Πρότυπα

Οἱ μὲν εἶχαν τὸ πρότυπο τοῦ καταναλωτῆ.

Ὁ ἐπίγειος παράδεισος εἶναι ἐφικτὸς γιὰ ὅλους, γιὰ λίγους ἢ «γιὰ ὅσο περισσότερους γίνεται». Ἡ ἀγορὰ εἶναι τὸ πρότυπο. Ἡ οὐσία τῆς ἀνθρωποσύνης εἶναι τὸ πάρε-δῶσε. Ἕνα σύστημα εἰσροῶν-ἐκροῶν, ὅποιος τὸ δουλεύει καλὰ πάει στὸ σουπερμάρκετ, τὸ σκοπὸ τῆς ζωῆς. Ὅποιος δὲν τὸ δουλεύει καλά, κάθεται στὴν εἴσοδο ἢ στὴν ἔξοδό του καὶ παρακαλᾶ ὅσους μπαινοβγαίνουν.

Οἱ δὲ εἶχαν τὸ πρότυπο τῆς στανικῆς κολλεκτίβας.

Μὲ τὴ μία ἢ τὴν ἄλλη διατύπωση, κατέληγαν στὸ ὅτι ὀφείλεις νὰ μοιραστεῖς τὰ πάντα μὲ τοὺς πάντες. Ὄχι μόνο ὅσοι ἤθελαν νὰ μοιραστοῦν τὰ πάντα μὲ τοὺς πάντες ἀλλὰ κι ὅσοι δὲν ἤθελαν. Ὄχι ἁπλῶς -καὶ μικροσπιτολιβαδίσια– κοινὰ π.χ. τρακτὲρ ἢ ΜΜΜ καὶ κοινὰ πλυντήρια, ἀλλὰ καὶ κοινὰ βρακιά, κοινὰ δωμάτια-στρατῶνες, κοινὰ παιδοκομεῖα, κοινὴ ἀνατροφὴ σὰν τὶς ἀγέλες τῶν ζώων (Πλάτων -ὄχι παίζουμε!), ἴσως καὶ κοινὲς γκόμενες-γκόμενους, ὅλα ἴδια. Τάχα πιὸ ἀνθρώπινες ἐκδοχές, μὲ τέχνη, χορὸ κι ἐλευθερία, μοιάζουν σὰν νὰ κοροϊδεύουν τοὺς ἴδιους τοὺς ἐνσαρκωτές τους μὲ τὴν σπανιότητά τους, ποὺ εἶναι πολὺ πιὸ μεγάλη ἀπὸ τὸ -τέλος πάντων, γιὰ ἱκανὸ διάστημα ἐπιτυχημένο- σοβιετικὸ πείραμα. Ὅσο σπανιότερο ἕνα φαινόμενο, τόσο πιὸ πετυχημένο, τόσο πιὸ «ἔξω ἀπὸ τὸ χορὸ» τῆς ἐπιβεβαίωσής του σὲ ἐθνικὲς ἢ πλανητικὲς κλίμακες. Ὄχι σπάνια, χριστιανοὶ Κομμουνιστές (κι ὄχι, ὅπως αὐτοπαρουσιάζονται, κομμουνιστὲς Χριστιανοί) ἀοριστολογοῦν ταυτίζοντας τὸ ἐθελοντικὸ τῆς προτροπῆς τοῦ Μ. Βασιλείου μὲ τὴν κατάργηση τῆς μικροϊδιοκτησίας στὴν ΕΣΣΔ (ἢ στὶς ἀναρχικὲς ἀπόπειρες), γιατὶ δὲν ἐξηγοῦν πῶς θὰ γίνει ἡ κοινοκτημοσύνη τρόπος ζωῆς ὅλων -σὲ μιὰ ἀριστερὴ δημοκρατία- δίχως χριστιανικότατους μαζικοὺς τουφεκισμοὺς καὶ ἐξορίες. Τὸ ρωμαϊκὸ πρότυπο (π.χ. ἡ νομοθεσία τῶν Μακεδόνων καὶ τῶν ἄλλων αὐτοκρατόρων καθ’ ὅλη τὴ χιλιετία, καὶ ἡ ποικιλία τῶν συμπεριφορῶν ἢ ὁ πολλαπλὸς ρόλος τῶν μοναστηριῶν -κι ὡς κατοικίες συνταξιούχων πολιτῶν) τοὺς ἀφήνει ἀδιάφορους, μόνο φιλολογικὰ τὸ ἐξετάζουν.

Μιὰ τρίτη κατηγορία ἔφερε ὡς ἱστορικοὺς καρποὺς τόσο τὴν ἄμεση δημοκρατία ὅσο καὶ τὸ φασισμό: μικρομεσαία ἰδιοκτησία.

Μιὰ κοινωνία μικροϊδιοκτητῶν, χωρὶς τεράστιες ἀποκλίσεις, χωρὶς δούλους (ἢ μὲ λίγους σχετικὰ πρὸς τὴν ἑλληνιστικὴ ἐποχὴ καὶ τὴ ρωμαιοκρατία), ὅπου οἱ πλούσιοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ χρηματοδοτοῦν κάποιες λειτουργίες της χωρὶς ὡστόσο νὰ χάνουν σταδιακὰ τὴν περιουσία τους. Στὴν ἀρνητικὴ ἐκδοχὴ τοῦ φαινομένου: φασισμός. Ὁ Περικλῆς ποὺ ἐκλέγεται κάθε ἔτος ἐπὶ 20 χρόνια γίνεται Χίτλερ ποὺ ἐκλέγεται μιὰ φορὰ γιὰ χίλια χρόνια. Ἡ ἰσηγορία γίνεται ὁμοφωνία ἀφοῦ ὁ κοινὸς λόγος ἐνσαρκώθηκε στὸν Ἡγέτη. Καὶ ἡ κλήρωση γίνεται χιτλερικὴ νομικὴ τυχαιότητα.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Ρωμανία, θρησκεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Πρότυπα

  1. Παράθεμα: Αλλαγές φάσης – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s