Ἀντ. Λιάκος, Τ. Θεοδωρόπουλος, Πολυτεχνεῖο

Ἔγραψε ἕνα ἄρθρο ὁ Τ. Θεοδωρόπουλος γιὰ τὸ Πολυτεχνεῖο, καὶ ἡ ἐπαναστατικὴ κυβερνώσα Ἀριστερὰ ἐξοργίστηκε.

Οι περισσότεροι εκ των πανηγυριστών των ημερών υποθέτω ότι θεωρούν πως στο Πολυτεχνείο εορτάζεται η πτώση της χούντας. Κρίνοντας από τα συμφραζόμενα τουλάχιστον, από το περίφημο σύνθημα των «Αγανακτισμένων», κατά το οποίο «η χούντα δεν έπεσε το ’73». Είναι γεγονός. Η χούντα δεν έπεσε το ’73, το Πολυτεχνείο οδήγησε στην ανατροπή του Παπαδόπουλου και στη σκλήρυνση του καθεστώτος από τον Ιωαννίδη με συνέπεια την κυπριακή τραγωδία και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Τη χούντα την έριξαν οι καταστάσεις που η ίδια δημιούργησε και δεν είχε τη δύναμη ούτε το μυαλό να τις διαχειρισθεί. Δεν την έριξε καμιά λαϊκή εξέγερση. Το συμπέρασμα είναι ότι οι περισσότεροι στο Πολυτεχνείο γιορτάζουν χωρίς να ξέρουν τι γιορτάζουν.

Ποιοι και πόσοι συμμετείχαν στο Πολυτεχνείο; Σύμφωνα με τις δηλώσεις, πρέπει να συμμετείχαν γύρω στα έντεκα εκατομμύρια Ελληνες, μαζί με τη Μαρία Δαμανάκη έντεκα εκατομμύρια και ένας. Είναι το δεύτερο στοιχείο που στηρίζει τον μύθο του Πολυτεχνείου και, μέσω αυτού, τον μύθο της αντίστασης κατά της χούντας. Οσοι μιλούν για «παλλαϊκή» αντίσταση κατά της δικτατορίας, φέρνουν ως παράδειγμα το Πολυτεχνείο. Ιδρώσαμε να συμφωνήσουμε στον αριθμό των θυμάτων, δεν θα μάθουμε ποτέ όμως πόσοι, έστω περίπου, συμμετείχαν. Για τον απλούστατο λόγο ότι για τη γενιά μου θεωρείται τουλάχιστον απρεπές να μην έχεις συμμετάσχει στο Πολυτεχνείο.

Σε τι ωφελεί ο εορτασμός; Κατ’ αρχάς στην εκποίηση της ιδεολογικής πραμάτειας από τους μικροπωλητές των οργανώσεων που στήνουν την κουρελαρία τους στα κάγκελα. Η αυξημένη κίνηση ωφελεί και τους Αφρικανούς που πωλούν λαθραία τσιγάρα στη Στουρνάρη. Ωφελεί και τις φυλές των Εξαρχείων, που έχουν την ευκαιρία να σπάσουν και να κάψουν – ένα μικρό bonus στο μεροκάματό τους. Ωφελεί, τέλος, τον κ. Βούτση, ο οποίος δήλωσε χθες ότι σήμερα που η Δημοκρατία ταλαιπωρείται ανά τον κόσμο το μήνυμα του Πολυτεχνείου είναι περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ. Το μήνυμα είναι τόσο δημοκρατικό ώστε πήγε να καταθέσει στεφάνι στην κεφαλή του ιστορικού Σβορώνου οκτώ η ώρα το πρωί, ώστε να μην έχουν ξυπνήσει οι μπαχαλάκηδες από το γλέντι με τα κοκτέιλ μολότοφ της παραμονής. Σημειωτέον ότι ο Σβορώνος, σημαντικός διανοητής, δεν είχε καμία σχέση με το Πολυτεχνείο, χάρη όμως στον γλύπτη Μέμο Μακρή αυτόν σκεπάζουν με στεφάνια.

