Ὅταν τὸ δυτικὸ ζόμπι δάγκωσε τοὺς βυζαντινοβαλκανόπληκτους διανοούμενους

Ἡ μία, παλιά, ἔλεγε ὅτι εἴμαστε ὁ μόνος λαὸς ποὺ δὲν ἐπανέκτησε τὴν πρωτεύουσά του, καὶ κατέληξε νὰ λέει ὅτι δὲν ἔχουμε Διαφωτισμὸ ἐξαιτίας τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἄλλος ἔκανε ἐκπομπὲς πατριδογνωσίας καὶ κατέληξε νὰ ψηφίζει μὲ χέρια καὶ πόδια ὅ,τι ὑπαγορεύει ὁ πλέον ἑλληνοφαγικὸς ἐν Ἑλλάδι ἀριστερισμός (καὶ ἡ Γερμανία). Ἕνας τρίτος, μᾶς ἔπρηξε τὰ συκώτια μὲ τὸ πόσο κακιὰ εἶναι ἡ Δύση προκειμένου, ἐδῶ καὶ 10-15 χρόνια, νὰ μᾶς νουθετεῖ πόσο πρέπει νὰ τῆς μοιάσουμε ἐξατομικευόμενοι. Ἕνας τέταρτος, ἔλεγε στὸ τοπικὸ ραδιόφωνο τὰ νεορθόδοξά του, ὥσπου φύσηξε ὁ ἄνεμος ἀλλιώτικα ἀπὸ τὰ ἐθνοπατριωτικὰ 90’s, καὶ εἶδε τὸ ἀριστεροφιλελεύθερο φῶς τῆς νιότης του, τὸν προσφυγισμό του ἀνάμικτο μὲ τὴ γνωστὴ συνταγὴ τοῦ «οἱ παλιάνθρωποι Ἑλλαδίτες τοῦ ’22». Ἕνας πέμπτος, ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἔγραφε γιὰ Ρωμαιοσύνες (!), δυτικὲς καὶ ἀνατολικές, τώρα χρησιμοποιεῖ κάθε τρεῖς καὶ λίγο τὴ λέξη Ρωμιὸς ὡς τὸ ὄνομα τοῦ χειρότερου τύπου Ἕλληνα. Ἕνας μουσικάντης παλιὰ ἔγραφε ὅτι οἱ ἔμποροι μισοῦν τὴν Κύπρο προκειμένου ὁ ἴδιος νὰ ταχθεῖ ὑπὲρ τοῦ σημιτικοῦ ἐκσυγχρονισμοῦ. Κάτι σὰν τοὺς ΚΚΕδες ποὺ ἔγιναν Νεοδημοκράτες καὶ νεοφιλελεύθεροι, οἱ παραπάνω τέσσερις πρῶτες περιπτώσεις.

Ὅλοι τους στὰ γεράματά τους, λίγο πρὶν πεθάνουν, ἄλλαξαν ἀπόψεις. Ὄντας ἀναρχικοὶ ἢ ἀριστεροί, ἐπιβεβαίωσαν τὶς θέσεις τοῦ Μὰρξ ὅτι τὸ περιεχόμενο τῆς συνείδησής τους ἦταν συνάρτηση τοῦ κατὰ πόσο μπλέχτηκαν τοῖς πράγμασι μὲ τὴν καθεστωτικὴ διανόηση, μὲ τὴν κυρίαρχη ἀριστεροφιλελεύθερη ἰδεολογία. Ἀγνοῶ καὶ δὲν ἔχω στοιχεῖα γιὰ περισσότερα. Οὔτε ἔχει σημασία, ὅταν τὸ κακὸ γίνει. Δὲν θὰ λυπηθῶ ποὺ δὲν λυποῦνται τὴν ὑστεροφημία τους, γινόμενοι κατὰ φαντασίαν χιπστεράδες νέοι στὰ γεράματα. Ὁ ἀπολογισμὸς τοῦ βίου δὲν γίνεται στὰ 50 ἀλλὰ μετὰ τὸ θάνατο.

