Πολυτεχνεῖο (iii): οἱ τῆς «νομιμότητας»

Γιὰ αὐτὸ τὸ ἄρθρο μιλῶ, τοῦ Γ. Μ. Τὸ ὁποῖο βρίσκεται στὴν ἄλλη ἄκρη, ἀφοῦ θεωρεῖ κομμουνιστικὴ ἐξέγερση τὸ Πολυτεχνεῖο (ἐξ οὗ κι ὁ τίτλος του).

Βέβαια, ὅπως ἔχει παρατηρηθεῖ, συνήθως ὅποιος βρίσκεται σὲ θέση ἀδυναμίας δὲν ἐπιδιώκει νὰ γίνει ὁ ἴδιος ἄμεσα χαλίφης στὴ θέση τοῦ χαλίφη, ἀλλὰ σὲ πρῶτο στάδιο διακηρύσσει ὅτι ἁπλῶς ἐπιθυμεῖ τὴ «δικαιοσύνη-ἰσότητα» καὶ τὴν ἐξίσωσή του μὲ τὸν χαλίφη. Ἔτσι, οἱ ἔγκλειστοι στὸ Πολυτεχνεῖο ὅσο κομμουνιστὲς κι ἂν ἦταν δὲν ἔκαναν «κομμουνιστικὴ ἐξέγερση» ὅπως φαντασιώνεται ὁ Γ.Μ., ἀφοῦ δὲν ζητοῦσαν ἐγκαθίδρυση κομμουνιστικοῦ καθεστῶτος ἀλλὰ κοινοβουλευτισμὸ καὶ ἀπομάκρυνση τῆς χώρας ἀπὸ τὸ ΝΑΤΟ. Ὅσο κι ἂν τὸ δεύτερο θὰ μποροῦσε νὰ θεωρηθεῖ προστάδιο τοῦ πρώτου, δὲν μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ταυτόσημο μὲ αὐτό, οὔτε ὡς πολιτικὴ ἀπόφαση οὔτε νομοτελειακά (πράγματι, δὲν ἄλλαξε στρατόπεδο τὸ 1974 ἡ Ἑλλάδα).

Ἔπειτα, ὁ Γ.Μ. παραθέτει τὸ ἐπιχείρημα τοῦ Σ. Παττακοῦ:

Όπως σταθερά και απαρασάλευτα δέχεται η συνταγματική και πολιτειακή θεωρία, η Επανάσταση που επικρατεί δημιουργεί Δίκαιο.

Αὐτὸ πολὺ ἁπλὰ συνεπάγεται ὅτι δὲν ὑπάρχει κάτι ἀνήθικο στὴν «κομμουνιστικὴ ἐξέγερση τοῦ Πολυτεχνείου»: Ὅ,τι ἔκαναν οἱ μὲν ζητοῦσαν καὶ οἱ δέ, κι ἂν τὸ πετύχαιναν τότε ὁ Γ.Μ. θὰ τὸ δεχόταν ὡς Δίκαιο -βάσει τῶν ἀπόψεών του- καὶ θὰ τὸ ὑπηρετοῦσε πιστά, ὡς ἠθικό.

Προφανῶς, ἡ ἰσχὺς δὲν δημιουργεῖ ἀπὸ μόνη της δίκαιο οὔτε καὶ τὸ δίκαιο ἀπὸ μόνο του ἰσχύ. Ὑπάρχει πάντα ἕνας συνδυασμὸς μαστίγιου καὶ καρότου, βίας καὶ πειθοῦς. Ἔτσι, ἡ λατρεία τῆς δύναμης («δὲν ὑπάρχει παρὰ ἡ ἰσχύς, ποὺ παράγει δίκαιο», οὐσιαστικὰ μᾶς λέει) δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα -ἀφήνω τὸ ἂν εἶναι ἠθικὴ σὲ ὁποιοδήποτε ἠθικὸ σύστημα.

Παρακάτω:

Η 21η Απριλίου εκπορεύθηκε από τον ένοπλα συντεταγμένο Λαό, τις δοξασμένες ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, τον πολεμικό ανθό του Γένους, το υγιέστερο και πιο ρωμαλέο τμήμα του Έθνους. Τους προμάχους της Πατρίδας που είχαν αναπτύξει απόλυτη ανοσία απέναντι στην κομμουνιστική πανώλη

