«Σ’ εὐχαριστῶ ποὺ γεννήθηκα ἄντρας»

Καθημερινὰ γυναικεῖα προβλήματα

Σταχυολογῶ:

«Σε ένα τυπικό σπίτι, τα κορίτσια γαλουχούνται ως νοικοκοιρές [sic] από τα μικράτα τους, ενώ τα αγόρια στις αντίστοιχες ηλικίες κάνουν αυτό που πρέπει ως μικρά παιδιά… διαβάζουν, αθλούνται, διασκεδάζουν παίζοντας. «

«Τυπικό…». Ἡ στατιστικὴ εἶναι ὁ ψευδοθετικισμὸς τῆς Ἀριστερᾶς. Στὸ πατρικό μου, δὲν εἶδα ποτὲ τὴν ἀδελφή μου νὰ γαλουχεῖται ὡς νοικοκυρά, ἀπὸ τὰ μικράτα της, νὰ πλένει-σκουπίζει-σιδερώνει κ.λπ. Τὰ ἔμαθε ἀργότερα. Ἀντίθετα, ἔλαβε ὅση βοήθεια χρειαζόταν γιὰ νὰ σπουδάσει. Ἀντίστοιχα, δὲν θυμᾶμαι ποτὲ νὰ ἀποκλείστηκα ἀπὸ σπιτικὲς δουλειὲς (π.χ. πιάτα, πλύσιμο αὐτοκινήτου, χαμαλίκια) ὡς ἀγόρι, οὔτε νὰ «διαβάζω, ἀθλοῦμαι, διασκεδάζω» περισσότερο. Ὑπάρχουν καὶ οἰκογένειες μπαμπουίνων, ἀλλὰ δὲν θὰ πέσουμε στὴν παγίδα τῆς κοινωνιολογίας οὔτε τῶν κλισὲ τῶν ΜΜΕ.

«Τα αγόρια της ελληνικής οικογένειας μεγαλώνουν από τις μάνες τους στο βασίλειου ενός ιδιαίτερου μη-μου-απτισμού προς οτιδήποτε καθημερινό και τετριμένο, ενώ τα κορίτσια σε περίπτωση που «μιμηθούν» την αντίστοιχη συμπεριφορά των αγοριών θα λοιδορηθούν ως  «ανεπρόκοπες» και «τεμπέλες» και «ποιος θα σε παντρευτεί εσένα;».»

Ὁ φιλόσοφος-ρέμπελος ἄντρας / ἀγόρι, καὶ ἡ σκλάβα ἀδελφή του. Νομίζει κάποιος ὅτι μιλᾶμε γιὰ οἰκογένειες Τσιγγάνων στὴν Ἑλλάδα τοῦ 2016. Ἢ γιὰ ἀπόψεις τοῦ χωριοῦ τοῦ 1950 καὶ ’60. Διακρίνω, πάντως, μιὰ ζηλόφθονη στάση ὅσον ἀφορᾶ τὴ σχέση μάνας-ἀγοριοῦ. Σίγουρα, ὑπάρχουν καὶ μάνες ποὺ δὲν τὰ πᾶν καλὰ μὲ τὶς κόρες τους. Ὁ μεγαλύτερος μισογυνισμὸς εἶναι μεταξὺ γυναικῶν. Ἀλλά, ἂς σοβαρευτοῦμε. Δὲν εἶναι ὅλες ἔτσι, οὔτε κἂν ἡ πλειονότητα, οἱ μανάδες.

«Αυτά τα αγόρια μεγαλώνουν, ερωτεύονται μια γυναίκα και την βάζουν αρχόντισσα στο σπιτικό τους και κορώνα στο κεφάλι τους. Εκεί, στη βασιλική κλίνη, το εργαζόμενο κορίτσι θα δουλέψει το οχτάωρο της ορθοστασίας, θα πάρει τη μισή αμοιβή σε σχέση με ένα άνδρα, θα ακούσει το πόσο ωραίος είναι ο κώλος της στο γραφείο και έπειτα θα γυρίσει με πέλματα σαν την ανάποδη της παντόφλας να μαγειρέψει, να συγυρίσει τις ακαταστασίες του άντρα της και να καθαρίσει το σπίτι από άκρη σε άκρη σύμφωνα με τα εξαιρετικά απαιτητικά στάνταρ υγιεινής που πια ισχύουν για τα σύγχρονα σπίτια.»

Ἔτσι εἶναι οἱ ὡραῖοι κῶλοι (μᾶλλον, ὅλες οἱ γυναικεῖες δουλειὲς θὰ εἶναι τύπου σερβιτόρας). Μερικὲς γυναῖκες θέλουν νὰ τὶς λατρεύουν γιὰ τὰ ὀπίσθια καὶ ἄλλες γιὰ τὸ νοῦ τους. Ἀνώτερες καταστάσεις. Κάποιες εἶναι πιὸ ὡραῖες, καὶ τὸ Ὡραῖο ἐκτιμᾶται. Οἱ ὡραῖες ἀντρικὲς πλάτες δὲν ἐκτιμῶνται πιά. Ὡραῖα χρόνια τὰ ἀρχαῖα, ὅταν τὸ ὡραῖο φύλο ἦταν τὸ ἀντρικό, ἔτσι; Ἢ μήπως δὲν ὑπάρχουν διευθύντριες ποὺ βάζουν νέους κι ὡραίους στὰ γραφεία τους ὅπως κάνουν οἱ διευθυντές;

Ὅσο γιὰ τὴν καθαριότητα, οἱ σύγχρονες γυναῖκες ξεπερνᾶνε τὶς μανάδες τους. Δὲν δέχομαι καμμία ἀντίρρηση. Ἅμα τὸ σπίτι δὲν λάμπει, ἀστράφτει τὸ χαστούκι ἀπὸ τὸν πασά…

