Χριστιανοκομμουνιστικά

Ὅπως παλιότερα οἱ δυτικοὶ χριστιανοὶ τῆς φεουδαρχικῆς ἐποχῆς προσπαθοῦσαν νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ἡ Φεουδαρχία συμφωνοῦν τέλεια μεταξύ τους, ἔτσι καὶ σήμερα κάνουν ἀντίστοιχα οἱ ἀριστεροὶ Χριστιανοί. Πιστεύουν ὅτι ὁ κομμουνισμὸς ταυτίζεται μὲ τὸ Χριστιανισμό. Τέλος πάντων, ὁ πραγματικὸς κομμουνισμός, ὁ ἐν οὐρανοῖς ἢ ὁ ἐν τοῖς νοῖς τοῦ Καρόλου καὶ τῶν ἁγνῶν κομμουνιστῶν. Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ ἄτιμο «ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά» δὲν ξέρω κατὰ πόσο ταυτίζεται μὲ τὴν κοινὴ κατοχὴ τῶν μέσων παραγωγῆς. Ὅπως ὁ «πρόσφυγας Χριστὸς στὴν ρωμαϊκὴ Αἴγυπτο (ἀπὸ τὴ ρωμαϊκὴ Ἰουδαία)» δὲν εἶναι ὁ «πρόσφυγας Μουσουλμάνος» ποὺ καταπατᾶ τὰ ἑλληνικὰ σύνορα ὅσο κι ἂν χρησιμοποιοῦμε τὴν ἴδια λέξη, ἔτσι καὶ οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων δὲν εἶχαν κάποια ἰδέα γιὰ μέσα παραγωγῆς, γιὰ οἰκονομία ὡς βάση, γιὰ τὸν καπιταλισμό. Ὅτι ὁ Μὰρξ ἔκλεβε φράσεις ἀπὸ τὴν Καινὴ Διαθήκη (π.χ. τὴν Ἀποκάλυψη) δὲν σημαίνει ταύτιση σὲ θέματα κατοχῆς ὑλικῶν ἀγαθῶν. Δὲν νομίζω ὅτι ἔμεναν σὲ κοινόβιο οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ τῶν Ἱεροσολύμων.

Τοῦ δὲ πλήθους τῶν πιστευσάντων ἦν ἡ καρδία καὶ ἡ ψυχὴ μία, καὶ οὐδὲ εἷς τι τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ ἔλεγεν ἴδιον εἶναι, ἀλλ᾿ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινάοὐδὲ γὰρ ἐνδεής τις ὑπῆρχεν ἐν αὐτοῖς· ὅσοι γὰρ κτήτορες χωρίων ἢ οἰκιῶν ὑπῆρχον, πωλοῦντες ἔφερον τὰς τιμὰς τῶν πιπρασκομένων καὶ ἐτίθουν παρὰ τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων·….ὑπάρχοντος αὐτῷ ἀγροῦ, πωλήσας ἤνεγκε τὸ χρῆμα καὶ ἔθηκε παρὰ τοὺς πόδας τῶν ἀποστόλων. διεδίδετο δὲ ἑκάστῳ καθότι ἄν τις χρείαν εἶχεν.