Ο εορτασμός του Πολυτεχνείου είναι ένα από τα μεταπολιτευτικά ταμπού. Ενα στερεότυπο της ενιαίας σκέψης που μεγεθύνει τις αληθινές του διαστάσεις. Ούτε η πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία προσφέρει κάτι στη μνήμη της δημοκρατίας, ούτε η απομίμηση της παρέλασης με τη σημαία, ούτε τα συνθήματα που δεν έχουν καμία σχέση με τον κόσμο του 2016. Ενας φόρος τιμής στους νεκρούς των ημερών εκείνων θα ταίριαζε πολύ περισσότερο στην περίσταση. Ει δυνατόν, σιωπηρός. Τα υπόλοιπα ενισχύουν τα σύνδρομα μιας κοινωνίας η οποία, απογοητευμένη από τον εαυτό της, αντί να καλλιεργεί τη μνήμη της, την αποθεώνει. Μιας κοινωνίας γερασμένης.

Ὁ Τ.Θ. σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο οὔτε ὑπερασπίζεται τὴ χούντα οὔτε λέει ὅτι κακῶς ἔγινε τὸ Πολυτεχνεῖο. Λέει ὅτι ἡ χούντα δὲν ἔπεσε ἐξαιτίας τοῦ Πολυτεχνείου ἀλλὰ ἐξαιτίας τῆς Κύπρου, κι ὅτι ἡ παλλαϊκὴ συμμετοχὴ στὸ Πολυτεχνεῖο ἦταν πολὺ μικρή. Νομίζω ὅτι αὐτὰ τὰ συμπεράσματα εἶναι αὐτονόητα. Οἱ «χιλιάδες κόσμου ἔξω ἀπὸ τὸ Πολυτεχνεῖο» δὲν μοῦ λένε κάτι περισσότερο ἀπὸ τοὺς ἀντικαθεστωτικοὺς «χιλιάδες Οὔγγρους» τοῦ 1956 ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀπήχηση τῆς κάθε ἐξέγερσης. Πιὸ θαρραλέοι Ἀριστεροὶ καὶ λιγότερο καθεστωτικοὶ ἀπὸ τὸν πρόεδρο τοῦ σημιτικοῦ ΟΠΕΚ ἔχουν –μὲ ἐλιτιστικὴ διάθεση– ἀναγνωρίσει ὅτι δὲν ὑπῆρξε παλλαϊκὴ δράση κατὰ τῆς χούντας. Αὐτὸ εἶναι γεγονὸς εἴτε τὸ κρίνει κάποιος θετικά (ὅπως οἱ φιλοχουντικοί) εἴτε ἀρνητικά (ὅπως κάποιοι Ἀριστεροί). Ὅμως, γιὰ τὴν Ἀριστερὰ ποὺ δὲν κατήγγειλε τὸν Σημιτισμό (1996-2004) ἀλλὰ συμμάχησε ἰδεολογικὰ ἢ πολιτικά, ἡ παραδοχὴ τῶν γεγονότων αὐτῶν εἶναι «ἡμιμάθεια» καὶ «θράσος».

Ἐπίσης γεγονὸς συνιστᾶ ἡ ἀλληλουχία «χαλάρωση χούντας –> Πολυτεχνεῖο –> σκλήρυνση χούντας» καθὼς καὶ ἡ ἀλληλουχία «Πολυτεχνεῖο –> Ἰωαννίδης –> Πραξικόπημα στὴν Κύπρο». Ἡ ἱστορία δὲν γράφεται μὲ ὑποθέσεις, ἀλλὰ εἶμαι πολὺ περίεργος νὰ μάθω ἂν ὁ Παπαδόπουλος (γιὰ τὸν ὁποῖο δὲν τρέφω καμμία ἐκτίμηση, ἀφοῦ στὸ κάτω-κάτω ἀπέσυρε τὴν ἑλληνικὴ μεραρχία ἀπὸ τὴν Κύπρο, κι, ἔτσι, κατέστησε ἀδύνατη τὴν Ἕνωση κι ἀνυπεράσπιστη τὴν Κύπρο) θὰ ἔκανε ὅ,τι ὁ Ἰωαννίδης μὲ τὸν Σαμψών –καὶ γιατί δὲν τὸ εἶχε κάνει ἀπὸ τὸ 1967 ὣς τὸ 1973.

