Τουρκοκρατία II: σπασμένοι ἐγκέφαλοι

Εἶναι προτιμότερο τὸ καβούκι τῶν Τούρκων ἀπὸ τὸ φράγκικο καπέλο

Θ. Κολοκοτρώνης (Θ. Ρηγόπουλου [γραμματέα τοῦ Κολοκοτρώνη], Ἀνέκδοτον ἡμερολόγιον τοῦ ἀγῶνος, τ. Γ’, σ. 103, στό: Κ. Σιμόπουλου, Πῶς εἶδαν οἱ ξένοι τὴν Ἑλλάδα τοῦ 21, τ. Α’, σ. 76).

 

«Διατί νὰ χύσωμεν τὸ λοιπὸν τόσο αἷμα; Διατί νὰ γιομώση ἡ Τουρκιὰ σκλάβους; Διατί νὰ τουρκέψουν τόσοι Χριστιανοί; Κάλλιο νὰ καθόμαστε μ᾿ ἐκεῖνον τὸν βασιλέα [σημ.: ἐννοεῖ τὸν Σουλτάνο] ὁποῦ ῾χαμεν – καὶ εἴχαμεν καὶ τὴν τιμή μας καὶ βαστούσαμεν καὶ τὴν θρησκείαν μας, κι᾿ ὄχι τοιούτως ὁποῦ καταντήσαμεν»

(Γ. Μακρυγιάννης, Ἀπομνημονεύματα, Δ, 2)

Ἂν κάποιος στέκεται ἀμήχανος ἢ μένει ἔκπληκτος διαβάζοντας τὰ παραπάνω, κακῶς μένει, καὶ εὐκαιρία εἶναι νὰ βγάλει τὶς παρωπίδες του. Ὁ τουρκομάχος Κολοκοτρώνης λέει ἀκριβῶς τὰ ἴδια πράγματα μὲ τὸν ἀνθενωτικὸ Νοταρᾶ («κρειττότερόν ἐστιν εἰδέναι ἐν μέσῃ τῇ πόλει φακιόλιον βασιλεῦον Τούρκων ἢ καλύπτραν λατινικήν») καὶ τὸν ἐπίσης τουρκομάχο Μακρυγιάννη.

Εἴτε οἱ παραπάνω ἀπόψεις συνεπάγονται κάποια προσωρινὴ τρέλα τῶν Ἀγωνιστῶν τοῦ 1821 εἴτε πρόκειται, τὸ πιθανότερο, γιὰ εὐέλικτη προσαρμογὴ τῶν τουρκομάχων στὶς νέες συνθῆκες. Ὅταν ἔπρεπε νὰ πολεμήσουν τὸν Τοῦρκο, τὸν πολεμοῦσαν. Ὅταν κατόπιν, εἶχαν νὰ πολεμήσουν τὸν Φράγκο μέσα στὸ ἀπελευθερωμένο ἑλληνικὸ κράτος, τότε «τὸ γύριζαν» διακηρύσσοντας ὅτι αὐτὸς εἶναι χειρότερος ἀπὸ τὸν Τοῦρκο. Ὄχι γιατὶ γίνονταν φιλότουρκοι κι ἄλλαζαν γνώμη, ἀλλὰ γιατὶ ἤθελαν νὰ δείξουν τὸ μέγεθος τῆς δυτικῆς ἀπειλῆς. Μόνο ἔτσι δικαιολογεῖται ὁ «φιλοτουρκισμός» τους, μόνο ἔτσι ἀπαλλάσσονται ἀπὸ τὴν ὑποψία τῆς τρέλας.