Δὲν ξέρουμε ἂν οἱ Πρωτοχριστιανοὶ ἔμεναν σὲ κοινὰ ἀγορασμένα σπίτια, ἂν τὰ ροῦχα τους, τὰ ἐργαλεῖα τους, τὰ μαγαζιά τους (ὅποια δουλειὰ εἶχαν) ἦταν κοινά, ἀγορασμένα μὲ χρήματα ὅλων καὶ χρησιμοποιούμενα ἀπὸ ὅλους. Ἕνα χωράφι πούλησε ὁ Ἰωσήφ. Οἱ οἰκίες πουλήθηκαν, τὰ λεφτὰ μοιράστηκαν -καί, μετά; Ποῦ ἔμεναν ὅσοι πούλησαν τὶς οἰκίες τους; Δὲν τὸ μαθαίνουμε. Ἐκτὸς κι ἂν ἦταν οἱ ἐπιπλέον οἰκίες τους, τὰ ἐξοχικά τους κ.λπ. Κάποτε, τὰ λεφτὰ ἀπὸ τὰ πουλημένα χωράφια καὶ σπίτια θὰ τελείωναν. Τότε; Τί λέει ὁ Μὰρξ ἐπ’ αὐτοῦ; Λέει γιὰ τὰ μέσα παραγωγῆς. Ἄρα, τελικὰ ὁ ἀριστερὸς Χριστιανὸς καταλήγει χριστιανὸς Κομμουνιστής. Ἄρα, τελικά, καταλήγει στὴν ἄποψη ὅτι ὁ καλύτερος ἑρμηνευτὴς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Μάρξ. Οἱ προτεραιότητες ἀντιστρέφονται.

Ὅπως ἡ Θάτσερ εἶπε τὸ ἀμίμητο ὅτι ἂν ὁ Καλὸς Σαμαρείτης δὲν εἶχε χρήματα, δηλαδὴ ἂν δὲν ἦταν πλούσιος, τότε δὲν θὰ βοηθοῦσε τὸν κατατρεγμένο, ἔτσι καὶ οἱ Χριστιανοκομμουνιστὲς μοιάζουν πολὺ τῶν χριστιανῶν τῆς ἐποχῆς τῆς Φεουδαρχίας στὸ ὅτι προσπαθοῦν νὰ φέρουν στὰ μέτρα τοῦ α ἢ β οἰκονομικοῦ καὶ πολιτικοῦ συστήματος τὸ Χριστιανισμό. Λέγοντας ὅτι τὸ συγκεκριμένο σύστημα εἶναι Χριστιανισμὸς κολακεύουν τοὺς ὁπαδοὺς τοῦ συστήματος (κομμουνισμοῦ ἢ φεουδαρχίας). Σὲ παλιότερες ἐποχές, ὁ Ρωμανίδης ἀποκαλοῦσε τὴν Ὀρθοδοξία ψυχοθεραπεία. Ἦταν τῆς μόδας ἡ ψυχολογία τότε. Ἕνας ἄλλος ἔκανε τὸν Χάιντεγκερ Ὀρθόδοξο, κι ἄλλος ἀνάγει τὰ πάντα καὶ τοὺς πάντες στὸ Πρόσωπο (μιὰ πλατωνικὴ Ἰδέα, θὰ ἔλεγε κανείς). Ὑπὸ μία ἔννοια, πρόκειται γιὰ τὸ μοτίβο τῆς ὑποκατάστασης τοῦ Ἀπολύτου ἀπὸ κάτι σχετικὸ καὶ φθαρτό. Συμφωνῶ ὅτι πρέπει νὰ γίνεται διάλογος μὲ τὰ σύγχρονα ρεύματα σκέψης. Εἶναι ἀμφισβητήσιμο ὅμως, ὅτι αὐτὸ συνεπάγεται τὴν ἔμπρακτη ταύτιση Μὰρξ καὶ Χριστιανισμοῦ στὰ ζητήματα τῆς καθημερινότητας.

Βέβαια, κι ὁ Ἰούδας συσχέτισε τὸ Χριστιανισμὸ μὲ κάτι φθαρτό, τὸ ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ. Οἱ καλοί μας ἀριστεροὶ Χριστιανοὶ εἶναι ἐξαιρετικὰ καλοὶ νὰ ὀσμίζονται τὸν ἐθνοφυλετισμό (ἢ νὰ νομίζουν ὅτι π.χ. οἱ ἑλληνορθόδοξοι εἶναι τέτοιοι) ἀλλὰ ὁ ἀνιχνευτής τους τῆς αἱρετικῆς ταύτισης τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ κοσμικὰ πράγματα, χάνει τὴ δύναμή του ὅταν συναντᾶ μὴ ἐθνικιστικὰ πράγματα.