Καταρχήν, δυσκολεύεται κάποιος νὰ θεωρήσει δοξασμένο ἕνα στρατὸ ποὺ τελευταία φορὰ νίκησε σὲ πόλεμο τὸν στρατὸ ἄλλου κράτους τὸ 1913. Τὸ 1922 καὶ τὸ 1941 ὁ ἑλληνικὸς στρατὸς ἡττήθηκε, ὅπως καὶ τὸ 1974. Ἔπειτα, δυσκολεύεται κάποιος νὰ ἐκλάβει τὴν ἀνταρσία κατώτερων ἀξιωματικῶν ἐνάντια στοὺς ἀνωτέρους τους (τοὺς ὁποίους διέτασσαν) ὡς ἔκφραση συνολικὰ τῶν Ε.Δ. μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ οἱ καίριες-στρατηγικὲς θέσεις βρίσκονταν στὰ χέρια τῶν χουντικῶν κατὰ τὴν 21η Ἀπριλίου. Ἀπὸ μόνη της ἡ περιφρόνηση τῶν χουντικῶν στὴν στρατιωτικὴ ἱεραρχία θὰ ἔκανε κάθε βέρο Δεξιὸ νὰ φρίξει, καὶ μόνο μὲ πραξικόπημα βασιλικὸ (σὰν τοῦ 1936) ἢ ἀπὸ τὸν ἀνώτατο στρατιωτικὸ διοικητή θὰ ἔπρεπε νὰ μὴν εἶναι δυσαρεστημένος. Τὸ ὅτι κανεὶς κατὰ τὰ ἄλλα τυπολάτρης Δεξιὸς τοῦ 1967 δὲν κούνησε τὸ δάχτυλό του γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴν ἱεραρχία ἁπλῶς φανερώνει τὴ χαλαρότητα ποὺ διακατέχει τοὺς Δεξιοὺς σχετικὰ μὲ τὶς ἀρχές τους ἀλλὰ καί, ἀπὸ ἕνα σημεῖο κι ἔπειτα, τὴν ὑποκρισία. Ἀξιοσημείωτο εἶναι ὅτι ἡ σύγχρονη ἀντικομμουνιστικὴ Δεξιὰ προκειμένου νὰ καταπολεμήσει τὴν Ἀριστερὰ θυσιάζει «ἀξίες» ὅπως τὸ «Θρόνο» («Μπορεί κανείς να διαφωνεί με τις πολιτικές επιλογές της δικτατορίας, όπως την κατάργηση του Θρόνου», γράφει, ἀλλὰ…Ἂς πάει καὶ τὸ παλιάμπελο). Εἶναι κι αὐτὸ μιὰ μορφὴ ἐκμοντερνισμοῦ τῆς παράδοσης.

Ἡ μὴ ἀντίσταση λόγῳ ἁδράνειας ἢ αἰφνιδιασμοῦ εἶναι πράγμα τελείως διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν ὁμόθυμη ἀποδοχὴ ἢ τὰ δάκρυα χαρᾶς ποὺ ἐπιτέλους ἡ χώρα γλίτωσε χάρη στοὺς χουντικούς. Ἐκτὸς κι ἂν τὰ «περνάγαμε καλὰ μὲ τὸν Παπαδόπουλο» καὶ τὰ «Φάγαμε ψωμὶ μὲ τὸν Ἀντρέα» εἶναι σοβαρὲς ἐνδείξεις γιὰ τὴν κατάσταση μιᾶς χώρας. Τὸ ἄρθρο ἀποφεύγει ἐπιμελῶς νὰ ἀναφερθεῖ στὶς ἀκυρωθεῖσες ἐκλογὲς τοῦ 1967, καὶ ταυτόχρονα μᾶς λέει ὅτι ἡ χούντα θὰ μᾶς ἔδινε τὸ δικαίωμα σὲ ἐκλογὲς τὸ 1973. Ἀλλὰ γιατί ἡ χούντα νὰ μᾶς κάνει ἕνα τέτοιο μεγάλο χατήρι τὸ 1974 ὥστε νὰ πρέπει νὰ τὴν εὐγνωμονοῦμε, ἐνῶ αὐτὸ τὸ «χατήρι» θὰ μπορούσαμε νὰ ἔχουμε ἤδη δικό μας τὸ 1967 χωρὶς τὴν γενναιοδωρία της; Δὲν εὐγνωμονεῖς ἕναν ληστὴ ὁ ὁποῖος σοῦ ἀποσπᾶ ἕνα ἀγαθὸ μὲ τὴν ἀπειλὴ τῶν ὅπλων γιὰ νὰ σοῦ τὸ δώσει ἑπτὰ χρόνια ἀργότερα.