Τὸν 18ο αἰ., ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς ἔλεγε ὅτι «γιὰ δικό μας καλὸ ἔφερε ὁ Θεὸς τὸν Τοῦρκο» κ.λπ. κ.λπ. Πρόκειται γιὰ τὸ μοτίβο τῆς ἐκλογίκευσης, σὲ χριστιανικὰ πλαίσια, τῆς πραγματικότητας. Οἱ δεδομένες συνθῆκες τοῦ κηρύγματος τοῦ ἅγιου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ἦταν ἡ ἀπόλυτη κι ἀδιαμφισβήτητη ὀθωμανικὴ κυριαρχία. Δὲν ἦταν ἁπλῶς ὅτι ὁποιαδήποτε δημόσια προτροπὴ τοῦ Αἰτωλοῦ γιὰ ἐξέγερση ἦταν ἀδιανόητη (ἦταν κι ἡ ἐποχὴ τῶν ἀποτυχημένων Ὀρλωφικῶν). Ἦταν ὅτι ἡ ὀθωμανικὴ κυριαρχία ἔπρεπε νὰ ἐξηγηθεῖ στοὺς ἀκροατές του χριστιανικῶς , ὥστε νὰ παραμείνουν Χριστιανοί, νὰ μὴν ἐνσωματωθοῦν στοὺς Τούρκους κι ἔτσι νὰ μὴν ἐξαφανιστεῖ ἡ Ρωμιοσύνη. Ἐνέτασσε ἕνα γεγονὸς σὲ μιὰ χριστιανικὴ περιεκτικὴ θεώρηση ἡ ὁποία εἶχε «καλὸ τέλος». Παρὰ τὴν δικαιολόγηση τῆς ὀσμανικῆς κατάκτησης ὁ Αἰτωλὸς ἀνέφερε στοὺς χριστιανοὺς ἁπλοὺς ἀκροατές του τὴν ἀναμονὴ τῆς ἀπελευθέρωσης καὶ μάλιστα τὴν προσδιόριζε χρονικά, ἐμμέσως. Ἡ χριστιανικὴ κι ἐκκλησιαστικὴ ἐξήγηση τῆς Τουρκοκρατίας δὲν σήμαινε ἕναν ἀτελεύτητο ζυγὸ ὣς τὴ Δευτέρα Παρουσία, οὔτε μιὰ ἄμεση ἐπανάσταση. Ἦταν ὅτι, ὄχι πολὺ μακριά, ἡ ὑλικὴ κυριαρχία τῶν πιστῶν τοῦ Ἀλλὰχ θὰ τερματιζόταν. Ἕνα τέτοιο κήρυγμα δὲν ἦταν κήρυγμα ἐθελοδουλίας καὶ τουρκολατρίας (οὔτε φαναριώτικης-νεορθόδοξης «ἅλωσης τῶν Ὀθωμανῶν ἀπὸ τὰ μέσα») ἀλλὰ καρτερίας.

Ἂν ὁ Κοσμὰς δὲν ἐνέτασσε τὸ γεγονὸς τῆς ὀθωμανικῆς κυριαρχίας στὴν χριστιανικὴ ὁλιστικὴ θεώρηση-ἑρμηνεία, καὶ ἂν δὲν τὸ ἐκλογίκευε ἀλλὰ τὸ ἄφηνε ὡς χριστιανικῶς ἀνεξήγητο, τότε πολὺ ἁπλὰ οἱ ἁπλοὶ χριστιανοὶ ἀκροατές του θὰ ἀποδέχονταν τὴν μόνη ἄλλη ἐναλλακτικὴ διαθέσιμη ἑρμηνεία τοῦ καιροῦ τους, τὴν ἰσλαμικὴ ἐξήγηση τῆς ὀθωμανικῆς κυριαρχίας («ὁ Ἀλλὰχ εἶναι ἀνώτερος καὶ γι’ αὐτὸ κατέκτησε τοὺς χριστιανοὺς Ρωμιούς») καὶ θὰ ἐξισλαμίζονταν, ὅπως τόσοι ἄλλοι.

Σίγουρα, τὸ μοτίβο τῆς «πτώσης ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτημάτων» εἶναι πανάρχαιο. Εἶναι παλαιοδιαθηκικό. Σὲ αὐτὸ βασίζεται ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, καὶ τὸ πιστεύει εἰλικρινά. Ὅμως, τὸ ἄλλο ἑλληνικὸ ἐναλλακτικὸ μοτίβο ἦταν τὸ λόγιο τοῦ Κοραῆ, τὸ ὁποῖο κανεὶς δὲν γνώριζε πέρα ἀπὸ 2-3 ποὺ διάβαζαν τὰ βιβλία του. Ὁ Κοραῆς ὡς ἐξήγηση γιὰ τὴν ὑποδούλωση στοὺς Τούρκους δίνει τὴν ἔλλειψη παιδείας τῶν Ἑλλήνων. Ὅμως, ἔτσι, ἀφήνει ἀναπάντητο τὸ ἐρώτημα: Γιατί οἱ Τοῦρκοι ἂν καὶ ἦταν πιὸ ἀπαίδευτοι ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες (ὡς ἐπιδρομεῖς, κι ἐνῶ ὑπῆρχε ἡ Παλαιολόγεια Ἀναγέννηση) ἐπικράτησαν; Τὸ κοραϊκὸ μοντέλο ἔχει κενά.