Πρέπει μὲ τὸ στανιό, λοιπόν, νὰ ταυτίσουμε τὸ κομμουνισμό, καὶ αὔριο μιὰ ἀκόμη πιὸ νέα καὶ ἐξελιγμένη κοσμοθεωρία, μὲ τὸ Χριστιανισμό. Γιατί; Ἐπειδὴ ἡ θεωρία αὐτὴ θὰ μιλᾶ γιὰ ἀγάπη καὶ κοινοκτημοσύνη; Τὸ ἀπίστευτο, δέ, ἐπιχείρημα περὶ «πραγματικοῦ Κομμουνισμοῦ» εἶναι τόσο διάτρητο ὅσο τὰ νεοφιλελεύθερα ἐπιχειρήματα περὶ «τελευταίας Σοβιετίας» καὶ «αὐτὸ δὲν εἶναι ὁ πραγματικὸς καπιταλισμός».

Ἡ περιφρόνηση τῆς ἱστορικῆς ἐμπειρίας τῆς Ἐκκλησίας (π.χ. μετὰ τὸν 3ο αἰ.) εἶναι βασικὸ φονταμενταλιστικὸ σημάδι. Δὲν θέλω νὰ ὑποθέσω ὅτι οἱ αὐθεντικοὶ Χριστιανοκομμουνιστὲς θὰ κατέληγαν αἱρετικοὶ ἢ Βογόμιλοι μετὰ τὸν 4ο, διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὴν κωνσταντίνεια διαφθορὰ τῆς Ἐκκλησίας. Ἂς ὑποθέσω π.χ. ὅτι θὰ κατέληγαν ἐρημίτες.

Τώρα, τί νὰ περιμένεις ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ ἐνῶ θὰ ὑπέφεραν -τηλεμεταφερόμενοι ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα- μὲ τὰ παιδιά τους (ἂν ἔχουν) σὲ ἕνα ὑποθετικὸ κοινόβιο τύπου Βενεζουέλας καὶ Κούβας, σκλάβοι σὲ ἕνα μεσοπολεμικὸ Κολχώζ, ὡστόσο θέλουν νὰ ταυτίζουν τὸν κομμουνισμὸ μὲ τὸν Χριστιανισμὸ ὅσον ἀφορᾶ τοὺς στόχους τοῦ πρώτου;

Στὴν καλύτερη τῶν περιπτώσεων, οἱ ἀριστεροὶ Χριστιανοὶ εἶναι χειρότεροι «χρήσιμοι» στὰ κοσμικὰ καθεστῶτα ἀπὸ ὅ,τι οἱ φασίστες Χριστιανοί. Γιατὶ ἔδωσαν τὴν ἔγκρισή τους, μεσοπολεμικὰ ἢ ἀργότερα, γιὰ τὴν καταδίωξη τοῦ Χριστιανισμοῦ, θεσμικοῦ καὶ ἀτόμων, μόνο καὶ μόνο γιατὶ, λέει, ὁ Μὰρξ ὑποστηρίζει παρόμοια πράγματα μὲ τὸ Χριστιανισμό. Στὶς γειτονικές μας χῶρες κατεδάφιζαν ἐκκλησίες, δίδασκαν (κι ὄχι ἁπλῶς ἐφάρμοζαν) τὸν ἀθεϊσμὸ ὡς ἐπιστήμη, κι ὅμως αὐτοὶ οἱ ἐν Ἑλλάδι ἀριστεροὶ Χριστιανοί, ἐκεῖ τὸ τροπάρι τους, καὶ χρησιμοποιοῦσαν μουσολινικὰ ἐπιχειρήματα ὑπὲρ τοῦ Ὑπαρκτοῦ ἢ τοῦ Κάστρο. Εἶχαν τὸ ἀκαταλόγιστο βέβαια, γιατὶ ὅταν μιλᾶς ἐξ ὀνόματος τοῦ Ἐν Οὐρανοῖς (κι ἀπραγματοποίητου, ἀκόμη) «πραγματικοῦ» Κομμουνισμοῦ (ὅπως καὶ «πραγματικοῦ» καπιταλισμοῦ κ.λπ.), τότε ποιὸς μπορεῖ νὰ σοῦ προσάψει ὁτιδήποτε;; Ἀσκεῖς ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς κριτικὴ στὶς ἱστορικὲς μορφὲς Χριστιανισμοῦ. «Ἐμεῖς δὲν [σφάξαμε κ.ο.κ.]», ποὺ λένε κάτι καταστασιο-ἀναρχικοί (καθένας κατὰ τὴ δύναμή του). Καί, στὴν ἔσχατη, δὲν καταλαβαίνει κάποιος γιατί ἡ παραποίηση εἶναι ἰσάξια μὲ τὸ πρωτότυπο (μπορεῖ καὶ νὰ εἶναι, ἀνάλογα τὴ σκοπιὰ τοῦ καθενός).