Προδοσία τῶν διανοουμένων ὑφίσταται ὅταν ἔχεις ἀριστερὲς προϋποθέσεις, γιὰ τὸν καθοδηγητικὸ ρόλο τοῦ διανοουμένου (σὰν τὸν «ἅγιο ἄνθρωπο», τὸν «γέροντα», τὸν γκουρού) στὴ Νεοτερικότητα. Ἂν δὲν ἔχεις, τότε ἁπλὰ κάνεις χάζι. Ὅλα αὐτὰ τὰ ψευτοελληνικά, δηλαδή, τὰ μιξονεοελληνικά, τὰ πτωχοπροδρομικὰ μὲ περιεχόμενο καινοτόμες ἰδέες, Θουκυδίδη καὶ Rolling Stones. Πάντως, τὰ βιβλία δὲν μένουν στὴν Ἱστορία. Καὶ πάντα οἱ βιβλιοθῆκες τῆς Ἀλεξάνδρειας στὸ τέλος καίγονται ἢ ἀποσύρονται λόγῳ φθορᾶς. Ψηφιακὲς καὶ μή. Ἔτσι, σὲ ἕνα ἑλλαδικὸ Γιουνανιστὰν τοῦ 2080, ποιὸς Μουσουλμάνος τῶν Δυτικῶν Προαστίων θὰ θυμᾶται μὲ εὐγνωμοσύνη τὰ φιλοπροσφυγικὰ κηρύγματα ἀντιελλαδισμοῦ ἀνθρώπων ποὺ μεγάλωσαν μὲ τὶς ἀριστεροδυτικὲς προσδοκίες ἢ βεβαιότητες τοῦ 20οῦ αἰ.; Θὰ κάνει τὴν ἀνάγκη του στὸ πεζοδρόμιο (γιὰ νὰ βρῶ ἕνα ἀκραῖο παράδειγμα τῆς αὐτούσιας μεταφορᾶς τῆς ζωῆς σὲ μιὰ ἀραβούπολη στὴν Ἀθήνα), καὶ βιαστικὸς θὰ ξεκινᾶ γιὰ τὸ τζαμὶ ἢ τὴ δουλειά του.

Σκασίλα μας, λοιπόν. Τρῶμε στερεὰ τροφή, ἐδῶ καὶ καιρό.

Θυμᾶμαι μιὰ ταινία τρόμου μὲ ζόμπι ποὺ ἐπιτίθενται σὲ μιὰ παρέα ἀνθρώπων, σ’ ἕνα ἀπόμερο μοτὲλ-μπὰρ στὴν ἔρημο τῶν Κ.-Δ. ΗΠΑ. Οἱ τελευταῖοι ἀμύνονται μὲ ἐπιτυχία (ξημέρωνε, καὶ βοηθοῦσε καὶ τὸ φῶς), ὥσπου ἕνα ζόμπι δάγκωσε ἕναν ἄνθρωπο. Στὴν ἀρχή, δὲν ἔγινε τίποτα. Μετὰ ἀπὸ κάποιες στιγμές, κι ἐνῶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς πολεμοῦσε ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι τὰ ζόμπι, ἡ κάμερα τὸν δείχνει μὲ τὴν πλάτη στοὺς θεατὲς καὶ μὲ τὰ ζόμπι πρὸς τὸν τηλεθεατή: ξαφνικά, τὰ ζόμπι σταματοῦν νὰ τὸν πολεμοῦν, καὶ ἐπιτίθενται ἀλλοῦ. Ὁ δαγκωμένος γυρνᾶ πρὸς τὸν τηλεθεατή, καὶ νά ποὺ ἔχει γίνει κι ὁ ἴδιος πλέον ζόμπι. Κι ἀρχίζει νὰ κυνηγᾶ τοὺς ἐναπομείναντες ἀνθρώπους.

Advertisements
This entry was posted in Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s