Πὼς ζοῦμε μυθικὰ μᾶς διαφεύγει // Ἰσπαχάν

Γιάννης Ὑφαντῆς

Πως ζούμε μυθικά μας διαφεύγει.
Πως ο ζητιάνος στη γωνιά είναι βασιλιάς μάς διαφεύγει.
Πως ίσως κιόλας είμαστε γουρούνια μες στης Κίρκης το μαντρί μας διαφεύγει.
Πως ίσως τούτη η πόλη μάς χωνεύει επειδή είναι της Χάρυβδης στομάχι αυτό μας διαφεύγει,
Πως το πλυντήριο ρούχων είναι ο μονόφθαλμος Πολύφημος που βάλαμε στη δούλεψη αυτό μας διαφεύγει.
Πως η οχιά μέσα στα χόρτα ή μες στις πέτρες είναι η λυγερή σαΐτα του Απόλλωνα που ψάχνει για τη φτέρνα μας αυτό μας διαφεύγει.
Πως κάθε μηχανάκι είναι η σιδερένια ενσάρκωση εκείνου του Χρυσόμαλλου Κριού μας διαφεύγει.
Πως το λιμάνι είναι το πέτρινο μαντρί των καραβιών μάς διαφεύγει.
Πως όλα τα καράβια σέρνουν μια λευκόμαλλη δορά μάς διαφεύγει.
Πως όλα τα καράβια προσπαθούν να αντιγράψουν τη χρυσόμαλλη δορά του Γαλαξία πάνω στα νερά μάς διαφεύγει.
Πως το νερό είναι μαχαίρι που μας γδέρνει κατεβάζοντας την άσπρη, τη σγουρή, την πολυόμματη δορά της σαπουνάδας απ’ το σώμα μας αυτό μας διαφεύγει.
Πως οι πετσέτες μες στο μπάνιο μας δεν είναι ούτε μούσκλα γύρω απ’ την πηγή ούτε και είναι τα εφτά πέπλα της Άσθαρ αλλά είναι του καθρέφτη οι εφτά δορές μας διαφεύγει.
Πως η κυρία που ’ρχεται στο πάρκο με τα τρία της σκυλιά κάθε απόγευμα
είναι η Περσεφόνη με τον Κέρβερο αυτό μας διαφεύγει.
Πως ήδη έχουμε θαφτεί μας διαφεύγει·
μας διαφεύγει πως ο Ήλιος που ακουμπά το δειλινό εκεί στο λόφο είν’ ο φύλακας του τάφου μας, μια σφίγγα, ένας λέων
με πρόσωπο καθρέφτη και με χαίτη αχτίδες.
Μας διαφεύγει που η Σελήνη είναι η χαμένη μας εντάφια προσωπίδα καθώς φλόγινη σα λιόντισσα προβαίνει με ησυχία θανατερή μέσ’ απ’ τη λόχμη.
Πως ζούμε πλήρως μυθικά μας διαφεύγει.
Πως το μολύβι που κρατούμε μπορεί να ’ναι το σουβλί που τύφλωσε τον Κύκλωπα αυτό μας διαφεύγει.
Πως οι μνηστήρες είν’ εδώ και τρώνε και γλεντούν το βιος του Οδυσσέα μάς διαφεύγει.
Πως σαν τον Οδυσσέα ο ποιητής είν’ ένας ξένος μες στο ίδιο του το σπίτι αυτό μας διαφεύγει.
Πως ήδη των μνηστήρων οι ψυχές αποκολλιούνται απ’ τη σπηλιά του ουρανού και κατεβαίνουν τρίζοντας στον Άδη αυτό μας διαφεύγει.
Πως ο Ερμής χωρίς κακία τις οδηγεί μέσ’ απ’ τους δρόμους τους υγρούς προς το σκοτάδι αυτό μας διαφεύγει.
Πως ζούμε μυθικά μας διαφεύγει.
Πως είμαστε σκιές και τριγυρνάμε έξω από του χρόνου τον καθρέφτη αυτό μας διαφεύγει.

//

 

Καταιγὶς ὀξυτάτης μορφῆς ἐσκέπασε τὴ χώρα. Βράχοι ὠρυόμενοι ἐπέπεσαν κατὰ τὼν πλατυγύρων λιμνῶν καὶ τὸ πονεμένο ψάρι σύρθηκε ὣς τὸ σταθμὸ τῶν ἀναχωρητῶν. Ἐκεῖ δὲ βρέθηκε καμιὰ βοήθεια γιατὶ τὸ βέλεσμα τῶν μεγαλοσαύρων ἐσκόρπισε τὰ φτερουγίσματά του κι ἀπὸ δῶ κι ἀπὸ κεῖ καὶ τὰ μανιτάρια παρεσιώπησαν τὰ πραγματικὰ γεγονότα στὴν περιιπτάμενη γαμήλιο πομπὴ τῶν στεναγμών ἑνὸς νέου πλανήτου. Κατόπι δὲν εἶχε τίποτε τὴν ἴδια σημασία. Ἡ ἡσυχία δὲν ὑπῆρχε ὡς ὀντότης πραγματική. Ὁ ὄλεθρος ἐχαλιναγωγεῖτο ἀπὸ καμήλους. Οἱ κρόταφοι τῶν νεκρῶν ἀνθοῦσαν. Τὰ λίγα περιστέρια ἐκοπίαζαν γιατὶ ὁ πολτὸς τῆς λίμνης εἶχε σχηματίσει διώρυγα στὸ στενότατο σημεῖο τοῦ περάσματός του ἀπὸ χιλιόστομες ὕβρεις καταπατημένες μὲ γδοῦπο ἀλλοφροσύνης μανάδων καὶ μικρῶν παιδιῶν ἰσχνοτέρων καὶ ἀπὸ τὰ κόκαλα μιᾶς νυχτερίδας

Advertisements
This entry was posted in ποίηση and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s