Τώρα, ὅταν ὁ π. Θ. Ζήσης ἐπαναλαμβάνει τὰ παραπάνω, κάνει δύο πράγματα. Πρῶτον, δικαιολογεῖ τὴν τακτικὴ τοῦ Αἰτωλοῦ, γιὰ τὶς περιπτώσεις κατὰ τὶς ὁποῖες σύγχρονοί μας κατηγοροῦν τὴν τουρκοκρατούμενη Ἐκκλησία γιὰ τὴ στάση της. Δεύτερον, συσχετίζει τὴ διατήρηση τῆς πίστης καὶ πολιτισμικῆς ταυτότητας στὴν Ἑλλάδα μὲ τὴν παράλυση ποὺ ἐπέφερε ὁ Διαφωτισμός στὴ Δύση. Παράλυση ποὺ συνεπάγεται ἡ ἀπώλεια ἑνιαίας πολιτισμικῆς ταυτότητας, ἡ ὁποία ἀντικαταστάθηκε ἀπὸ ἀτομικιστὲς ἢ «καλλιτέχνες» ἢ καταναλωτὲς καὶ κατὰ φαντασίαν ἐπαναστάτες. Ἕνας λαὸς μὲ μία ταυτότητα ἔγινε ἕνα συνονθύλευμα ἄσχετων μεταξύ τους ἀτομικῶν μονάδων καὶ γκέτο. Ὅπως βλέπουμε στὶς μέρες μας, μὲ τὸ -ἀπὸ Βρετανία ὣς Γερμανία- ἑνιαῖο Ἰσλὰμ νὰ ἁλωνίζει στὴ Δύση, κι αὐτὴ νὰ ἀποτελεῖται ἀπὸ λοβοτομημένους «προσφυγιστὲς» καὶ καταναλωτὲς τρομοκρατημένους ἀπὸ τὴν πολιτικὴ ὀρθότητα, αὐτὸ ποὺ κατάφερε ὁ Διαφωτισμὸς ἦταν νὰ προετοιμάσει τὴν Εὐρώπη γιὰ τὸ Ἰσλὰμ παραλύοντας κάθε πολιτισμικὸ ἀντανακλαστικὸ ἄμυνας καὶ κάθε αἴσθηση ἀρραγοῦς συλλογικῆς πολιτισμικῆς ταυτότητας. Εἶναι, κρίνοντας ἱστορικά, ἡ πέμπτη φάλαγγα τοῦ Ἰσλάμ, παρὰ τὶς εἰλικρινεῖς διακηρύξεις του γιὰ ἐλευθερία καὶ πολιτικὴ ἰσότητα. Μιλᾶμε γιὰ τέτοιου μεγέθους διανοητικὴ λοβοτομὴ ὥστε ἐκεῖνοι οἱ Δυτικοὶ ἄνθρωποι ποὺ κατὰ τὰ ἄλλα ζοῦν μιὰ ἀντισυμβατικὴ ζωή (ἄθεοι, γκαίη, μπεκρῆδες μποέμ, φεμινίστριες κ.ο.κ.) τὴν ὁποία τὸ Ἰσλὰμ καταπολεμᾶ -στὸ Κοράνι καὶ στὴν πράξη- μὲ μαστίγωση καὶ θάνατο, αὐτοὶ οἱ ἴδιοι συγκεκριμένοι Δυτικοὶ ὑποστηρίζουν τὴν εἰσροὴ ὅσο δυνατὸν μεγαλύτερου ἀριθμοῦ ἀνθρώπων ποὺ ὑποστηρίζουν ὡς φυσιολογικὴ καὶ θεάρεστη τὴν πατριαρχία, τὴν ὑποταγὴ τῆς γυναίκας, τοὺς γάμους ἀνηλίκων, τὶς μποῦργκες, τὴν διακυβέρνηση βάσει τῆς Σαρίας. Σὰν νὰ προσκαλοῦσαν στὴν χώρα τους Ἐθνικοσοσιαλιστὲς SS οἱ Ἑβραῖοι.

