«ἀγαπῶ αὐτὴ τὴ χώρα καὶ μισῶ αὐτὸ τὸ κράτος»

%ce%b1%ce%b3%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ae-%cf%84%ce%b7-%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%b1

Μέσα στὸ παρδαλὸ μεταμοντέρνο Ἑλλαδιστάν, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ λείπουν κι οἱ ἀναρχίζοντες Ἕλληνες πατριῶτες. Ὄχι ἀπαραίτητα ἀναρχικοί, ἀλλὰ ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸν ἀναρχικὸ ἀντικρατισμό, μὲ μιά -ἀπὸ λαϊκὴ ἕως πολὺ λοῦμπεν- ἐχθρότητα πρὸς τὴ γραφειοκρατία κ.λπ., χωρὶς ὅμως τὸν μεταπολιτευτικὸ ἀναρχικὸ ἀνθελληνισμό. Κι ἔπρεπε νὰ βρεθεῖ γιὰ δαύτους μία κάποια λύση.

Ἡ ἀπώτατη ἀναρχικὴ προϊστορία εἶναι ἡ ἄποψη τοῦ Μπακούνιν γιὰ τὴν πατρίδα:

Η ευημερία του Κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού Έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του Κράτους είναι η σκλαβιά του Λαού. Ο Λαός είναι ο φυσικός και νόμιμος εχθρός του Κράτους. Και αν ακόμη ο Λαός υποκύπτει – πολύ συχνά αλίμονο – στις αρχές, κάθε αρχή τού είναι μισητή.

Το Κράτος δεν είναι η Πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την Πατρίδα τους. Αλλά αυτό είναι μία φυσική πραγματική αγάπη. Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός και ο πολιτικός πατριωτισμός, η αγάπη του Κράτους δεν είναι η ακριβής έκφραση αυτού του γεγονότος, αλλά μια εκφυλισμένη έκφραση μέσω μιας απατηλής αφαίρεσης και πάντα προς όφελος μιας εκμεταλλεύτριας μειοψηφίας.

Η Πατρίδα, η εθνικότητα όπως και η ατομικότητα, είναι ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό ταυτόχρονα. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή. Δεν μπορούμε να ονομάσουμε ανθρώπινη αρχή, παρά μόνο ότι είναι καθολικό, κοινό σε όλους τους ανθρώπους. Η εθνικότητα τους χωρίζει. Δεν είναι λοιπόν αρχή.

Αλλά αυτό που είναι αρχή, είναι ο σεβασμός που ο καθένας πρέπει να έχει για τα φυσικά, πραγματικά ή κοινωνικά γεγονότα. Η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα από τα γεγονότα αυτά. Οφείλουμε λοιπόν να τη σεβόμαστε. Η καταπίεση της είναι έγκλημα, και για να μιλήσουμε με τη γλώσσα του Μαντσίνι, αυτή γίνεται ιερή αρχή κάθε φορά που απειλείται ή καταπιέζεται. Γι’ αυτό λοιπόν αισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας.

Η Πατρίδα αντιπροσωπεύει το ιερό και αδιαφιλονίκητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, κάθε ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, εθνών, να αισθάνονται, να σκέπτονται, να θέλουν και να δρουν κατά τον τρόπο τους και ο τρόπος αυτός είναι πάντα το αναμφισβήτητο αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης.

Υποκλινόμαστε, λοιπόν, μπροστά στην παράδοση, μπροστά στην ιστορία. Ή καλύτερα, τις αναγνωρίζουμε όχι γιατί μας παρουσιάζονται σαν αφηρημένα εμπόδια, που σχηματίστηκαν μεταφυσικά, νομικά και πολιτικά από τους σοφούς δάσκαλους και ερμηνευτές του παρελθόντος, αλλά μόνο γιατί έχουν περάσει πραγματικά μέσα στο αίμα και στη σάρκα, μέσα στις αληθινές σκέψεις και τη θέληση των σημερινών λαών.

Καταρχὰς κι ὅπως εἶναι γνωστό, ἡ μοίρα τῶν ἐθνῶν χωρὶς κράτος εἶναι ἐκείνη τῶν Κούρδων, τῶν Παλαιστίνιων, τῶν Ἀρμενίων στὰ 1914, τῶν Σέρβων τῆς Κροατίας τὸ 1995. Χωρὶς κράτος δὲν ὑπάρχει ἐλεύθερο ἔθνος.