Πέρα ἀπὸ μιὰ ἀόριστη ἀναφορὰ στὴ «σαπίλα τῆς ψευτοδημοκρατίας«(μᾶλλον θὰ ἐννοεῖ τὴν παρεμπόδιση μιᾶς δημοκρατικὰ ἐκλεγμένης κυβέρνησης ἀπὸ τὸ 1965 νὰ κυβερνήσει), θὰ περίμενε κάποιος νὰ ἀκούσει τὰ παραμύθια περὶ κομμουνιστικοῦ κινδύνου τὸν ὁποῖο ἀπέτρεψαν τὸ 1967 οἱ χουντικοί (ἐνῶ δὲν ὑπῆρχε τέτοιο ζήτημα σὲ μιὰ κοινωνία ὅπου οἱ ἔνοπλοι κομμουνιστὲς εἶχαν ἐξουδετερωθεῖ στρατιωτικά), ἀλλὰ τὸ ἄρθρο ἀποφεύγει τέτοια παγίδα, ὅπως ἀποφεύγει κάθε ἀναφορὰ στὴν τεράστια διαφθορὰ τῆς χούντας.

Προφανῶς, καὶ σὲ κάθε περίπτωση «ἡ ζωὴ συνεχίζεται», ὅπως συμβαίνει παντοῦ, τὰ δικαστήρια λειτουργοῦν, ἄνθρωποι παντρεύονται, γεννιοῦνται καὶ πεθαίνουν κ.ο.κ. Αὐτὸ δὲν σημαίνει κάτι, ἀφοῦ ἡ νομιμότητα καὶ νομιμοποίηση δὲν ἔγκειται μόνο στὴν συνέχιση τῆς λειτουργίας τῶν δικαστηρίων καὶ τῶν νοσοκομείων. Τὸ γεγονὸς λ.χ. ὅτι ἡ ΕΣΣΔ ἀναγνώρισε τὸ καθεστὼς δὲν δείχνει τίποτε ἄλλο ἀπὸ τὴ δύναμη τῆς ἁδράνειας ἢ ὅτι δὲν ἤθελε ανάμιξη σὲ ξένο οἰκόπεδο, κι ὄχι ὅτι λ.χ. συμφωνοῦσε μὲ τὶς ἀπόψεις τῆς Χούντας. Βέβαια, ἡ πίστη ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι τὸ κέντρο τοῦ κόσμου δὲν ἦταν ἀρκετὴ γιὰ νὰ ἐξωθήσει τὸν ὑπόλοιπο πλανήτη σὲ κάποια Σταυροφορία. Ὁλόκληρη ναζιστικὴ Γερμανία ἀναγνώρισαν Δυτικοὶ καὶ Σοβιετικοὶ τὸ ’30, καὶ τί σημαίνει αὐτό; Ὅτι συμφωνοῦσαν μὲ τὶς ἰδέες τοῦ Χίτλερ ἢ ὅτι ἁπλὰ δὲν εἶχαν διάθεση καὶ δυνάμεις νὰ ἐμπλακοῦν σὲ ἄμεσο πόλεμο;

Ἡ περίφημη ἁδράνεια τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ κατὰ τὴ Χούντα δὲν εἶναι παρὰ ἕνα μέτρο αὐτοπροστασίας. Ὅπως ἔχω γράψει παλιότερα γιὰ τὸν Ἐμφύλιο (ἀλλὰ αὐτὸ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸ μετεμφυλιακὸ καθεστώς), μπροστὰ σὲ τρελοὺς -ἐντελῶς τρελούς (φασίστες καὶ σταλινικούς)- ποὺ φέρουν ὅπλα ἡ μόνη ἐπιλογὴ γιὰ νὰ ἐπιβιώσει κάποιος ἁπλὸς ἄνθρωπος ἦταν νὰ παριστάνει ὅτι δὲν τρέχει τίποτα. Ὑπάρχουν οἱ στιγμὲς νὰ κάνεις τὸν ἥρωα (ὁμαδικά, συντεταγμένα) καὶ οἱ στιγμὲς νὰ σώσεις τὸ τομάρι σου καὶ νὰ σκεφτεῖς τὰ παιδιὰ καὶ τὴ γυναίκα σου.

