύνατο στὴν Μικρασιατικὴ Ἐκστρατεία ἦταν ἡ καθυπόταξη ὁλόκληρης τῆς Μικρᾶς Ἀσίας. Ἄλλωστε, δὲν ἦταν αὐτὸς ὁ πρωταρχικός της στόχος, ἀλλὰ ἡ ἐνσωμάτωση στὴν Ἑλλάδα ὁρισμένων ἐδαφῶν της στὰ ὁποῖα κατοικοῦσαν πολλοὶ Έλληνες. Ἕνα μὴ οὐτοπικὸ σχέδιο θὰ συνίστατο στὴν κατάληψη τῆς ΒΔ Μικρασίας καὶ τοὺ Πόντου, τὴν ἐκδίωξη τῶν μουσουλμανικῶν γυναικόπαιδων ἀπὸ αὐτὸ καὶ τὴν ὁμηρία τῶν Μουσουλμάνων, τὴ δημιουργία ἀδιαπέραστων γραμμῶν ἀμύνης (φρούρια κ.λπ.), τὴ σταδιακὴ προέλκυση τῶν λοιπῶν Μικρασιατῶν στὶς περιοχὲς αὐτὲς καὶ τὴν ντὲ φάκτο ὁριστικοποίηση τῆς ἑλληνικῆς κυριαρχίας. Τὸ κυνηγητὸ τοῦ Κεμὰλ δὲν ἦταν ρεαλιστικὸ ἀπὸ μία στιγμὴ καὶ μετά. Ρεαλιστικὸ ἦταν νὰ κρατήσουμε κάποια ἐδάφη ἀσκώντας -ὡς ἀντίποινα- στοὺς Τούρκους (καὶ διαμηνύοντας ὅτι οἱ Κεμαλικοὶ θὰ ἔπρεπε νὰ σταματήσουν τὶς γενοκτονίες) ὅση βία ἀσκοῦσαν στοὺς χριστιανικοὺς πληθυσμοὺς οἱ Τοῦρκοι. Οἱ Λαϊκοί, λοιπόν, ὄχι ἁπλὰ κατέστησαν οὐτοπικὴ τὴν ὑπόθεση ἀλλὰ δὲν ὀργάνωσαν τὶς προϋποθέσεις ὁριστικοποίησης τῆς ἑλληνικῆς κυριαρχίας στὰ ἐδάφη ποὺ καταλάμβανε ὁ Ε.Σ.

Advertisements
This entry was posted in Ακροδεξιά, Ελλάδα, Ιστορίες, Μικρά Ασία, Τούρκοι and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s