Ὅταν καὶ ἂν παγκοσμίως ὑπάρξει διασφαλισμένη δυνατότητα τὰ ἔθνη νὰ εἶναι ἀσφαλὴ δίχως ἐθνοκράτη, τὸτε δὲν θὰ εἶναι ἀπορριπτέα μιὰ τέτοια προοπτικὴ καὶ γιὰ τὴν Ἑλλάδα -ὅμως, δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ θεωρηθεῖ νομοτελειακὴ τέτοια προοπτικὴ οὔτε λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο πρώτη ἡ Ἑλλάδα θὰ καταργοῦσε τὸ κράτος της (τὴ φύλαξη τῶν συνόρων κ.ἄ.) ὥστε νὰ ἀρχίσει ἀπὸ ἐδῶ καὶ σὲ βάρος τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους ἡ παγκόσμια πραγμάτωση τῆς Οὐτοπίας, οὔτε καὶ διαφαίνεται τέτοια προοπτική.

Κατὰ δεύτερον, ἐκεῖνοι ποὺ φαντάζονται ἕνα ἔθνος χωρὶς κράτος θὰ ἔπρεπε νὰ μάθουν κάποτε ὅτι ἡ οὐτοπία «ἔθνος χωρὶς κράτος» δὲν εἶναι μόνο ἀναρχικὴ πατέντα, εἶναι καὶ φασιστικὴ ἢ ἐθνικιστική. Ὁ Ἴων Δραγούμης εἶναι παράδειγμα πρώιμης ἐθνικιστικῆς χρήσης τῆς ἰδέας αὐτῆς, ἐνῶ καὶ οἱ (κυριολεκτικά) Νεοέλληνες φασίστες καὶ ἐθνικοσοσιαλιστὲς ἀρνοῦνται τὸ κράτος ἐὰν αὐτὸ ἐναντιώνεται στὸ ἔθνος. Ἀκόμη καὶ δεξιοὶ ἕως ἀκροδεξιοὶ ἀρχαιολάτρες (π.χ. ὁ «Δαυλός») ὑποστήριζαν τὴν «παγκόσμια Ἑλληνικότητα» φτύνοντας τὸ «κρατίδιο τῶν Ρωμιῶν». Φουσκώνουν τὰ στήθη τους ἀπὸ ὑπερηφάνεια γιὰ τὸν ἑλληνισμὸ τῶν Ἀινοὺ καὶ τῶν Olympic Games ἀλλά -ὅπως οἱ κατακτητὲς Ρωμαῖοι- σιχαίνονταν τοὺς πραγματικοὺς συγκαιρινούς τους Ἕλληνες. Δὲν εἶναι ἄλλωστε παράξενο ὅτι τόσο ὁ Κὰρλ Σμὶττ ὅσο κι ὁ Μπακούνιν συσχέτισαν τὴ χριστιανικὴ ἰδέα τοῦ παντοδύναμου Θεοῦ μὲ τὴ θύραθεν ἰδέα τοῦ παντοδύναμου Κράτους. Τὰ ἄκρα ἑνώνουν.

Κατὰ τρίτον, ἡ ἱστορία ἔχει δείξει ὅτι ὅσα λέει ὁ Μπακούνιν γιὰ τὸ τί πιστεύει ὁ λαὸς γιὰ τὸ κράτος εἶναι παράλογο εὐχολόγιο κι ὄχι περιγραφὴ τῆς πραγματικότητας. Ἂν ἦταν ὅπως τὰ λένε οἱ ἀναρχικοί, τότε ἁπλούστατα δὲν θὰ εἶχε συμβεῖ κανένας ἀπολύτως διακρατικὸς πόλεμος στὴν ἀνθρωπότητα, πόσο μᾶλλον στὴ Δύση τῶν ἐθνοκρατῶν, ἀφοῦ οἱ λαοὶ δὲν θὰ πολεμοῦσαν γιὰ τὸ κράτος (τους).