Ἀντὶ τὸ ἄρθρο νὰ διαπιστώσει τὸ ἔγκλημα ποὺ διέπραξε ἡ χούντα ἐνάντια στὸν ἑλληνορθόδοξο πολιτισμὸ (ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία ὡς κοσμοαντίληψη ὣς τὰ τσάμικα καὶ τὸ πολυτονικό) τὸν ὁποῖο γελοιοποίησε, τὴν ἐπαινεῖ. Δίχως χούντα δὲν θὰ εἶχε συμβεῖ ποτὲ ἡ ριζοσπαστικοποίηση μεγάλης μερίδας τοῦ πληθυσμοῦ καὶ ἡ στροφή του πρὸς τὴν Ἀριστερά (ἀρκεῖ, ἐπὶ τούτου, νὰ σκεφτεῖ καθένας ἀπὸ πόσες δεκάδες χιλιάδες ὧρες ἀκρόασης τῆς μουσικῆς τοῦ Μ. Θεοδωράκη θὰ γλιτώναμε -γιὰ νὰ ἀστειευτῶ λίγο). Κάθε ἀλλαγὴ στὶς κοινωνικὲς νοοτροπίες θὰ ἦταν σταδιακὴ καὶ ὁμαλή, χωρὶς τοὺς νέους Ὁσιομάρτυρες (πέραν αὐτῶν τοῦ Ἐμφυλίου) ποὺ ἀπέκτησε ἡ Ἀριστερά. Οἱ «Ἀλληλέγγυοι» καὶ οἱ φίλοι τους σαράντα χρόνια τώρα δικαιολογοῦνται  ἀκριβῶς βάσει τῆς χούντας. Ποτὲ δὲν θὰ τολμοῦσε κανεὶς νὰ καίει τὴ σημαία ἂν ἡ χούντα δὲν ἐπανέφερε τὴν ἐμφυλιακὴ πόλωση, ποὺ εἶχε ὑποχωρήσει τὸ ’60 παρὰ τὶς πολιτικὲς διαφορές. Δίχως τὴ χούντα τοῦ 1967 τὰ αἰτήματα γιὰ κοινωνικὴ δικαιοσύνη ποτὲ δὲν θὰ ταυτίζονταν μὲ τὸν ἀντιχριστιανισμὸ καὶ τὸν ἀνθελληνισμό.  Ἀκόμη καὶ στοιχεῖα τοῦ ΠΑΣΟΚ (λαϊκισμὸς κ.ἄ.) ἔχουν τὶς ἀπαρχές τους στὸ πρότυπο τῆς χούντας. Καὶ οἱ σκληροπυρηνικοὶ Δεξιοὶ «διαβάζανε». Ἡ χούντα τοῦ 1967 ἦταν τὸ θεϊκὸ δῶρο στὴν Ἀριστερά, κι ὁ Γ.Μ. ἀντὶ νὰ τὴν καταριέται, τὴν ἐγκωμιάζει.

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἐνῶ σωστὰ δείχνονται στὸ φιλοχουντικὸ ἄρθρο οἱ εὐθύνες τοῦ Ἰωαννίδη γιὰ τὴν Κύπρο, ἀποσιωπῶνται ἀποφάσεις τοῦ δοξασμένου Ε.Σ. ὅπως ἡ ἀπόσυρση τῆς ἑλληνικῆς μεραρχίας ἀπὸ τὴν Κύπρο. Οὔτε λόγος γίνεται γιὰ τὶς ὑπὲρ τῆς ἑλληνοτουρκικῆς ὁμοσπονδίας θέσεις τοῦ Παπαδόπουλου. Μᾶλλον οἱ «Μογγόλοι» (οἱ Τοῦρκοι, κατὰ τὸν Γ.Μ.) ποὺ πάτησαν πόδι τὸ 1974 «στο αβύθιστο αεροπλανοφόρο του Ελληνισμού» (τὴν Κύπρο) θὰ ἦταν, κατὰ τὰ ἄλλα, καλοὶ ὡς συνέταιροι σὲ μιὰ «ἑλληνο-μογγολικὴ» ὁμοσπονδία. Ἀλλιῶς, δὲν καταλαβαίνει κάποιος τὴν σιωπὴ γιὰ τὶς ἀπόψεις καὶ πράξεις τοῦ Παπαδόπουλο γιὰ τὴν Κύπρο καὶ τὴν Τουρκία.

Κι ἐδῶ, φαίνεται ὅτι ἡ συντηρητικὴ ἀντικομμουνιστικὴ Δεξιὰ εἶναι πρῶτα ἀντικομμουνιστικὴ καὶ μετὰ ἐθνική.

Advertisements
This entry was posted in πολιτικά, Ακροδεξιά, Αναδημοσιεύσεις, Δεξιά, Ελλάδα and tagged , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Πολυτεχνεῖο (iii): οἱ τῆς «νομιμότητας»

  1. Ο/Η Μανώλης λέει:

    Που τον βρήκες αυτόνα? Χα χα

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Ἀναδύεται μιὰ σχετικὴ τάση πρόσφατη νομίζω στὴν Ἑλλάδα, ποὺ συνδυάζει τὸν μετεμφυλιακὸ ἀντικομμουνισμὸ-συντηρητισμὸ μὲ τὸ νεοφιλελευθερισμό (δὲν εἶναι π.χ. οἱ σκέτα ἀντικομμουνίστριες χριστιανὲς γιαγιάδες τοῦ ΛΑΟΣ, οὔτε οἱ σκέτα νεοφιλελεύθεροι ἀντικομμουνιστές), ὁπότε ἀνθίζουν καὶ τὰ 100 μπουμπούκια τοῦ Μάο στὴν ἐποχή μας.

      Μου αρέσει!

  2. Παράθεμα: Φασιστο-νεο-φιλελέδες – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s