%ce%bb%ce%b9%ce%ac%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%bf%cf%81%ce%b3%ce%ae

Ἀπὸ τὰ πιὸ ἀστεῖα φαινόμενα τοῦ (αὐτοχαρακτηριζόμενου) ἀντιεθνικισμοῦ εἶναι ὅταν οἱ ἐκπρόσωποί του χρησιμοποιοῦν τὰ κριτήριά τους ὅπως λάχει καὶ ἀντιφατικά, προκειμένου νὰ ἀμυνθοῦν σὲ ἰδεολογικὰ καὶ ἐπιστημονικὰ τέρατα ποὺ οἱ ἴδιοι δημιούργησαν.

Γιὰ παράδειγμα, ὁ Ἀντώνης Λιάκος: Ἐπὶ δεκαετίες μαζὶ μὲ τὸ ἐπιστημονικὸ ἐπιτελεῖο του καὶ τὰ φιλικὰ ΜΜΕ, ἀποδεικνύει πόσο φαντασιακά, γεμάτα παραμύθια, ἐξιδανικεύσεις καὶ στρογγυλέματα εἶναι τὰ σχετικὰ «ἐθνικὰ ἀφηγήματα». Ὅταν ὅμως πληροφορεῖται –τάχα μου, ἔκπληκτος– ὅτι ἡ «ἀποδόμηση» μπορεῖ ὡς μέθοδος νὰ ἐφαρμοστεῖ καὶ στὰ δικά του ὅσια καὶ ἱερά (ἐν προκειμένῳ στὸ Πολυτεχνεῖο), τότε ἀρχίζει τὶς σοφίες του καὶ τοὺς συμβολισμοῦς:

«Δὲν ξέρουν Πῶς δημιουργεῖται μια ἐπέτειος» – Πολὺ εὔκολα: Τὴν στοχάζονται οἱ διανοούμενοι στὰ γραφεῖα τους, ὅπως στοχάζονται τὸ «ἔθνος», καὶ δίνουν παραγγελιὰ στὸ Κράτος («οἱ κρατικοδίαιτοι παρακρατικοὶ ἐθνικιστές», ὅπως τοὺς εἶπε κάποιος ἄλλος) νὰ καθιερώσει τὴν Ἐπέτειο, ὥστε νὰ χρηματοδοτοῦνται ἀπὸ τὸ Κράτος ἐσαεὶ οἱ εἰσηγητὲς τῆς Ἐπετείου καὶ τὰ πνευματικὰ τέκνα τους. Ἐλιτισμός-συνωμοσιολογία, τὸ ἐπεξηγηματικὸ κοινωνικὸ μοντέλο τῆς Ἀριστερᾶς ὣς καὶ αὐτῶν τῶν ἀναρχοαυτόνομων.

«Δὲν Ξέρουν τὴ σχέση τοῦ μύθου μὲ τὸ γεγονὸς» – Ἐδῶ κι ἂν φαίνεται ἡ «ἐπιστημονικὴ ὑπεράσπιση» τῆς (μίας καὶ μοναδικῆς ὀρθῆς) σχέσης μύθου καὶ γεγονότος. Ποιὸς ἄλλος τὴν ξέρει καλύτερα ἀπὸ τὸν Λιάκο, καὶ τὴν Ἀριστερά του; Ἡ ὁποία ἐπειδὴ μόνο αὐτὴ διωκόταν, ἔφτιαξε τὸ Μύθο τῆς στυγνῆς πανελλήνιας (ὅλων τῶν Ἑλλήνων) καταπίεσης μὲ βάση τὸ Γεγονὸς τῆς διαχρονικῆς διαμάχης μεταξὺ τῆς Ἀκροδεξιᾶς / Σκληροπυρηνικῆς Δεξιᾶς καὶ τῆς Ἀριστερᾶς. Διαμάχης ὑπαρκτῆς, στὴν ὁποία ὅποιος ἔμπλεκε ὑπέφερε πολὺ ὅποτε ἔπεφτε στὰ χέρια τῶν ἀντιπάλων, εἰδικὰ ἂν αὐτοὶ ἦταν οἱ νικητές. Ἐπειδή, λοιπόν, ἡ Ἀριστερὰ ὑπέφερε, πρέπει νὰ λέμε ὅτι ὅλος ὁ λαὸς στέναζε εἰδάλλως εἶναι «ἀπολίτικος» καὶ «φιλοχουντικός»· ὁ λαὸς τὸν ὁποῖο ξεπούλησε τὸ 1944 ἡ Ἀριστερὰ καὶ ἔκτοτε τοῦ ζητᾶ (καθεμιὰ ἀπὸ τὶς Πενήντα Ἀποχρώσεις τοῦ Κόκκινου καὶ Μαυροκόκκινου) καὶ τὰ ρέστα σὲ κάθε ἔκτακτη περίπτωση «ἐπειδὴ δὲν ἐξεγείρεται».