 

Ὁ π. Θ. Ζήσης λέει ὅτι ἡ κατάκτηση ἀπὸ τοὺς Τούρκους ἀπέτρεψε τὴν διαλυτικὴ συνέπεια τοῦ Διαφωτισμοῦ. Δὲν ἔχει ἄδικο. Μόνο ποὺ ἀγνοεῖ ἢ δὲν τονίζει ἐπαρκῶς ὅτι ἐπὶ Τουρκοκρατίας δὲν ἐξαρτιόταν ἀπὸ τοὺς Έλληνες οὔτε εἰδικὰ τὴν Ἱεραρχία ἡ ἀλλαγὴ κυριάρχου, ἀντὶ γιὰ Ὀθωμανὸ Φράγκο, δηλαδὴ ὅτι ἡ διατήρηση τῆς Τουρκοκρατίας ἀντὶ τῆς ἀντικατάστασής της ἀπὸ τὴ Φραγκοκρατία δὲν ἐξαρτήθηκε τότε ἀπὸ τὴν (τάχα φιλότουρκη) στάση τῆς Ἐκκλησίας -ἀντιθέτως, ὑπῆρξαν πολλὲς ἐκκλήσεις Ἱεραρχῶν πρὸς Δυτικοὺς γιὰ ἀπελευθερωτικὴ ἐκστρατεία στὴν Ἑλλάδα- ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀπροθυμία καὶ ἀδυναμία τῶν ἴδιων τῶν Δυτικῶν Δυνάμεων. Τὸ ἴδιο ἴσχυε καὶ γιὰ τὸ διάστημα 1439-1453. Ἂν ἐνδιαφέρονταν οἱ Δυτικοὶ νὰ ἐκδιώξουν τοὺς Ὀθωμανοὺς καὶ νὰ καταλάβουν τὰ Βαλκάνια,  θὰ τὸ εἶχαν κάνει ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Ἡ παρούσα ἀνάρτηση γίνεται μὲ ἀφορμὴ μιὰ ἄλλην ἀνάρτηση, ἡ ὁποία μὲ «ἔκπληκτο χλευασμὸ» καταγγέλλει τὸν π. Ζήση γιὰ τὶς ἀπόψεις του περὶ Τουρκοκρατίας καὶ Δύσης. Οἱ ὁποῖες εἶναι καὶ ἀπόψεις τῶν Κολοκοτρώνη καὶ Μακρυγιάννη, ὅπως ἔδειξα.

Δὲν ὑπάρχει πιὸ διασκεδαστικὸ πράγμα ἀπὸ τοὺς κάθε εἴδους  Ἐκκλησιοφάγους τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τοῦ Ἀναρχισμοῦ, οἱ ὁποῖοι καταγγέλουν τὴν «τουρκοφιλία τῆς Ἐκκλησίας» τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ καλωσορίζουν τὸ Ἰσλάμ, καὶ «ὑπερασπίζονται» τοὺς «πρόσφυγες». Τί μᾶς λέν, οὐσιαστικά, ὅλοι αὐτοί;

Κακὴ ἡ τουρκόφιλη Ἐκκλησία ποὺ δικαιολογοῦσε ἐπὶ Τουρκοκρατίας τὴν κυριαρχία τοῦ (τουρκικοῦ) Ἰσλάμ, ἀλλὰ καλὸ τὸ εἰσερχόμενο ὡς «προσφυγικὸ», αὐξανόμενο καὶ ἑδραιωνόμενο Ἰσλὰμ στὴν Ἑλλάδα τοῦ 2016.

Αὐτὸ λένε. Ἡ ἐπιτομὴ τῆς λογικῆς καὶ τῆς ὀρθολογικῆς συνέπειας, μιλᾶμε.

Ἂν εἶναι, βέβαια, καλὸ νὰ γεμίσει σήμερα ἡ Ἑλλάδα ἀπό (πονεμένο, βέβαια…) Ἰσλάμ, τότε ποῦ ἀκριβῶς βρίσκεται τὸ κακὸ στὴ «φιλότουρκη» στάση ποὺ ἐκφράζει ὁ π. Ζήσης ἢ ἐξέφραζε ὁ Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, τότε; Ἰσλάμ τότε, Ἰσλὰμ καὶ τώρα. Κανονικά, ἔπρεπε νὰ ἐπαινοῦν τὸ π. Ζήση.