Οἱ «ἀγαπῶ αὐτὴ τὴ χώρα ἀλλὰ μισῶ αὐτὸ τὸ κράτος» ἔχουν ἄδικο ἀκόμη κι ἂν «αὐτὸ τὸ κράτος» εἶναι δέκα φορὲς χειρότερο ἀπὸ ὅ,τι οἱ ἴδιοι φαντάζονται. Γιατὶ, στὴ θέση τοῦ μισητοῦ ἑλληνικοῦ κράτους ὅταν αὐτὸ ἐκλείψει, δὲν θὰ προκύψουν κομμοῦνες ἢ ἀναρχικὲς κι ἀντιεξουσιαστικὲς κολλεκτίβες ἐλεύθερων κουνελιῶν Ἀνθρώπων (ἰδέα ποὺ ἀποδείχτηκε, βέβαια, σὲ παγκόσμια κλίμακα ὡς ἀνεφάρμοστη, καὶ καθένας ἀναρωτιέται εὔλογα γιατί πρέπει νὰ γίνει πειραματόζωο καὶ νὰ χαραμιστεῖ πρώτη ἡ Ἑλλάδα στὸν δῆθεν πανανθρώπινο ἀγώνα γιὰ τὴν δῆθεν Ἀπελευθέρωση τοῦ ἀνθρώπου): Θὰ προκύψουν ἡ Τουρκικὴ Δημοκρατία στὰ νησιὰ τοῦ Ἀνατολικοῦ Αἰγαίου, ἡ ἐλεύθερη ἰσλαμικὴ ζώνη τῆς Κυψέλης καὶ τὰ διάσπαρτα ἰσλαμικὰ ἐμιράτα τῶν Χὸτ-Σπότ, τὸ τουρκικὸ κράτος τῆς Δυτικῆς Θράκης, ἡ Κρήτη μὲ τ’ ἄστρο τοῦ Σουλτάνου, τὸ αὐτόνομο Λέριν, ἡ ψευτο-ἀριστοκρατικὴ Ἰόνιος Πολιτεία ὑπὸ ἰταλικὴ ἐπιρροὴ κ.ο.κ.

Ἡ χώρα δὲν λέγεται Ἑλλάδα ἐπειδὴ μένουν Ἕλληνες καὶ ἔχει ἑλληνικὴ ἱστορία -ὄχι γιατὶ δὲν θὰ ἔπρεπε αὐτὰ τὰ κριτήρια νὰ εἶναι τὰ μόνα ἀποδεκτά, μιὰ ποὺ οἱ ἄλλοι λαοὶ δὲν νοιάζονται καθόλου γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι στὴ χώρα αὐτὴ κατοικοῦν ἀπὸ πάντα Ἕλληνες- ἀλλὰ ἐπειδὴ ὁ Ἕλληνας κατορθώσε νὰ κάνει σεβαστὰ διὰ τῆς βίας τὰ κριτήρια αὐτά. Κάνοντας Κράτος. Ἑλληνικό.

Τὸ ἀστεῖο εἶναι ὅτι οἱ «ἀναρχίζοντες πατριῶτες» φαντασιώνονται Ἀλέξανδρους καὶ παγκόσμια μεγαλεῖα, καὶ γιαπωνέζους τουρίστες στὴν Ἀκρόπολη, κι ἑλληνικὰ πέρα ἀπὸ τὸν Ζάγρο καὶ ἀρχαιοπρεπὴ δημόσια κτήρια στὴ Δύση, ἀλλὰ εἶναι ἀνίκανοι νὰ ὑπερασπιστοῦν τὸ ἐνδιαίτημα τῶν σύγχρονων Ἑλλήνων. Τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι ἁπλῶς, δὲν εἶναι μόνο ἡ χώρα, οὔτε τὰ λαγκάδια καὶ τὰ ποταμάκια της καὶ οἱ συνταγὲς τῆς γιαγιᾶς τους, ἀλλὰ τὸ Ἔθνοκράτος ποὺ θὰ ὑπερασπίσει τὴ χώρα καὶ τὸ ἔθνος ποὺ τὴν κατοικεῖ. Κι ἐπειδὴ οἱ λαϊκῆς ἢ ἀναρχικῆς προέλευσης «πατριῶτες» εἶναι προφανέστατα ἀδύναμοι νὰ τὸ ὑπερασπιστοῦν, καταλήγουν νὰ τὸ βρίζουν ἐπικαλούμενοι χοντροκομμένες ἰδέες τοῦ 19ου αἰ. ἢ ὅ,τι ἄλλο. Ὅ,τι δὲν φτάνουν τὸ κάνουν κρεμαστάρια. Τοὺς καθοδηγεῖ στὴ στάση τους αὐτὴ καὶ ἡ ἀναρχικὴ μπουρδολογία-λογοτεχνία γιὰ τὸ «Κράτος-Σατανᾶ».