Υ.Γ.

Στὸ κάτω-κάτω τῆς γραφῆς, ἂν εἶναι νὰ ἔχουμε «χριστιανικὴ κοινοκτημοσύνη», νὰ τὰ δώσουμε τὰ ρημάδια τὰ λεφτά μας καὶ τὰ σπίτια στὸν ἐπίσκοπο, ὅπως ἡ χριστιανικὴ παράδοση λέει. Βεβαίως. Ὄχι ὅμως στὸν ἄθεο, ἀριστερὸ ἢ ἀστό, ὄχι στὴν γιάφκα του, ὄχι στὸ κόμμα του. Κι οὔτε νὰ βοηθήσουμε νὰ μετατρέψει τὸ κόμμα του σὲ Κράτος τὸ ὁποῖο θὰ γκρεμίζει ἐκκλησίες. Οὔτε νὰ βοηθήσουμε τὸν ἐξημερωμένο ἀριστερὸ ἢ τὸν ἀστὸ νὰ κάνει τὸ χωρισμὸ Κράτους-Ἐκκλησίας ἔχοντας προφανὴ στόχο κι ἑπόμενο βῆμα τὸν ἀποχριστιανισμὸ τῆς κοινωνίας (οὐδετερόθρησκη ἐκπαίδευση κ.ο.κ.) ἐνάντια σὲ μιὰ ἑλληνοβυζαντινὴ παράδοση 2.500 χρόνων. 

Ἡ ἀτομικὴ ἰδιοκτησία δὲν εἶναι ἱερή. Εἶναι ἀνθρώπινο δικαίωμα, σχετικὸ ὅμως. Δὲν τὴ δαιμονοποιοῦμε γιὰ νὰ μὴ μᾶς βρίζουν οἱ Κομμουνιστὲς (οἱ «πραγματικοί», ὄχι οἱ λερωμένοι μὲ αἵματα καὶ ἄλλα τέτοια κακά), οὕτε τὴν ἱεροποιοῦμε ὅπως οἱ νεοφιλελεύθεροι καὶ οἱ ἀστοί, κι οὔτε τὴν ταυτίζουμε μὲ τὴν βαθύτερη οὐσία τοῦ ἀνθρώπου. Ὁμοίως, τὸ ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς προγραμματικὰ δὲν θέλει νὰ ταυτιστεῖ μὲ κάποιο πολίτευμα (καὶ τὴ δημοκρατία) δὲν σημαίνει ὅτι ἀντιτίθεται σὲ αὐτὸ ἀλλὰ ὅτι μπορεῖ νὰ ἀνθίσει καὶ παρὰ τὴν ἀπουσία ἢ τὴν ὕπαρξη τοῦ πολιτεύματος αὐτοῦ.

This entry was posted in Αριστερά, θρησκεία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s