Βέβαια, περιμένεις μὴ ἀντιφατικὴ σκέψη  ἀπὸ ἀνθρώπους πολλοὶ ἐκ τῶν ὁποίων κατάπιναν ἀμάσητη τὴν μαρξικὴ ὑπεράσπιση τῆς ἰμπεριαλιστικῆς κατάκτησης τῶν Ἰνδιῶν (χάριν μιᾶς προβλεπόμενης παγκόσμιας ἐπανάστασης ποὺ δὲν ἦρθε ποτέ); Στὸ κάτω-κάτω, ὁ Αἰτωλὸς βγῆκε σωστὸς ὡς πρὸς τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἑλλάδας. Οἱ προφητεῖες γιὰ τὴν χειροπιαστὴ ἀναρχικὴ καὶ κομμουνιστικὴ Οὐτοπία εἶναι ποὺ θὰ διαψεύδονται γιὰ πάντα.

Πιὸ σαχλεπίσαχλο εἶναι τὸ ἀραχνιασμένο μοτίβο περὶ Ἀναγέννησης τὸ ὁποῖο ἡ ἄλλη ἀνάρτηση ξεθάβει καὶ τὸ δείχνει ὡς δροσερὴ κοπέλα. Οἱ ἄτεγκτοι ὑπερασπιστὲς τῆς Ἀναγέννησης καὶ τοῦ (Τοῦ! ἑνός) Λόγου, θαρρεῖς καὶ μόλις τώρα βγῆκαν ἀπὸ τὰ μεσαιωνικὰ κουκούλια τους, καταγγέλλουν ἐν ἔτει 2016 (κι ὄχι 1500 ἢ 1800) τοὺς «Σκοτεινοὺς Αἰῶνες τοῦ Μεσαίωνα» ὅπου σὲ ἔκαιγαν ψητὸ στὰ κάρβουνα. Πιὸ ἀναγεννησιακὸς ἀστὸς ἀποφασισμένος νὰ καταργήσεις μεσαιωνικὲς «ἀνωμαλίες» σὰν τὶς συντεχνίες καὶ νὰ ἀπολαύσεις τὴ ζωούλα καὶ τὰ λεφτά σου δίχως τὸν ἐκκλησιαστικὸ φόβο τῆς Κόλασης, πεθαίνεις. Τὸ ὅτι ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση σκότωσε σὲ 600 χρόνια 40.000 ἀνθρώπους ἀντιφρονοῦντες ἐνῶ οἱ ἀντιχριστιανοὶ τοῦ 20οῦ αἰ. (Μουσολίνι, Χίτλερ, διάφοροι Μαρξιστές) σκότωσαν σὲ 80 χρόνια πολλὰ ἑκατομμύρια ἀντιφρονούντων, εἶναι ἀπαρατήρητο.

Ὅπως χλευαστικὰ ἀνέφερε, πρὶν ἀπὸ 40 χρόνια, γιὰ τοὺς «ἄθεους ὀρθολογιστὲς» ὁ Π. Κονδύλης:

«Μιὰ σειρὰ ἱστορικῶν ἐρευνῶν ἔχει δείξει, πὼς ἔννοιες ποὺ στὴν καθημερινή μας γλωσσικὴ χρήση ὑποδηλώνουν τὴν ἔσχατη κατάπτωση τοῦ κοινωνικοῦ ἀνθρώπου (π.χ. «μεσαίωνας», «φεουδαρχία» κ.τλ.), γεννήθηκαν καὶ ἐπικράτησαν χωρὶς τὴν παραμικρὴ ἐμπειρικὴ-ἐπιστημονικὴ γνώση τοῦ ἀντικειμένου τους· ἡ λειτουργία τους ἦταν ἀποκλειστικὰ ἰδεολογικὴ-πολεμική. Ἤδη ὁ Pareto ειρωνευόταν φιλελεύθερους ὀρθολογιστὲς ἱστορικοὺς ὅτι πραγματεύονται τὸν «φεουδαλισμὸ» ὅπως οἱ θεολόγοι τὸν σατανά. Ἡ ἴδια ἡ ἔκφραση «Νέοι Χρόνοι»  δὲν ἀνέκυψε σὲ κάποια προσπάθεια ἐπιστημονικῆς περιοδολόγησης τῆς εὐρωπαϊκῆς ἱστορίας, παρὰ σὰν ἀξιολογικὸς ὅρος, ποὺ πήγαινε νὰ τονίσει συνάμα προϋποθέτοντάς την, τὴν ταυτότητα: νέο = ἠθικὰ καλύτερο, προοδευτικότερο»

Advertisements
This entry was posted in 1821, Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις, Δυτικοί, Ελλάδα, Ισλάμ, Τούρκοι, θρησκεία, ιστορία and tagged , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s