Δὲν ξέρω ἂν καὶ κατὰ πόσο ἐξοργίζεται ὁ Λιάκος καὶ ἡ Ἀριστερὰ ὅταν βλέπουν ὅτι ἡ μεθοδολογία τους κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους αὐτονομεῖται ὡς ἐργαλεῖο κι ἐφαρμόζεται καὶ γιὰ τὸ Πολυτεχνεῖο ἢ τὴν Ἀντίσταση (γιὰ τὴν ἀποδόμηση τῆς ὁποίας ἐνίοτε Ἀριστεροὶ ταξικιστὲς-ἀντιεθνικιστὲς συμφωνοῦν πλήρως μὲ Γερμανοὺς σύγχρονους ἱστορικοὺς καὶ Ἀκροδεξιούς). Ὑπάρχει καὶ τὸ ἐνδεχόμενο νὰ μὴν ἐξοργίζονται καθόλου, κι ἁπλά, ἀντιλαμβανόμενοι ὅτι ἐναντίον τους στρέφεται τὸ δημιούργημά τους, νὰ σιωποῦν γιὰ τὸ ὅτι αὐτοὶ, οἱ Ἀριστεροὶ ταξικιστὲς δημιούργησαν ἕναν ἰδεολογικὸ Φρανκεστάιν, καί, ἔτσι, δημόσια νὰ παριστάνουν ὅτι τὸν πολεμοῦν ὡς ἀξιολογικὰ οὐδέτεροι ἐπιστήμονες κι ὄχι ὡς στρατευμένοι ἰδεολόγοι μιᾶς ἀκόμα ἰδεολογίας.

Θὰ μᾶς πεῖ κι ὁ Λιάκος, ποὺ ἔχει συγκρίνει τοὺς Μακεδονομάχους μὲ τοὺς Τζιχαντιστές, γιὰ τὴν (λαθεμένη, τοῦ Τ. Θεοδωρόπουλου) «ἀντιμετώπιση τοῦ Μύθου ὡς Παραποίησης». Ξέρει καλὰ τὰ μοτίβα τῆς μεταπολιτευτικῆς φασὸν ἐπιχειρηματολογίας,  ἔχει τὸ κοινὸ ποὺ τὸν χειροκροτεῖ. Ἔχει κατασκευάσει τοὺς κλώνους του στὰ ΑΕΙ. Ὣς ἐκεῖ. Ἐπιχειρήματα μηδέν. Τὸ ἔσχατο ἐπιχείρημα εἶναι ἡ συνήθεια, «παλιά, κανεὶς δὲν θὰ ἔλεγε τέτοια πράγματα». Πόσο ἀστεῖο! Ἡ Ἀριστερά, ποὺ μέρα-νύχτα βρίζει τὴν «ἐπινοημένη συνήθεια-παράδοση», ἐπικαλεῖται τὴν ἀξία τῆς Συνήθειας. Θλίψη, ναί. Καὶ δάκρυα πολλά.

Ἀλλὰ ὁ χρόνος τῆς γενιᾶς τοῦ Πολυτεχνείου καὶ τῆς Ἀριστερᾶς τελειώνει, μαζὶ καὶ ἡ ἱκανότητά της νὰ πείθει. Εὐτυχῶς, πόνταραν στὸ λάθος ἄλογο καὶ παῖξαν ὅλα τὰ λεφτά τους. Ὅσο κι ἂν ξανακρυφτοῦν σὲ μιὰ Κεντροαριστερά, σὲ λίγα χρόνια ἢ σὲ μιὰ δεκαετία, ἡ ὁπτική τους θὰ ἔχει τόση ἀξία ὅση ἡ μετεμφυλιακή, ὅσες ἀνάσες ζωῆς κι ἂν τῆς δώσει ὁ Μητσοτάκης. Δὲν ὑπάρχουν πιὰ τὰ λεφτὰ τοῦ Σημιτισμοῦ ὥστε νὰ κάνουν τὸ ἴδιο.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Αναδημοσιεύσεις, Ελλάδα and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s