Φυσικά, εἶναι ἄλλο πράγμα νὰ «μισεῖς αὐτὸ τὸ κράτος» κι ἄλλο νὰ διακηρύσσεις τὰ προβλήματά του ἀλλὰ νὰ τὸ ἀγαπᾶς καὶ νὰ θὲς νὰ τὰ διορθώσεις.

Τὸ ἔθνος, ὅπως καὶ τὸ ἐργαλεῖο ἐπιβίωσής του, τὸ ἐθνικό-κράτος, εἶναι ἕνα γεγονὸς διανοητικὰ πολὺ ἀνώτερο τῆς φωλιᾶς-πατρίδας ἢ τῆς φυλῆς-φατρίας. Ξεπερνᾶ τὸ βιολογικὸ καὶ τὸ γεωγραφικὸ γεγονὸς (φυλὴ καὶ τόπος) ὅσο κι ἂν μπορεῖ νὰ τὰ ἐνσωματώνει. Φωλιὲς-πατρίδες ἔχουν καὶ τὰ κοπάδια, καὶ τὰ μοναχικὰ ζῶα. Ἔθνος καὶ κράτος ἔχουν οἱ ἄνθρωποι. Εἶναι γνώρισμα τοῦ ἀνθρώπου νὰ μὴν θέλει νὰ εἶναι ζῶο. Νὰ μὴν ἔχει φωλιά. Ἀντίθετα πρὸς τὴ φυσικὴ αὐτὴ τάση, γιὰ φωλιὰ (πατρίδα*) καὶ ράτσα (φυλή) μίλησαν οἱ Ἀριστεροὶ-Ἀναρχικοί καὶ οἱ Φασίστες, ἀντίστοιχα. Γιὰ τὴν μετατροπὴ σὲ ζῶο ξανά. Ἐνάντια σὲ αὐτούς, πρέπει νὰ μιλᾶμε γιὰ ἔθνος -καὶ κράτος.

* «πατρίδα», ἐννοεῖται: σὲ ὑπόρρητη ἢ φανερὴ ἀντιπαράθεση πρὸς τὴν ἔννοια τοῦ ἔθνους, γεγονὸς ποὺ καθιστᾶ τὴν ἀριστερὴ-ἀναρχικὴ «πατρίδα» μιὰ σκέτη φωλιά.

Χωρὶς τὸ μισητὸ «αὐτὸ κράτος», «ἐδῶ» δὲν θὰ εἶναι Ἑλλάς!

Οἱ «ἀγαπῶ αὐτὴ τὴ χώρα καὶ μισῶ αὐτὸ τὸ κράτος»  εἶναι ἀνίκανοι νὰ φτάσουν σὲ συμπεράσματα-ἐπιθυμίες σὰν κι αὐτὸ στὸ ὅποῖο ἔφτασε ἤδη πρὶν ἀπὸ μισὴ χιλιετία, μετὰ τὴν Ἅλωση, ὁ   Λαόνικος Χαλκοκονδύλης:

Κάποτε, στὸ μέλλον, οἱ Ἕλληνες θὰ ἱδρύσουν ἕνα κράτος καλὸ κι ὄχι φαῦλο, καὶ  σ’ αὐτὸ οἱ Ἕλληνες θὰ κυβερνιοῦνται εὐχάριστα καὶ σύμφωνα μὲ τὰ ἔθιμά τους.

Γι’ αὐτό, πάντοτε ὅταν ἀκούω γιὰ «πατρίδα» ἀντὶ γιὰ «ἔθνος», γιὰ «πατριωτισμό», δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἀποδεχτῶ. Πατρίδα θὰ εἶναι ἡ Ἑλλάδα ἀκόμη κι ἂν κατακλυσθεῖ ἀπὸ Μαροκινούς, Ἀφγανοὺς καὶ Σύριους -ἀλλὰ τότε τί νὰ τὴν κάνουμε; Μακριὰ ἀπὸ μὰς ἡ ἑλληνικὴ αὐτὴ πατρίδα.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Ελλάδα, Τούρκοι and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

2 Responses to «ἀγαπῶ αὐτὴ τὴ χώρα καὶ μισῶ αὐτὸ τὸ κράτος»

  1. Παράθεμα: «ἀγαπῶ αὐτὴ τὴ χώρα καὶ μισῶ αὐτὸ τὸ κράτος» – manolisgvardis

  2. Παράθεμα: Πατρίδα ἢ θάνατος…μάλιστα | Χρονογραφίες

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s