Ἔχω νὰ ἀναφέρω καὶ τὴν ἑξῆς ἀδικία: Τόσοι βοθρατζῆδες, μπετατζῆδες, ὑδραυλικοί, σεκιουριτάδες, ἀνειδίκευτοι ἐργάτες: ὅλοι μὰ ὅλοι ἄντρες. Εὐτυχῶς ποὺ δὲν καταδέχεται καμμία γυναίκα νὰ δουλέψει μαζί τους γιατὶ θὰ ἔπαιρνε κι ἐκεῖ τὰ μισὰ λεφτά. Ἄλλο πράγμα ὁ βόθρος τοῦ καθενὸς κι ἄλλο τὸ καλαθάκι τῆς τουαλέτας μὲ τὰ χαρτιὰ ὑγείας τοῦ σπιτιοῦ σου, μᾶλλον. Κι ἄλλο νὰ εἶσαι γυναίκα στρατιωτικὸς ἢ ἀστυνομικὸς γλάστρα στὸ γραφεῖο (Γραμματεία, Ταχυδρομικὸ κ.λπ.) κι ὄχι στὶς βρώμικες ἐργασίες τοῦ στρατοῦ. Πόσο ἄθλια θὰ στριμώχνονται ἐκεῖ τὰ γυναικεῖα δάκτυλα μὲ τὶς ἀρβύλες, ἀτελείωτα ὀκτάωρα στὸ γραφεῖο. Εἰδικὰ στὸ δημόσιο, ὁ χαμάλης εἶναι πάντα ὁ ἄντρας, γιατὶ τὸ νυχάκι σπάζει εὔκολα. Κι ὁ δημοσιοϋπαλληλικὸς γυναικεῖος μισθός, σὲ στρατὸ καὶ δημόσιο; Ἄσ’τα, καημένη μου…δράμα!

«Βεβαια, η φεμινίστρια του φβ δεν έχει φάει το χαστούκι του μέσου έλληνα μαμόθρεφτου και νομίζει πως το βασικό μας θέμα είναι το μουνάρα και το μίνι»

Σὰν νὰ μὴν ἔφτανε τὸ ἄνευ ἀδείας πιάσιμο τῶν γλουτῶν στὴ δουλειά, στὸ σπίτι τρῶνε καὶ καμμιὰ σφαλιάρα ἀπὸ τὸ μέσο μαμόθρεφτο τὸ ὁποῖο παντρεύτηκαν οἱ χαζές. Τσιμπῆστε με, γιατὶ νομίζω ὅτι διαβάζοντας τὸ κείμενο τηλεμεταφέρθηκα στὸ 1940, ὅταν ὑποτίθεται ὅτι δέρνονταν οἱ γυναῖκες -ἄλλο ἂν οὔτε ὁ παππούς μου οὔτε ὁ πατέρας μου ἅπλωσαν χέρι ἢ ἔβρισαν τὴ γυναίκα τους. Ἦταν οἱ ἐξαιρέσεις τῆς ἀριστερῆς στατιστικῆς.

Summa Summarum: ἀφοῦ θέλατε οἰκονομικὴ καὶ ἐρωτικὴ ἀπελευθέρωση, ὦ πραγματικὲς φεμινίστριες, τὶς πήρατε. Ἔτσι, ἀντὶ γιὰ τὸ σκέτο ρόλο τῆς «τζάμπα πόρνης» καὶ «νοικοκυρᾶς» τώρα προστέθηκαν σὲ αὐτὸν κι οἱ ρόλοι τῆς ἐργάτριας καὶ σκέτης πόρνης. Κι ἂν ὁ ρόλος τῆς συζύγου-μάνας ἦταν δυσβάστακτη δουλεία, τί ἄραγε εἶναι ἡ προσθήκη σὲ αὐτὸν τοῦ ρόλου τῆς δούλας στὸ γραφεῖο-ἐργοστάσιο ἢ τῆς freelance πόρνης (attention whore, ποὺ πρέπει νὰ προσελκύει τὰ βλέμματα ὅλων προκειμένου νὰ τῆς ἀναγνωρίζεται ἀξία, νὰ ἀσκεῖ λίγη ἐξουσία ὡς Εἴδωλο τοῦ Σέξ, καὶ νὰ μὴν λογίζεται ὡς τριχωτὴ μπάμπω παρθενόπη), ἂν ὄχι ἔξτρα δουλεία; Καὶ δουλειὰ καὶ σοβατίσματα-γυμναστήρια-σολάριουμ, καὶ σπίτι. Ὁ φεμινισμὸς πραγματοποίησε τὰ πιὸ τρελὰ ὄνειρα τῶν ἀντρῶν: ἡ γυναίκα ποὺ ἄλλοτε ἦταν ἁπλῶς «τζάμπα πόρνη-νοικοκυρά» σήμερα ὀφείλει νὰ παραμένει «μοντέλο» παρὰ τὴν γέννηση 1-2-3 «διαδόχων» τοῦ Πασᾶ. Ἐπίσης, πρέπει νὰ τοῦ φέρνει καὶ λεφτὰ στὸ σπίτι, νὰ συνεισφέρει. Δὲν προτείνω καμμία ἐπιστροφή· συμπεραίνω διότι ἀκούω παράπονα.

Νὰ προσέχουμε τί εὐχόμαστε, λοιπόν, γιατὶ καμμιὰ φορὰ μπορεῖ νὰ μᾶς βγεῖ καὶ σὲ κακό (Γιὰ νὰ μὴν πῶ καμμιὰ πραγματικὴ κακία).

This entry was posted in κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s